Podchodziłem do tej książki z ogromnymi oczekiwaniami, których trochę nie spełniła. W bardzo przystępny sposób przedstawia wydarzenia z przeszłości i ich konsekwencje, niemniej jednak spodziewałem się czegoś więcej niż lekko podanej lekcji historii :)

Podchodziłem do tej książki z ogromnymi oczekiwaniami, których trochę nie spełniła. W bardzo przystępny sposób przedstawia wydarzenia z przeszłości i ich konsekwencje, niemniej jednak spodziewałem się czegoś więcej niż lekko podanej lekcji historii :)

Powrót do wysokiej formy Pratchetta, po dużo słabszej "Maskaradzie" tę część znów czytałem z zapartym tchem :)

Powrót do wysokiej formy Pratchetta, po dużo słabszej "Maskaradzie" tę część znów czytałem z zapartym tchem :)

Chyba pierwsza z książek Pratchetta, którą po prostu czytałem, a nie pochłaniałem strona za stroną. Nadal ciekawa i zabawna, ale czuć w niej spadek formy Mistrza.

Chyba pierwsza z książek Pratchetta, którą po prostu czytałem, a nie pochłaniałem strona za stroną. Nadal ciekawa i zabawna, ale czuć w niej spadek formy Mistrza.

Książka w bardzo dokładny sposób przedstawia historię kolejnych szkoleniowców reprezentacji Polski i czynników wpływających na jej kształt. Momentami mogłaby być bardziej zwięzła, ale generalnie przyjemna lektura.

Książka w bardzo dokładny sposób przedstawia historię kolejnych szkoleniowców reprezentacji Polski i czynników wpływających na jej kształt. Momentami mogłaby być bardziej zwięzła, ale generalnie przyjemna lektura.

Zbiór ciekawych historii o angielskiej piłce. Pozwala poznać nieznane szerzej fakty i przybliża wiele postaci, które swoim kolorytem przez lata wpływały na postrzeganie ligi. Każdy rozdział porusza zupełnie odrębne wątki, więc polecam rozbić sobie lekturę na wiele wieczorów :)

Zbiór ciekawych historii o angielskiej piłce. Pozwala poznać nieznane szerzej fakty i przybliża wiele postaci, które swoim kolorytem przez lata wpływały na postrzeganie ligi. Każdy rozdział porusza zupełnie odrębne wątki, więc polecam rozbić sobie lekturę na wiele wieczorów :)

Nie zachwyciła mnie, mogłaby być o połowę krótsza. Zaczęła się ciekawie, ale kolejne rozdziały bardzo mi się dłużyły. Największą porażką był dla mnie rozdział streszczający książkę czytaną przez jednego z bohaterów. Pod koniec akcja ponownie się rozkręca, ostatnie rozdziały czyta się z zapartym tchem :)

Nie zachwyciła mnie, mogłaby być o połowę krótsza. Zaczęła się ciekawie, ale kolejne rozdziały bardzo mi się dłużyły. Największą porażką był dla mnie rozdział streszczający książkę czytaną przez jednego z bohaterów. Pod koniec akcja ponownie się rozkręca, ostatnie rozdziały czyta się z zapartym tchem :)

Biorąc tę książkę do ręki warto mieć świadomość, na co się pisze - jeśli ktoś zna i lubi charakterystyczny styl publikacji internetowych Janiny, z pewnością się nie zawiedzie. Autorka w zabawny i oryginalny sposób prezentuje metodologie badań statystycznych. Ukazuje błędy popełniane zarówno celowo, jak i przypadkowo przez naukowców. Ja się dobrze bawiłem :)

Biorąc tę książkę do ręki warto mieć świadomość, na co się pisze - jeśli ktoś zna i lubi charakterystyczny styl publikacji internetowych Janiny, z pewnością się nie zawiedzie. Autorka w zabawny i oryginalny sposób prezentuje metodologie badań statystycznych. Ukazuje błędy popełniane zarówno celowo, jak i przypadkowo przez naukowców. Ja się dobrze bawiłem :)

Nietypowa dla Agathy Christie książka. Mniej jest tu działania umysłem, więcej akcji i młodzieńczej werwy. Na pewno nie nudziłem się podczas lektury :)

Nietypowa dla Agathy Christie książka. Mniej jest tu działania umysłem, więcej akcji i młodzieńczej werwy. Na pewno nie nudziłem się podczas lektury :)

Opowieść o trzech fajtłapach, którzy postanowili wybrać się na spływ Tamizą. Książka nie skupia się głównie na opisie samej podróży, a jej największą zaletą są długie dygresje, wplatane przez poszczególnych bohaterów, będące niemalże samodzielnymi opowiadaniami. Dużo tu absurdalnego, brytyjskiego humoru.

Opowieść o trzech fajtłapach, którzy postanowili wybrać się na spływ Tamizą. Książka nie skupia się głównie na opisie samej podróży, a jej największą zaletą są długie dygresje, wplatane przez poszczególnych bohaterów, będące niemalże samodzielnymi opowiadaniami. Dużo tu absurdalnego, brytyjskiego humoru.

Bardzo przystępnie przybliża karierę Ancelottiego jako piłkarza i trenera. Poruszane były tematy nie tylko typowo boiskowe, ale też relacji z trudnymi podopiecznymi czy przełożonymi (Berlusconi, Abramowicz, Perez).

Spodziewałem się znaleźć tu trochę więcej poradnika na temat przywództwa, być może też dla osób bez zainteresowań piłkarskich, ale ta książka takim poradnikiem z pewnością nie jest.

Bardzo przystępnie przybliża karierę Ancelottiego jako piłkarza i trenera. Poruszane były tematy nie tylko typowo boiskowe, ale też relacji z trudnymi podopiecznymi czy przełożonymi (Berlusconi, Abramowicz, Perez).

Spodziewałem się znaleźć tu trochę więcej poradnika na temat przywództwa, być może też dla osób bez zainteresowań piłkarskich, ale ta książka takim poradnikiem...

"Fatalne jaja" to świetne opowiadanie, "Diaboliada" - niestety, przeciętne.

"Fatalne jaja" to świetne opowiadanie, "Diaboliada" - niestety, przeciętne.

Dotychczas nie byłem zachwycony cyklem o Czarownicach z Lancre, ale ta książka zupełnie zmieniła mój pogląd. To jedna z najlepszych historii, jaka wyszła spod pióra Mistrza. Gorąco polecam!

Dotychczas nie byłem zachwycony cyklem o Czarownicach z Lancre, ale ta książka zupełnie zmieniła mój pogląd. To jedna z najlepszych historii, jaka wyszła spod pióra Mistrza. Gorąco polecam!

To moje pierwsze zderzenie z twórczością Neila Gaimana. Spodziewałem się stylu zbliżonego do Terry'ego Pratchetta, w końcu panowie napisali wspólnie kilka książek. Otrzymałem coś innego, ale równie interesującego. Nie brakuje tu humoru, ale pojawiają się też poważniejsze sceny.

To moje pierwsze zderzenie z twórczością Neila Gaimana. Spodziewałem się stylu zbliżonego do Terry'ego Pratchetta, w końcu panowie napisali wspólnie kilka książek. Otrzymałem coś innego, ale równie interesującego. Nie brakuje tu humoru, ale pojawiają się też poważniejsze sceny.

Książka urzeka językiem, ale momentami nudzi fabułą - tam po prostu niewiele się dzieje, niektóre rozdziały są mocno rozbudowanymi opisami codziennych czynności. Nie zmienia to faktu, że jest napisana w naprawdę piękny sposób i jej czytanie sprawiało mi wiele przyjemności. Daje poczucie obcowania z czymś, co można nazwać sztuką wysoką. Nawet opis zmywania naczyń przez głównego bohatera wyciągnięty spod pióra Nabokova brzmi dostojnie.

Poznawanie "Pnina" wymaga ciszy i skupienia, aby w pełni docenić jego walory. Ciężko czyta się go w poczekalni u lekarza, za to idealnie nadaje się na spokojne, zimowe wieczory. Zawiera spore pokłady humoru, które są bardzo dyskretnie wplatane w przedstawione sytuacje. Nie miałem wcześniej styczności z twórczością Nabokova, ale z pewnością jeszcze do niej wrócę.

Książka urzeka językiem, ale momentami nudzi fabułą - tam po prostu niewiele się dzieje, niektóre rozdziały są mocno rozbudowanymi opisami codziennych czynności. Nie zmienia to faktu, że jest napisana w naprawdę piękny sposób i jej czytanie sprawiało mi wiele przyjemności. Daje poczucie obcowania z czymś, co można nazwać sztuką wysoką. Nawet opis zmywania naczyń przez...

Trudno oceniać ten zbiór opowiadań jako całość. Zawiera w sobie dwa utwory bardzo dobre ("Wunderwaffe" Andrzeja Pilipiuka, "Konstelacja Ananke" Rafała Dębskiego), dwa słabe ("Impostorzy" Marcina Mortki oraz "Miasto cieni i luster" Adama Przechrzty) i dwa, do których mam stosunek neutralny - nie zapadną mi na dłużej w pamięć, ale też nie nudziłem się przy nich szczególnie ("Wędrowiec" Dariusza Domagalskiego i "Strasznie mi się podobasz" Magdaleny Kozak). Po nazwiskach na okładce oczekiwałem dużo więcej, częściowo się zawiodłem, ale wybiórczo (Pilipiuk!) mogę polecić. Tak, jestem fanem Wielkiego Grafomana :)

Trudno oceniać ten zbiór opowiadań jako całość. Zawiera w sobie dwa utwory bardzo dobre ("Wunderwaffe" Andrzeja Pilipiuka, "Konstelacja Ananke" Rafała Dębskiego), dwa słabe ("Impostorzy" Marcina Mortki oraz "Miasto cieni i luster" Adama Przechrzty) i dwa, do których mam stosunek neutralny - nie zapadną mi na dłużej w pamięć, ale też nie nudziłem się przy nich szczególnie...

To pierwsza książka Schmitta, z którą miałem przyjemność spędzić popołudnie i jestem nią zupełnie zachwycony!
Mogę nie zgadzać się z poglądami bohaterów, ale te nieco ponad sto stron to prawdziwa kopalnia niesamowitych cytatów na temat relacji międzyludzkich i problemów z nich wynikających. Nawet zdania niosące za sobą budzące zgorszenie treści francuski pisarz potrafi ubrać w piękne słowa. Historia Adama i Luizy to prawdziwy miód dla duszy, wprowadza czytelnika w niesamowicie błogi nastrój.
Najlepszą recenzją tej książki może być fakt, że po przeczytaniu ostatniego zdania, mocno ją przytuliłem :)

To pierwsza książka Schmitta, z którą miałem przyjemność spędzić popołudnie i jestem nią zupełnie zachwycony!
Mogę nie zgadzać się z poglądami bohaterów, ale te nieco ponad sto stron to prawdziwa kopalnia niesamowitych cytatów na temat relacji międzyludzkich i problemów z nich wynikających. Nawet zdania niosące za sobą budzące zgorszenie treści francuski pisarz potrafi...

Jedna ze słabszych książek Agaty Christie, z jakimi miałem okazję się zetknąć. Dość szybko można rozpoznać mordercę, a samo zabójstwo ostatecznie nie jest aż tak pomysłowe, jak to się wcześniej wydawało. Mimo to, polecam fanom stylu tej autorki - dla pozostałych może okazać się ciężką do przebrnięcia pozycją.

Jedna ze słabszych książek Agaty Christie, z jakimi miałem okazję się zetknąć. Dość szybko można rozpoznać mordercę, a samo zabójstwo ostatecznie nie jest aż tak pomysłowe, jak to się wcześniej wydawało. Mimo to, polecam fanom stylu tej autorki - dla pozostałych może okazać się ciężką do przebrnięcia pozycją.

Mając na koncie już kilka książek Kossakowskiej, zdecydowanie nie tego się spodziewałem, sięgając po "Czerń". Jest krwawo, tajemniczo, groźnie. Jest wiarygodnie, bo wbrew pozorom, mimo mocno surrealistycznych wydarzeń, można założyć, że zjawiska nadprzyrodzone są w dużej mierze wytworem skrzywdzonej psychiki głównego bohatera. Pierwszoosobowa narracja potęguje oddziaływanie na czytelnika. Autorka dobrze oddaje klimat ciemnej strony Afryki.

Mając na koncie już kilka książek Kossakowskiej, zdecydowanie nie tego się spodziewałem, sięgając po "Czerń". Jest krwawo, tajemniczo, groźnie. Jest wiarygodnie, bo wbrew pozorom, mimo mocno surrealistycznych wydarzeń, można założyć, że zjawiska nadprzyrodzone są w dużej mierze wytworem skrzywdzonej psychiki głównego bohatera. Pierwszoosobowa narracja potęguje oddziaływanie...

Pośmiertnie wydany tomik opowiadań jest kwintesencją Rolanda Topora. Zbiór zawiera historie mniej i bardziej ciekawe, mniej i bardziej zabawne, ale wszystkie są rozbrajająco proste i ujmująco szczere, zmuszające czytelnika do ukradkowych uśmiechów. Francuz lubuje się w grotesce i specyficznym humorze, momentami wplata w swoje utwory elementy obrzydliwe i odrażające. W efekcie otrzymujemy książkę specyficzną, ale z całą pewnością godną polecenia.

Pośmiertnie wydany tomik opowiadań jest kwintesencją Rolanda Topora. Zbiór zawiera historie mniej i bardziej ciekawe, mniej i bardziej zabawne, ale wszystkie są rozbrajająco proste i ujmująco szczere, zmuszające czytelnika do ukradkowych uśmiechów. Francuz lubuje się w grotesce i specyficznym humorze, momentami wplata w swoje utwory elementy obrzydliwe i odrażające. W...

W momencie, w którym skończyłem czytać „Chimerycznego lokatora” w głowie miałem tylko jedną myśl: „CO TU SIĘ WŁAŚNIE STAŁO…?”. Książka Rolanda Topora od samego początku jest oryginalna, ale z kolejnymi rozdziałami stopniowo staje się tak daleka od normalności, jak to tylko możliwe. Przez dwieście stron powieści czytelnik może być pewien tylko jednego: jeśli coś dziwnego może się wydarzyć, to z całą pewnością się wydarzy. Niewielki tomik jest przepełniony niewyjaśnionymi, komicznymi wydarzeniami. Zabawnie upleciona fabuła i sprytne zakończenie książki zdecydowanie wyróżniają ją wśród moich zbiorów.

Bohaterem książki jest Trelkovsky, którego imię nie zostaje nam wyjawione. Poznajemy go w momencie zakupu przez niego nowego mieszkania w kamienicy, do którego niezwłocznie się przeprowadza. Wydarzenie to zapoczątkowuje serię wypadków, które mocno oddziałują na nowego lokatora. Mieszkańcy kamienicy sprawiają wrażenie połączonych ze sobą komórek sprawnie funkcjonującego organizmu, nie do końca chętnie przyjmujących do swojego grona intruzów z zewnątrz. Z czasem u Trelkovskiego coraz bardziej widoczne stają się objawy paranoi, ale okoliczności sprawiają, że wzbudza u czytelnika wielkie współczucie.

„Chimeryczny lokator” jest niesamowitym popisem kunsztu Rolanda Topora. Dobre opinie na jego temat krążące w sieci okazały się jak najbardziej zasadne. Sam zostawiam tej książce ocenę 9/10 i zabieram się za ekranizację w reżyserii Romana Polańskiego!

Recenzja ukazała się również na blogu: https://webnacki.wordpress.com/2016/02/17/roland-topor-chimeryczny-lokator/

W momencie, w którym skończyłem czytać „Chimerycznego lokatora” w głowie miałem tylko jedną myśl: „CO TU SIĘ WŁAŚNIE STAŁO…?”. Książka Rolanda Topora od samego początku jest oryginalna, ale z kolejnymi rozdziałami stopniowo staje się tak daleka od normalności, jak to tylko możliwe. Przez dwieście stron powieści czytelnik może być pewien tylko jednego: jeśli coś dziwnego...