Ćwiczenia z ciemności

Powieść Aidt to bardzo ważne świadectwo dla osób w kryzysie. Narratorka przeprowadza czytelnika przez terapię swojej traumy - głębokie wyczucie psychoterapeutyczne autorki i poetycki język, pozwalają na schodzenie coraz głębiej od narracji, która racjonalizuje doświadczane cierpienie po samo doświadczenie i emocje.

Jesteśmy eksponowani na wiele drastycznych historii, ale podobnie jak w procesie terapeutycznym - w bezpieczny, kontrolowany sposób. Aidt nie przytłacza i nie epatuje przemocą - przemoc u niej nie jest zabójstwem ducha, jest czymś co można przetrwać, pomimo czego można żyć.

Wszystko to składa się na opowieść - dla doświadczających kryzysu pełną oparcia i nadziei. Pokazuje, że nie jest się skazanym na życie w cieniu traumy, na wieczne "przetrwanie". Polecam nie bać się tej powieści, kiedy podobnie jak narratorka jest się szczególnie wrażliwym.

Powieść Aidt to bardzo ważne świadectwo dla osób w kryzysie. Narratorka przeprowadza czytelnika przez terapię swojej traumy - głębokie wyczucie psychoterapeutyczne autorki i poetycki język, pozwalają na schodzenie coraz głębiej od narracji, która racjonalizuje doświadczane cierpienie po samo doświadczenie i emocje.

Jesteśmy eksponowani na wiele drastycznych historii, ale...

Naja Marie Aidt napisała książkę o życiu, a w zasadzie zawarła w swej powieści prawdziwe życie .
"Ćwiczenia z ciemności " to powieść , ktorą powinna przeczytać każda kobieta. To powieść o sile kobiet, o tym, że chociaż życie często bywa okrutne i złe , to w obecności innych , ich wrażliwości i mądrości można odnaleźć moc, by zło pokonać .
Bohaterka książki przechodzi terapię PTSD, po tym jak tragiczne zdarzenie uruchomiło w jej umyśle szereg traum i odebrało jej siłę do dalszego życia . Z pomocą terapeuty uczy się żyć na nowo , a zarazem uczy się też przyjmować pomoc innych , bliskich osób. Krąg przyjaciółek , stojących obok niej jak najsilniejsza straż, nie pozwala bohaterce pogrążyć się w tytułowej ciemności .
Książka nasycona emocjami , stanowi zapis strumienia świadomości bohaterki , jej wspomnienia przeplatają się z relacjami z życia codziennego . Mimo bardzo trudnego tematu powieść niesie z sobą nadzieję i uświadamia, że życie ma wiele barw.

Naja Marie Aidt napisała książkę o życiu, a w zasadzie zawarła w swej powieści prawdziwe życie .
"Ćwiczenia z ciemności " to powieść , ktorą powinna przeczytać każda kobieta. To powieść o sile kobiet, o tym, że chociaż życie często bywa okrutne i złe , to w obecności innych , ich wrażliwości i mądrości można odnaleźć moc, by zło pokonać .
Bohaterka książki przechodzi...

Nie wiem, czy właściwie można tak powiedzieć, ale bardzo podobała mi się ta powieść. Jest stosunkowo krótka, a za to bardzo intensywna.

Bohaterka mierzy się z PTSD i innymi lękami, które spowodowały ciężkie dzieciństwo oraz inne równie traumatyczne doświadczenia. Bywa chaotycznie, ale wydaje mi się, że przez to jest bardziej autentycznie - trudno o jakiś logiczny i poukładany ciąg myślowy, gdy człowiek mierzy się z traumą. Wychodzenie z tego mroku, choć powolne, czasami oporne, bardzo mnie ujęło, współczułam bohaterce i kibicowałam jej. Bo tak jak powiedziała jej przyjaciółka Annie, czasami wystarczy kupić się na problemach i zadaniach jednego dnia, to wystarczający sukces, nie trzeba wybiegać myślami w przód.

Autorka otarcza bohaterkę przyjaciółkami, które tworzą wspólnie zgrany zespół. Dają kobiecie ciepło, wsparcie oraz miejsce, gdzie może po prostu pomilczeć i pobyć, nie będąc zmuszoną do prowadzenia jakichkolwiek rozmów. To mi się bardzo podobało i dawało jakieś poczucie ciepła w tej jednak bolesnej i przygnębiającej powieści.

Zakończenie daje poczucie nadziei i pewnej lekkości, mimo że nadal może być mrocznie i źle, to krok po kroku bohaterka idzie w kierunku światła.

Nie wiem, czy właściwie można tak powiedzieć, ale bardzo podobała mi się ta powieść. Jest stosunkowo krótka, a za to bardzo intensywna.

Bohaterka mierzy się z PTSD i innymi lękami, które spowodowały ciężkie dzieciństwo oraz inne równie traumatyczne doświadczenia. Bywa chaotycznie, ale wydaje mi się, że przez to jest bardziej autentycznie - trudno o jakiś logiczny i...

Gdyby chcieć powiedzieć, o czym jest ta książka, i gdyby chcieć powiedzieć to w dwóch słowach, to powiedziałabym, że jest to książka o byciu człowiekiem. O wszystkim, co ludziom się przydarza i o życiu takim, jakie jest. Podejrzewam, że w odbiorze tej książki ma znaczenie wiek czytelnika, natomiast z perspektywy osoby w drugiej połowie życia mogę powiedzieć, że książka jest genialna.

Gdyby chcieć powiedzieć, o czym jest ta książka, i gdyby chcieć powiedzieć to w dwóch słowach, to powiedziałabym, że jest to książka o byciu człowiekiem. O wszystkim, co ludziom się przydarza i o życiu takim, jakie jest. Podejrzewam, że w odbiorze tej książki ma znaczenie wiek czytelnika, natomiast z perspektywy osoby w drugiej połowie życia mogę powiedzieć, że książka jest...

Przejmująca książka, poruszajaca najczulsze struny w ciele! Od pierwszych zdań wnikasz w codzienność bohaterki, w Jej obawy, traumy i lęki.

Przejmująca książka, poruszajaca najczulsze struny w ciele! Od pierwszych zdań wnikasz w codzienność bohaterki, w Jej obawy, traumy i lęki.

Uwielbiam książki, które pozwalają nam się całkowicie zanurzyć w czyjejś perspektywie. Tutaj narratorką jest 57-letnia kobieta, którą relacjonuje swój proces wychodzenia z PTSD. Co tydzień uczęszcza na terapię, ma trójkę odchowanych synów i otacza ją krąg przyjaciółek. Ta siatka społeczna okazuje się niedoceniona w jej procesie zdrowienia, chociaż nie zawsze jest przez nich rozumiana. Z biegiem historii poznajemy cały jej emocjonalny bagaż, który jest na prawdę ogromny, a opisy doświadczanej przez niej przemocy nieraz ściskaja za gardło. Niemniej nie mamy tutaj tylko bezwzględnych dołujących opisów, nasza bohaterka zmaga się ze wspomnieniami oraz obecnie toczącym się życiem, ale to wszystko podszyte jest taka iskierka nadziei na horyzoncie. Przez to, mimo że książka dotyka ciężkich tematów, nie jest w mojej opinii depresyjna. Jednocześnie nie lukruje rzeczywistosci, nie próbuje nam sprzedawać banałów, że bohaterka zostanie uleczona mocą przyjaźni. Opisuje proces wychodzenia z traumy jako posiadający liczne wzloty i upadki, gdzie postęp jest nieliniowy, a czasem nasi najbliżsi też nas nieumyślnie ranią. Akcja nie toczy się też w próżni, bohaterka musi również oprócz swojej pracy na terapii zmagać się z perspektywą nadchodzącego końca zwolnienia lekarskiego, nowych rodzinnych problemów czy też odpowiedzeniem sobie co potem, kiedy nie możesz wrócić do starej pracy po kryzysie. To historia o odnajdywaniu siebie na nowo, także wielokrotnie poruszająca temat przemocy wobec kobiet. Polecam.

Uwielbiam książki, które pozwalają nam się całkowicie zanurzyć w czyjejś perspektywie. Tutaj narratorką jest 57-letnia kobieta, którą relacjonuje swój proces wychodzenia z PTSD. Co tydzień uczęszcza na terapię, ma trójkę odchowanych synów i otacza ją krąg przyjaciółek. Ta siatka społeczna okazuje się niedoceniona w jej procesie zdrowienia, chociaż nie zawsze jest przez nich...

Wybitna. Prosta jak to tylko możliwe i trafiająca w punkt. Dzięki prostocie i bezpośredniości ma naprawdę potężną siłę rażenia. Jeśli chcesz spojrzeć na świat oczami osoby straumatyzowanej, to jest najlepszy wybór.

Wybitna. Prosta jak to tylko możliwe i trafiająca w punkt. Dzięki prostocie i bezpośredniości ma naprawdę potężną siłę rażenia. Jeśli chcesz spojrzeć na świat oczami osoby straumatyzowanej, to jest najlepszy wybór.

Lubię autobiograficzne strumienie myśli od wydawnictwa Cyranka, ale tym razem było aż nazbyt chaotycznie. Mimo, że przeczytałam raz dwa, ciężko było mi zobaczyć świat oczami bohaterki, a przecież to o tym była cała powieść. O jej czuciu, ograniczeniach, walce z PTSD. Myślę, że zabrakło mi tutaj literackiej finezji, myśli przy których zatrzymam się na dłużej.

Ta książka to bardziej relacja z samopoczucia, niż forma literacka, którą będę podawać dalej. Niemniej absolutnie nie neguję zasadności jej powstania - co więcej, myślę że znajdzie swoich fanów.

Lubię autobiograficzne strumienie myśli od wydawnictwa Cyranka, ale tym razem było aż nazbyt chaotycznie. Mimo, że przeczytałam raz dwa, ciężko było mi zobaczyć świat oczami bohaterki, a przecież to o tym była cała powieść. O jej czuciu, ograniczeniach, walce z PTSD. Myślę, że zabrakło mi tutaj literackiej finezji, myśli przy których zatrzymam się na dłużej.

Ta książka to...

YouTube, IG, TikTok - @mood.readerka

Nie jestem w stanie opisać tego, jakie ogromne wrażenie wywarła na mnie ta książka. Niepozorna, zaledwie 250 stron, a skrywa w sobie historię tak przepełnioną bólem, cierpieniem i traumą, że musiałam ją sobie dawkować w długim odstępie czasu. Bo była po prostu psychicznie niesamowicie ciężka.

Poznajemy główną bohaterkę i od razu dowiadujemy się, że jest w procesie terapii. Kobieta jest po 50-tce, a wciąż żyją w niej wspomnienia z tamtego okropnego dnia. Dnia, który zdeterminował jej całe późniejsze życie. Walczy z PTSD pragnąc tylko, by jej rzeczywistość była taka, jak innych. Prostsza.

Sceptycznie podchodzę do pomysłu dialogu z terapeutą w książce, jeśli osoba autorska sama nim nie jest. Można zrobić dużą krzywdę, powiedzieć coś nieprawdziwego. Poza tym każda terapia wygląda inaczej, a terapeuci stosują różne metody. Jednak tutaj wydaje się to być niezbędnym elementem. Trzeba jednak pamiętać, że to jest terapia bohaterki nakierunkowana na walkę z PTSD. Słowa jej terapeuty, nie sprawdzą się u każdego.

To książka pokazująca, jak trudne jest życie w momencie, gdy pamięć nie pozwala zapomnieć. Gdy psychika kontroluje wszystko. Sprawia, że najprostsze czynności okazują się być przeszkodą nie do przeskoczenia. A większość społeczeństwa przecież tego nie rozumie. Czasami nawet najbliżsi, co jest dodatkowym ciosem. Bo przecież matka powinna udawać przez synami, że wszystko gra. Prawda?

Jestem pod wrażeniem tego, jak została poprowadzona w tej książce narracja. Nie ma tu rozdziałów, podziałów na części. Jest tekst ubogi w dialogi, będący odzwierciedleniem tego, co dzieje się w głowie bohaterki. Ale nie tylko. Sytuacje z fotela terapeuty, są przeplatane walką z codziennością, rozmowami z bliskimi czy anegdotami z imprez. Poznajemy świat nie tylko oczami bohaterki. Autorka daje nam miejsce na przemyślenia i refleksje, których podczas lektury pojawia się cała masa.

To książka, o której powinno być głośniej. Myślę o niej bardzo często, wywarła na mnie niesamowite wrażenie, dlatego jestem szczególnie wdzięczna Wydawnictwu Cyranka, że dzięki nim mogłam odkryć tę piękną, ale również bolesną historię. Jeśli masz przestrzeń w swojej głowie na zmierzenie się z ciężką psychicznie lekturą, to daj jej szanse. Jestem pewna, że nie pożałujesz.

YouTube, IG, TikTok - @mood.readerka

Nie jestem w stanie opisać tego, jakie ogromne wrażenie wywarła na mnie ta książka. Niepozorna, zaledwie 250 stron, a skrywa w sobie historię tak przepełnioną bólem, cierpieniem i traumą, że musiałam ją sobie dawkować w długim odstępie czasu. Bo była po prostu psychicznie niesamowicie ciężka.

Poznajemy główną bohaterkę i od razu...

Przepiękna, niespieszna książka o dochodzeniu do równowagi i regulowaniu się po traumie. O przyjaźni i wsparciu na różnych etapach życia, o bezradności i sięganiu po pomoc. Mimo trudnego tematu książka jest kojąca i napisana pięknym stylem. Splatający całość wątek starszej kobiety, która na swoje urodziny zaprosiła osoby, by opowiadały różne historie pokazuje też wagę opowiadania i bycia wysłuchanym w leczeniu.

Przepiękna, niespieszna książka o dochodzeniu do równowagi i regulowaniu się po traumie. O przyjaźni i wsparciu na różnych etapach życia, o bezradności i sięganiu po pomoc. Mimo trudnego tematu książka jest kojąca i napisana pięknym stylem. Splatający całość wątek starszej kobiety, która na swoje urodziny zaprosiła osoby, by opowiadały różne historie pokazuje też wagę...