Na glinianych nogach

Kolejna część opisująca losy Straży, a przede wszystkim kapitana Vimesa. Gdy w mieście giną dwaj nieszkodliwi starsi obywatele, a patrycjusza ktoś próbuje się pozbyć poprzez otrucie straż ma pełne ręce roboty. I na dodatek te golemy...niby nieżywe, a jednak niepokojące. Wszystkie te sprawy powoli łączą się ze sobą , kapitan Vimes ze swoimi ludźmi zbliża się do prawdy, a wśród samej straży dzieją się rzeczy "niepokojące"(a mianowicie nowy strażnik zaczyna się zachowywać nieprzyzwoicie kobieco). Jaki sekret został ukryty przed kapitanem? Tego musicie się dowiedzieć sami. Oczywiście lektura dostarczy Wam nietuzinkowego humoru i małej dozy absurdu, takiej aby odsłonić ludzkie ułomności. Polecam!

Kolejna część opisująca losy Straży, a przede wszystkim kapitana Vimesa. Gdy w mieście giną dwaj nieszkodliwi starsi obywatele, a patrycjusza ktoś próbuje się pozbyć poprzez otrucie straż ma pełne ręce roboty. I na dodatek te golemy...niby nieżywe, a jednak niepokojące. Wszystkie te sprawy powoli łączą się ze sobą , kapitan Vimes ze swoimi ludźmi zbliża się do prawdy, a...

"Na glinianych nogach" to kolejna powieść ze "Świata Dysku", która skupia się na Straży Miejskiej Ankh-Morpork. Umierają kolejni niewinni staruszkowie, patrycjusz jest podtruwany, a kolejne golemy postanawiają rozstać się z życiem. Również wśród strażników dochodzi do zawirowań - kadrowych i tożsamościowych - a prawda i zbrodnia czekają na odkrycie w mrokach miasta...

Nowa kryminalną sprawa strażników to niezawodna dawka nietuzinkowych przygód, pełnych werwy dialogów i tego charakterystycznego, niepowtarzalnego poczucia humoru autora.

Z każdym tomem zachwycam się coraz bardziej tym, jak Pratchett znakomicie balansuje w znanych w fantastyce motywach, nawiązaniach czy istotach, a zarazem dodaje do tego sporo własnej oryginalności w stylu i lekkości, tworząc spójny, rozbudowany świat i przekonujące zdarzenia.

Akcja to kilka wątków w dynamicznych scenach, które wzajemnie się przenikają i uzupełniają. Obserwujemy nową codzienność komendanta Vimesa i jego zawziętość w rozwiązywaniu sprawy, towarzyszymy Marchewie i pozostałym strażników w codziennych patrolach i bieżących sprawach, przeżywamy ich prywatne rozterki, wchodzimy głęboko w zycie miasta oczami ich czujnych obrońców. Bardzo interesujące były tu wątki z golemami, ciekawie autor rozwinął samą w sobie filozofię tej istoty, jej problematykę ożywienia - nawet i w tej całej luźniejszej fabule są momenty dające do myślenia 😉

Znakomicie bawiłam się obstawiając winnych zdarzeń i całkiem trafnie wskazując na okoliczności zbrodni. A przy tym jak zawsze niesamowicie wkręciłam w kolejną wycieczkę po świecie stworzonym przez Pratchetta, jego obyczajom i komicznym absurdom. Nie zliczę, ile to razy chichrałam się do książki na kolejne komedie sytuacyjne, przezabawne teksty bohaterów, pełne ironii i ripost, a także na pomysły, które mogą funkcjonować tylko w takim uniwersum. Do ulubionych na pewno będą należeć zawiłości nieco złośliwej heraldyki, ustawiona na mroczne skrzypienie szubienica czy awantura o dodawanie mięsa z kurczaka czy wołowiny do dań ze szczurów, gdy lud chce czystego gryzonia 😆

Totalnie mój humor, styl i jedna z tych książek/serii idealnych na relaks i poprawę humoru. Polecam!💚

"Na glinianych nogach" to kolejna powieść ze "Świata Dysku", która skupia się na Straży Miejskiej Ankh-Morpork. Umierają kolejni niewinni staruszkowie, patrycjusz jest podtruwany, a kolejne golemy postanawiają rozstać się z życiem. Również wśród strażników dochodzi do zawirowań - kadrowych i tożsamościowych - a prawda i zbrodnia czekają na odkrycie w mrokach miasta...

Nowa...

Powrót do wysokiej formy Pratchetta, po dużo słabszej "Maskaradzie" tę część znów czytałem z zapartym tchem :)

Powrót do wysokiej formy Pratchetta, po dużo słabszej "Maskaradzie" tę część znów czytałem z zapartym tchem :)

Kolejny tom o przygodach straży miejskiej. Dalszy ciąg przygód już Komendanta Vimsa oraz kapitana Marchewy. Moim zdaniem lepsza od dwu pierwszych tomów. Intryga jest rozbudowana i zagmatwana a zakończenie dość zaskakujące. Polecam wszystkim lubiący dobry angielski humor

Kolejny tom o przygodach straży miejskiej. Dalszy ciąg przygód już Komendanta Vimsa oraz kapitana Marchewy. Moim zdaniem lepsza od dwu pierwszych tomów. Intryga jest rozbudowana i zagmatwana a zakończenie dość zaskakujące. Polecam wszystkim lubiący dobry angielski humor

To dla mnie najsłabszy z dotychczasowych tomów o Straży. Mimo że Pratchett rozwija tu świat i dorzuca masę nowych postaci, miałem wrażenie, że odbywa się to kosztem tych już znanych i lubianych. Sama zagadka z golemami nie wciągała mnie zbytnio, a całość czytałem znacznie dłużej, niż się spodziewałem. Humor pojawia się rzadziej niż w poprzednich częściach – dialog Vimesa ze skrytobójcą to jeden z niewielu momentów, które naprawdę mnie rozbawiły. Solidna część cyklu, ale zdecydowanie nie moja ulubiona.

To dla mnie najsłabszy z dotychczasowych tomów o Straży. Mimo że Pratchett rozwija tu świat i dorzuca masę nowych postaci, miałem wrażenie, że odbywa się to kosztem tych już znanych i lubianych. Sama zagadka z golemami nie wciągała mnie zbytnio, a całość czytałem znacznie dłużej, niż się spodziewałem. Humor pojawia się rzadziej niż w poprzednich częściach – dialog Vimesa ze...

Pomimo, że wątek ze Strażą nie jest moim ulubionym tą część się broni, z ciekawością i przyjemnością do niej siadałam ☺️ błyskotliwość autora bawi i raduje umysł.

Pomimo, że wątek ze Strażą nie jest moim ulubionym tą część się broni, z ciekawością i przyjemnością do niej siadałam ☺️ błyskotliwość autora bawi i raduje umysł.

Lekki kryminał w Świecie Dysku, dalsze perypetie kpt. Marchewy i straży Ankh. Wprowadzenie do tego świata golemow. Wydaje się, że nie do końca wykorzystany potencjal ukazania czym jest życie w ogóle, co sprawia że żyjemy i wiemy kim jesteśmy. No, ale to może preludium do kolejnych opowieści. Humor i teksty standardowo na wysokim poziomie.

Lekki kryminał w Świecie Dysku, dalsze perypetie kpt. Marchewy i straży Ankh. Wprowadzenie do tego świata golemow. Wydaje się, że nie do końca wykorzystany potencjal ukazania czym jest życie w ogóle, co sprawia że żyjemy i wiemy kim jesteśmy. No, ale to może preludium do kolejnych opowieści. Humor i teksty standardowo na wysokim poziomie.

O tym, co jest istotą życia.
W Ankh-Morpork zostaje zamordowanych dwóch nieszkodliwych staruszków, ktoś próbuje otruć Vetinariego, do straży wstępuje młoda krasnoludka usiłująca zamanifestować własną kobiecość, a w całym mieście dochodzi do buntu golemów, powszechnie uważanych za bezmyślne maszyny służące do odwalania najgorszej roboty.
Mam jeden, ale za to zasadniczy problem ze Światem Dysku. Lubię postaci i humor, podoba mi się jak Pratchett przemyca w swoich książkach mniej lub bardziej aktualne problemy współczesnego społeczeństwa - tutaj jest to przede wszystkim wyzysk, rasizm, niewolnictwo, równouprawnienie, ale w pewnym stopniu też nadmiernie ambitni rodzice przytłaczający dziecko zbyt wygórowanymi oczekiwaniami. Sęk w tym, że fabularnie te książki mnie kompletnie nie porywają i zawsze czyta mi się je z pewnym mozołem.

O tym, co jest istotą życia.
W Ankh-Morpork zostaje zamordowanych dwóch nieszkodliwych staruszków, ktoś próbuje otruć Vetinariego, do straży wstępuje młoda krasnoludka usiłująca zamanifestować własną kobiecość, a w całym mieście dochodzi do buntu golemów, powszechnie uważanych za bezmyślne maszyny służące do odwalania najgorszej roboty.
Mam jeden, ale za to zasadniczy...

Fantasy może być najbardziej prawdziwym gatunkiem literackim.

Wielu ludzi poświęcało wiele lat analizom książek pióra Pratchetta, by wydobyć z kart jego powieści ukryte między wierszami socjologiczne aluzje. Pojęcia nie mam dlaczego, wszystko jest przecież jasne:
1. każdemu potrzebne są związki zawodowe
2. kobiety mogą być w policji
3. dane osobowe zbiera się wyłącznie dla korzyści zbierającego

I takie właśnie lekcje wyciągamy z powieści "Na glinianych nogach", tylko, że wyłożone są w najlepszy z możliwych sposobów: fantastyczną satyrą, której Pratchett był mistrzem. Czy jest to klasyczne pratchettowskie fantasy? Tak. Czy jest to trafna satyra na społeczeństwo? TAK! Czy jest to arcydzieło? MMmmmm... no nie bardzo.
Kimże jednak jestem, by krytykować mistrza? Nikim, poza osobą wyrażającą jedynie opinię. To nie jest zakazane. :)

Ta część nie podobała mi się aż tak, jak poprzednie z serii o straży; mało Marchewy, dużo niezrozumiałej postawy Angui. Mnogość wątków zasłania główne przesłanie.

Fantasy może być najbardziej prawdziwym gatunkiem literackim.

Wielu ludzi poświęcało wiele lat analizom książek pióra Pratchetta, by wydobyć z kart jego powieści ukryte między wierszami socjologiczne aluzje. Pojęcia nie mam dlaczego, wszystko jest przecież jasne:
1. każdemu potrzebne są związki zawodowe
2. kobiety mogą być w policji
3. dane osobowe zbiera się wyłącznie dla...

Książka naprawdę dobra.
Typowa książka Pratchettowa = humor raz na 50 stron + masa absurdu.
Natomiast na czele pojawia się zagadka kryminalna - która ciekawie się rozwiązuje.
Polecam

Książka naprawdę dobra.
Typowa książka Pratchettowa = humor raz na 50 stron + masa absurdu.
Natomiast na czele pojawia się zagadka kryminalna - która ciekawie się rozwiązuje.
Polecam