Kobieta.. jakie to słabe i żałosne stworzenie.

Kobieta.. jakie to słabe i żałosne stworzenie.

Sienkiewicz, ach, znawca ludzkich umysłów. Kolejny raz zakrada się do umysłu i serca mężczyzny i pokazuje nam pozorne przeciwieństwo Płoszowskiego. I o ile Płoszowskiego pokochałam z całego serca, mimo sceptycyzymu, ignorancji, melancholii i zdrady, to Połanieckiego nienawidziłam od pierwszej strony. Może przez to, że butny biznesmen taki był dumny ze swoich ideałów, które brutalnie złamał?

Sienkiewicz, ach, znawca ludzkich umysłów. Kolejny raz zakrada się do umysłu i serca mężczyzny i pokazuje nam pozorne przeciwieństwo Płoszowskiego. I o ile Płoszowskiego pokochałam z całego serca, mimo sceptycyzymu, ignorancji, melancholii i zdrady, to Połanieckiego nienawidziłam od pierwszej strony. Może przez to, że butny biznesmen taki był dumny ze swoich ideałów, które...

Najpiękniejsza powieść Orzeszkowej. Tytułowy cham to nie dzisiejszy "cham", a cham moralny, czysty, skory do poświęceń. Cham daleki od chamstwa.

Najpiękniejsza powieść Orzeszkowej. Tytułowy cham to nie dzisiejszy "cham", a cham moralny, czysty, skory do poświęceń. Cham daleki od chamstwa.

Powieść aż nazbyt tendencyjna. Po doskonałym, przejmującym "Chamie" tej samej autorki, aż mnie przeraził tak tandetny styl.

Powieść aż nazbyt tendencyjna. Po doskonałym, przejmującym "Chamie" tej samej autorki, aż mnie przeraził tak tandetny styl.

Zniechęcona historyczną twórczością Sienkiewicza, która do przełknięcia dla mnie była tylko w wersji filmowej, a znowuż zafascynowana kunsztem jego w warsztacie obyczajowym, sięgnąć musiałam po klasyk, czyli "Quo Vadis". I nie zawiodłam się. Sienkiewicz stworzył dzieło, które na mojej półce konkuruje z "Bez Hurem" i "Szatą"; stworzył dzieło, w którym żal pominąć jedno słowo. Sienkiewicz dokonał też czegoś niebywałego: opisał pożar tak, że czytając widziałam pochłaniającą miasto pożogę, czułam zapach dymu i palących się ciał, dusiłam się wręcz od żaru. Aż zdawać by się mogło, że Sienkiewicz jak Nero podpalił jakieś miasto, żeby swoją "Trojenkę" napisać. Doskonałe.

Zniechęcona historyczną twórczością Sienkiewicza, która do przełknięcia dla mnie była tylko w wersji filmowej, a znowuż zafascynowana kunsztem jego w warsztacie obyczajowym, sięgnąć musiałam po klasyk, czyli "Quo Vadis". I nie zawiodłam się. Sienkiewicz stworzył dzieło, które na mojej półce konkuruje z "Bez Hurem" i "Szatą"; stworzył dzieło, w którym żal pominąć jedno...

To chyba moja ulubiona książka nie tylko Sienkiewicza, nie tylko obyczajowa, ale książka w ogóle. Trudno o bardziej trafny rys psychologiczny młodego dekadenta tamtych czasów.

To chyba moja ulubiona książka nie tylko Sienkiewicza, nie tylko obyczajowa, ale książka w ogóle. Trudno o bardziej trafny rys psychologiczny młodego dekadenta tamtych czasów.

najwspanialsza

najwspanialsza

Bono to ciekawa osobowość, ale ta książka w żaden sposób nie zachęca. Ani nic nowego nie wnosi, ani nie jest jakoś ciekawie napisana. Przeciętna.

Bono to ciekawa osobowość, ale ta książka w żaden sposób nie zachęca. Ani nic nowego nie wnosi, ani nie jest jakoś ciekawie napisana. Przeciętna.

Bardzo ciekawa książka, zaciekawi zarówno fana jak i bezstronnego odbiorcę.

Bardzo ciekawa książka, zaciekawi zarówno fana jak i bezstronnego odbiorcę.

Wstrząsająca książka, nie jestem w stanie policzyć ile razy ją w życiu czytałam. Za każdym razem tak samo szokująca, i jednocześnie pokrzepiająca.

Wstrząsająca książka, nie jestem w stanie policzyć ile razy ją w życiu czytałam. Za każdym razem tak samo szokująca, i jednocześnie pokrzepiająca.

Szokująca, i poruszająca trudne tematu lektura, którą ciocia podsunęła mi gdy miałam 7 lat. Powiem że od tego czasu czytam ją raz do roku. Wilkerson to wspaniały człowiek.

Szokująca, i poruszająca trudne tematu lektura, którą ciocia podsunęła mi gdy miałam 7 lat. Powiem że od tego czasu czytam ją raz do roku. Wilkerson to wspaniały człowiek.

Najgorsza opowieść o Hannibalu. Zmarnowany potencjał. Mimo wszystko można przeczytać, dla historii Miszy i kilku innych scen.

Najgorsza opowieść o Hannibalu. Zmarnowany potencjał. Mimo wszystko można przeczytać, dla historii Miszy i kilku innych scen.

Arcydzieło fantasy. Mimo że wcześniej nie interesował mnie ten gatunek, po LOTR się do niego przekonałam. Ogromny ładunek emocjonalny. Dziwię się ludziom, którzy piszą że język jest za trudny. Radzę sięgnąć po Blaszany Bębenek i dopiero się wypowiadać o trudności języka.

Arcydzieło fantasy. Mimo że wcześniej nie interesował mnie ten gatunek, po LOTR się do niego przekonałam. Ogromny ładunek emocjonalny. Dziwię się ludziom, którzy piszą że język jest za trudny. Radzę sięgnąć po Blaszany Bębenek i dopiero się wypowiadać o trudności języka.

Wyśmienita. Ukłony dla Pana Camus'a.

Wyśmienita. Ukłony dla Pana Camus'a.

Gdy Ken Kesey zaczął pisać „Lot nad kukułczym gniazdem” kojarzony był głównie z hulaszczego i ekstrawaganckiego trybu życia. Wszystko zmieniło się jednak gdy do księgarń na całym świecie trafiły pierwsze egzemplarze jego powieści o pacjentach szpitala psychiatrycznego, symbolicznie określonego mianem kukułczego gniazda. Kesey okrzyknięty został wówczas geniuszem, a książka biblią kontestatorów. „Lot nad kukułczym gniazdem” prędko doczekał się ekranizacji, której podjął się Milos Forman, znany z takich filmów jak „Hair” czy „Amadeusz”. Do dziś film zaliczany jest do najwybitniejszych ekranizacji w historii kina, i jest jedną z niewielu masowych produkcji podejmujących tak trudne kwestie, i niosących niebanalne przesłanie.
Książka opowiada historię Randle’go McMurphy’ego- drobnego przestępcy, który symuluję chorobę psychiczną, aby uniknąć więzienia. Zostaje osadzony w ośrodku dla psychicznie chorych w oddziale kierowanym przez siostrę Ratched.
Powieść oparta jest głównie na alegorycznej batalii dwóch antagonicznych postaci- niepokornego, energicznego McMurphy’ego walczącego o godność, i awangardę w monotonnym życiu pacjentów, oraz Mildret Ratched- złośliwej, pozbawionej jakiegokolwiek współczucia i emocji pielęgniarki. Po przecztaniu dowiadujemy się jak względnym pojęciem jest szaleństwo, i jak cienka jest linia między nim a normalnością.

Gdy Ken Kesey zaczął pisać „Lot nad kukułczym gniazdem” kojarzony był głównie z hulaszczego i ekstrawaganckiego trybu życia. Wszystko zmieniło się jednak gdy do księgarń na całym świecie trafiły pierwsze egzemplarze jego powieści o pacjentach szpitala psychiatrycznego, symbolicznie określonego mianem kukułczego gniazda. Kesey okrzyknięty został wówczas geniuszem, a książka...

Świetna. Jeden z najlepszych thrillerów psychologicznych. Pan Harris się popisał.

Świetna. Jeden z najlepszych thrillerów psychologicznych. Pan Harris się popisał.

Uwielbiam tę książkę, jest świetna. Doskonały thriller.

Uwielbiam tę książkę, jest świetna. Doskonały thriller.

Może i najsłabsze ogniwo trylogii (tak, wiem że to nie trylogia), ale czyta się świetnie. W filmie trudno się było połapać o co biega, a w książce wszystko jasno, czytelnie. Dobra lektura. I końcówka niesamowita, szkoda że w filmie ją zmienili.

Może i najsłabsze ogniwo trylogii (tak, wiem że to nie trylogia), ale czyta się świetnie. W filmie trudno się było połapać o co biega, a w książce wszystko jasno, czytelnie. Dobra lektura. I końcówka niesamowita, szkoda że w filmie ją zmienili.

Ciężka ta książka, i to niestety nie tylko przez tematykę, ale także przez język. Kilka mocniejszych momentów, ogólnie nie polecam.

Ciężka ta książka, i to niestety nie tylko przez tematykę, ale także przez język. Kilka mocniejszych momentów, ogólnie nie polecam.