Trzech panów w łódce, nie licząc psa

Trzech panów, znudzonych prozą miejskiego życia, postanawia wybrać się we wspólny rejs po Tamizie, aby raz jeszcze poczuć dreszczyk przygody. Staje się to dla nich okazją do wspominania wielu zabawnych zdarzeń z przyszłości oraz, oczywiście, do przeżycia kilku nowych.

Humor zawarty w książce ani trochę się nie zestarzał. Ludzkie przywary, pomimo upływającego czasu, pozostają przecież takie same. Dużym plusem tej pozycji jest to, że zawiera autentyczny ironiczny humor, czyli ironia nie jest tutaj tłumaczona, co jest dość częste obecnie, tak, że pomimo tego, że każdy przyznaje się do ironicznego humoru, niewiele go można znaleźć w popularnych dziełach humorystycznych. A i poważna potrafi być, gdy trzeba. Polecam.

Trzech panów, znudzonych prozą miejskiego życia, postanawia wybrać się we wspólny rejs po Tamizie, aby raz jeszcze poczuć dreszczyk przygody. Staje się to dla nich okazją do wspominania wielu zabawnych zdarzeń z przyszłości oraz, oczywiście, do przeżycia kilku nowych.

Humor zawarty w książce ani trochę się nie zestarzał. Ludzkie przywary, pomimo upływającego czasu,...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

"Oto zasada rządząca światem: mamy to, czego nie chcemy, a inni posiadają to, na czym nam zależy najbardziej na świecie."
(z przymrużeniem oka)

Nie spodziewałam się, że książka okaże się tak uniwersalna i ponadczasowa, a przy tym barwna, przyjemna i relaksująca. Godnie reprezentuje literaturę humorystyczną, wciąż zdobywa przychylność czytelników, a przecież po raz pierwszy wydana została w tysiąc osiemset osiemdziesiątym dziewiątym roku. Z wyjątkową lekkością się ją czyta, a uśmiech nieustannie gości na twarzy, bo i pyszne nasycenie dowcipem, chociaż często niedającym się racjonalnie uzasadnić. Mnóstwo zabawnych sytuacji, zaskakujących perypetii, ironicznie ciepłych historyjek, komicznych anegdotek o zdarzeniach i postaciach. Nie jest to dzieło wybitne czy ambitne, ale wprowadza w przyjemny nastrój i pokazuje, że tak naprawdę natura człowieka wciąż się nie zmienia, wiele w niej cech fajtłapy i ofermy, a co ciekawe, nadal potrafimy się z tego śmiać, o ile nie bierzemy wszystkiego na poważnie.

Przyglądamy się jak trzech londyńskich przyjaciół, z nader pociesznym foksterierem, decyduje się na wycieczkę łodzią po Tamizie. Pragną spędzić sielski tydzień na łonie natury, z dala od wielkomiejskiej wrzawy, nasycić wzrok zacisznie ustronnymi miejscami, dotrzeć do magicznych zakątków poza nurtem cywilizacji, zdobyć niezbędną dawkę świeżego powietrza, ciszy i ruchu. Już przygotowania do wyprawy stają się materiałem do humorystycznych opowiastek, zaś podróż to pasmo istnych pociesznych incydentów i wspominek. Sto dwadzieścia trzy mile niezwykłej i wesołej przygody, zaś mała objętość książki to dodatkowy atut szybkiego czytania.

bookendorfina.pl

"Oto zasada rządząca światem: mamy to, czego nie chcemy, a inni posiadają to, na czym nam zależy najbardziej na świecie."
(z przymrużeniem oka)

Nie spodziewałam się, że książka okaże się tak uniwersalna i ponadczasowa, a przy tym barwna, przyjemna i relaksująca. Godnie reprezentuje literaturę humorystyczną, wciąż zdobywa przychylność czytelników, a przecież po raz pierwszy...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Ta książka jest "akurat".
Ma akurat tyle opisów nadrzecznych krajobrazów i miast, żeby czytelnik nie poczuł się znużony. I naturalnie odpowiednio dużo - naprawdę dużo - błyskotliwego angielskiego humoru, który ja osobiście uwielbiam. Bardzo się więc cieszę, że autorowi zamierzającemu napisać przewodnik po Tamizie ostatecznie wyszła z tego całkiem udana powieść humorystyczna. To co może zaskoczyć i wywołać uśmiech na twarzy czytelnika, to analogia między tym na co utyskuje J., a tym na co narzekamy na co dzień wszyscy. I to mimo że dzielą nas niemal dwa wieki.

Ta książka jest "akurat".
Ma akurat tyle opisów nadrzecznych krajobrazów i miast, żeby czytelnik nie poczuł się znużony. I naturalnie odpowiednio dużo - naprawdę dużo - błyskotliwego angielskiego humoru, który ja osobiście uwielbiam. Bardzo się więc cieszę, że autorowi zamierzającemu napisać przewodnik po Tamizie ostatecznie wyszła z tego całkiem udana powieść...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Narracja/język/konstrukcja - 8/10
Fabuła - 6/10
Przedstawiony świat - 7/10
Bohaterowie 6/10

średnia 6,75

Narracja/język/konstrukcja - 8/10
Fabuła - 6/10
Przedstawiony świat - 7/10
Bohaterowie 6/10

średnia 6,75

Pokaż mimo to

Rewelacyjnym wywodem na temat hipochondrii w pierwszym rozdziale autor stawia sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Kolejne przytaczane anegody w większości nie mają już jednak tego pazura.

Słynny angielski humor, owszem, czuć również i na kolejnych stronach, ale nie wybrzmiewa już on do tego stopnia, by przykryć przewodnikowy rodowód książki. A ten ciąży tutaj w wielu miejscach, bo mniej lub bardziej zabawne opowiastki przeplatane są wstawkami dotyczącymi atrakcji turystycznych oraz ich historii czasem w sposób nienaturalny.

Koniec końców to nierówna pozycja, ale warta przeczytania chociażby dla świetnych fragmentów.

Rewelacyjnym wywodem na temat hipochondrii w pierwszym rozdziale autor stawia sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Kolejne przytaczane anegody w większości nie mają już jednak tego pazura.

Słynny angielski humor, owszem, czuć również i na kolejnych stronach, ale nie wybrzmiewa już on do tego stopnia, by przykryć przewodnikowy rodowód książki. A ten ciąży tutaj w wielu...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Nie mogę rozgryźć na czym polega fenomen tej książki, bo jest to niezwykła powieść, to rzecz oczywista.
Jest opowieść o trzech panach i psie o wyjątkowo szelmowskim usposobieniu, którzy dla podratowania zdrowia (panowie, bo pies tylko szukał wrażeń) postanowili udać się na wycieczkę łodzią wzdłuż Tamizy.
Ale cóż tu było ratować, skoro Jeremi - narrator tej powieści i autor, to żywy obraz prawie wszystkich (poza jedną) chorób wziętych z Leksykonu Zdrowia. Naprawdę nie wiem, jak on to doczłapał się o własnych siłach do tej łodzi. Powiedzieć, ze książka pozbawiona jest jakiejś akcji, to nic nie powiedzieć. Właściwie nie ma tu żadnej fabuły. Nikt tu nikogo nie goni (chyba, że Montmorency kota lub inne psy), nikt przed nikim nie ucieka, łódka płynie, a Jeremi snuje opowieść to o tym, to o tamtym. Trochę w sposób zabawny, trochę refleksyjnym. Trochę ponabija się ze swoich przyjaciół, trochę sam z siebie, a czasami wtrąci jakąś anegdotkę. Czasami w tonie śmiertelnej powagi opowie jak to młode panny holują łódkę (!) i jak to panny zamiast ciągnąc porządnie zajmują się fatałaszkami. W sumie nic wielkiego, a jednak. Trzech panów w łódce (nie licząc psa), to moim zdaniem jest powieść ponadczasowa, bo chociaż przytaczane anegdoty dotyczą czasów, w których ta rzecz się dzieje, ale ludzie ze swoimi charakterami i przywarami pozostają tacy sami, a J.K.J celnie w nie wszystkie punktuje, a przy okazji daje powód by pośmiać się z samego siebie.

Nie mogę rozgryźć na czym polega fenomen tej książki, bo jest to niezwykła powieść, to rzecz oczywista.
Jest opowieść o trzech panach i psie o wyjątkowo szelmowskim usposobieniu, którzy dla podratowania zdrowia (panowie, bo pies tylko szukał wrażeń) postanowili udać się na wycieczkę łodzią wzdłuż Tamizy.
Ale cóż tu było ratować, skoro Jeremi - narrator tej powieści i...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Dawno nie bawiłam się tak dobrze czytając książkę. Śmieszna, kpiąca satyra na angielskich leni, hipochondryków, zadufanych, egoistycznych snobów, czyli dziewiętnastowiecznych dżentelmenów. Te "salonowe lwy" są nieukami tak zapatrzonymi w siebie, że w głowie im nie pojawi się myśl, że przywileje nie są czymś przyrodzonym ich klasie społecznej, zawdzięczają je wyłącznie pieniądzom i to nie zarobionym przez nich samych.
Ta niewielka książeczka nie jest jednak jakimś głębokim portretem społecznym gnuśnych Anglików, to po prostu przezabawny opis przygód trzech idiotów i psa w czasie niemiłosiernie durnej wycieczki łódką. Ale jak to jest opisane! Mistrzostwo. Zazdroszczę tego dystansu do samych siebie, tego bezlitosnego spojrzenia na swoje wady i przywary, bez żadnych obciążeń narodowo- historycznych , bo i z własnej historii autor potrafi śmiać się jak mało kto.
Humor najwyższej próby, to nie są "dowcipasy" rodem z powieści Olgi Rudnickiej czy Alka Rogozińskiego. Autor funduje sobie i swoim przyjaciołom sytuacje, w których świetnie widać ich wady i słabości, ich głupotę i potężne zadufanie i z tego śmiejemy się razem z nim, a przy tym wciąż czujemy, może podszytą politowaniem, ale jednak sympatię do życiowych nieudaczników, za których codzienne życie ogarniają rzesze pokojówek, gospoś i lokajów.
Tekst jest naszpikowany humorem sytuacyjnym i słownym, niektóre fragmenty czy dialogi aż się proszą o zanotowanie w kajeciku z celnymi cytatami. Przednia zabawa dla czytelników, którzy lubią angielskie poczucie humoru. Polecam.

Dawno nie bawiłam się tak dobrze czytając książkę. Śmieszna, kpiąca satyra na angielskich leni, hipochondryków, zadufanych, egoistycznych snobów, czyli dziewiętnastowiecznych dżentelmenów. Te "salonowe lwy" są nieukami tak zapatrzonymi w siebie, że w głowie im nie pojawi się myśl, że przywileje nie są czymś przyrodzonym ich klasie społecznej, zawdzięczają je wyłącznie...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Jazda obowiązkowa! Świetny portret zachowań nie tylko Anglików. Tłumaczenie Kazimierza Piotrowskiego rewelacyjne. Ktoś, kto wystawia ocenę za tę książkę poniżej pięciu gwiazdek powinien sobie wyjąć kij z ....

Jazda obowiązkowa! Świetny portret zachowań nie tylko Anglików. Tłumaczenie Kazimierza Piotrowskiego rewelacyjne. Ktoś, kto wystawia ocenę za tę książkę poniżej pięciu gwiazdek powinien sobie wyjąć kij z ....

Pokaż mimo to

Czy książka wydana w 1889 roku może śmieszyć do tej pory? Czy żarty i anegdoty (często sytuacyjne) rozgrywające się w XIX wieku są w stanie rozbawić współczesnego czytelnika? Przyznam, że sama miałam co do tego wątpliwości, jednak okazuje się, że niektóre powieści się nie starzeją, a dorby humor zawsze się obroni. Przykładem na to jest powieść Jerome K. Jerome'a Trzech panów w łódce (nie licząc psa).

Trzech zmęczonych pracą panów postanawia wybrać się na wycieczkę. Ostatecznie decydują się na dwutygodniowy spływ łodzią po Tamizie. Główni bohaterowie to młodzi mężczyźni J. pełniący role narratora, Harris, George - pracownik banku i Montmorency - pies. Całość książki poświęcona została właśnie tej wyprawie, jej planowaniu, przygotowaniom i samej juz wycieczce z Kingston do Oksfordu i z powrotem. Przy okazji warto wspomnie, że wszyscy bohaterowie są postaciami prawdziwymi, na którcyh autor się wzorował pisząc.
Powieść Jerome K. Jerome'a początkowo miała być przewodnikiem, jednak autor postanowił uzupełnić ją o zabawne opisy i wydarzenia. Ostatecznie jednak zrezygnował z pierwotnego zamysłu i powstała swego rodzaju humoreska, która niezbyt przychylnie została przyjęta przez krytyków. Całe szczęście, zupełnie inaczej książkę przyjęli czytelnicy. Ta stała się bestsellerem, a autor dzięki temu zyskał nie tylko sławę, ale i pieniądze.

Książka stanowi właściwie zbiór humoresek, przepełniona jest żartem sytuacyjnym i ironią. Wydarzenia z życia bohaterów uzupełniane są opisami historycznymi miejscowości nad Tamizą, specyfika zarówno samej rzeki, jak również miast nad nią położonych. Historia skonstruowana przez Jerome'a jest poniekąd krzywym zwierciadlem ukazującym przywary napotykanych na drodze osób. Bohaterowie także wydają się wyjątkowymi pechowcami, jeśli coś może pójść nie tak jak planowali, to tak pójdzie, a oni często i gęsto ładują się w tarapaty. Na wielką uwagę zasługuje pies, bo i Montmorency'emu autor poświęcił sporo miejsca.

Całość jest lekka i zabawna. Ja nie raz się uśmiechnęłam, a nawet głośno zaśmiałam. Przypadli mi ci trzej panowie do gustu (łącznie z psem) i jestem zaskoczona, że humoreski sprzed tylu lat mogły mi się tak bardzo spodobać i okazać się niezwykle aktualne.

Czy książka wydana w 1889 roku może śmieszyć do tej pory? Czy żarty i anegdoty (często sytuacyjne) rozgrywające się w XIX wieku są w stanie rozbawić współczesnego czytelnika? Przyznam, że sama miałam co do tego wątpliwości, jednak okazuje się, że niektóre powieści się nie starzeją, a dorby humor zawsze się obroni. Przykładem na to jest powieść Jerome K. Jerome'a Trzech...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Świetna rozrywka, co ważne humor nienachalny, życiowy i inteligentny – po prostu takie życie.
Trzech panów wyrusza na wyprawę po Tamizie, która momentami dostarcza im survivalowych doświadczeń. Przytaczane anegdotki są jak smakowite rodzynki w pysznej babie drożdżowej – lekkiej, nie przesłodzonej i poprawiającej samopoczucie.
;) Ale, panowie dżentelmeni!!! napawać się widokiem holujących łódkę dziewcząt i drwić z nich? A fe, nieładnie.. :) :)
Czuć zamysł przewodnikowania, choć cieszę się, że pióro poprowadziło autora w inne rejony literackie.

Świetna rozrywka, co ważne humor nienachalny, życiowy i inteligentny – po prostu takie życie.
Trzech panów wyrusza na wyprawę po Tamizie, która momentami dostarcza im survivalowych doświadczeń. Przytaczane anegdotki są jak smakowite rodzynki w pysznej babie drożdżowej – lekkiej, nie przesłodzonej i poprawiającej samopoczucie.
;) Ale, panowie dżentelmeni!!! napawać się...

więcej

mniej

Pokaż mimo to