Napój miłosny

Trudno opisać tę powieść tak, żeby nie spoilerować. To na pewno ten sam Schmitt, którego znamy z "Małych zbrodni małżeńskich" - choć trochę inaczej. Konstrukcja historii jest wyrafinowana i lekka zarazem. Świetna lektura na godzinę w pociągu.

Dlaczego nie oceniłem na 10? Po pierwsze: błędny jest opis książki (tam NIE BYŁO żadnego zakładu!). Po drugie: na "dziesiątkę" oceniam opowieści, do których chce się wrócić zaraz po przeczytaniu, a nie zawsze jest to możliwe 😊

Trudno opisać tę powieść tak, żeby nie spoilerować. To na pewno ten sam Schmitt, którego znamy z "Małych zbrodni małżeńskich" - choć trochę inaczej. Konstrukcja historii jest wyrafinowana i lekka zarazem. Świetna lektura na godzinę w pociągu.

Dlaczego nie oceniłem na 10? Po pierwsze: błędny jest opis książki (tam NIE BYŁO żadnego zakładu!). Po drugie: na "dziesiątkę"...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Intrygująca pozycja. Korespondencja mailowa mężczyzny i kobiety o szukaniu miłości.

Intrygująca pozycja. Korespondencja mailowa mężczyzny i kobiety o szukaniu miłości.

Opowieść o ludziach, którzy nie potrafią, pomimo upływu czasu zapomnieć o sobie nawzajem. Jest tutaj kilka kwestii z którymi nie potrafię się zgodzić i są dla mnie absurdem, aczkolwiek przyjemnie się ją czytało ze względu na formę - listy. Napewno nie jest to coś o czym będę pamiętać cały czas.

Opowieść o ludziach, którzy nie potrafią, pomimo upływu czasu zapomnieć o sobie nawzajem. Jest tutaj kilka kwestii z którymi nie potrafię się zgodzić i są dla mnie absurdem, aczkolwiek przyjemnie się ją czytało ze względu na formę - listy. Napewno nie jest to coś o czym będę pamiętać cały czas.

Moje pierwsze spotkanie z autorem. Historia nie zaskakuje, ale język urzeka.

Moje pierwsze spotkanie z autorem. Historia nie zaskakuje, ale język urzeka.

Bardzo ładna książka o miłości, pożądaniu, namiętności dwojga ludzi.
Jak zawsze jestem oczarowana twórczością autora, choć niektórzy mówią, że pisze banalnie.. Ale czy czasem "banały" nie są urocze? Nie są nam potrzebne?
Są :)

Bardzo ładna książka o miłości, pożądaniu, namiętności dwojga ludzi.
Jak zawsze jestem oczarowana twórczością autora, choć niektórzy mówią, że pisze banalnie.. Ale czy czasem "banały" nie są urocze? Nie są nam potrzebne?
Są :)

Ciekawe zagranie autora. Książka, która opisuje częste zachowania partnerów w prawdziwym życiu. Jednak nie czuję tego, w większej części historia mnie irytowała.

Ciekawe zagranie autora. Książka, która opisuje częste zachowania partnerów w prawdziwym życiu. Jednak nie czuję tego, w większej części historia mnie irytowała.

O miłości Eric Emmanuel Shmitt niewątpliwie pisać potrafi.
Urzeczona " Oskarem i Panią Różą: sięgam po kolejne książki autora i cóż, mogę je tylko polecić.

O miłości Eric Emmanuel Shmitt niewątpliwie pisać potrafi.
Urzeczona " Oskarem i Panią Różą: sięgam po kolejne książki autora i cóż, mogę je tylko polecić.

Lubię tego autora, ale ta pozycja podczas czytania bardziej mnie drażniła niż jakkolwiek cieszyła (w rozumieniu, że czytanie to jednak rozrywka). Prawdopodobnie przez osobiste odczucia, nie wyobrażam sobie sytuacji, w której mój były partner opowiada mi o nowej dziewczynie, jak zdarzyło się bohaterce. Intymne treści, ciekawe zakończenie. Bardzo szybko się czyta.

Lubię tego autora, ale ta pozycja podczas czytania bardziej mnie drażniła niż jakkolwiek cieszyła (w rozumieniu, że czytanie to jednak rozrywka). Prawdopodobnie przez osobiste odczucia, nie wyobrażam sobie sytuacji, w której mój były partner opowiada mi o nowej dziewczynie, jak zdarzyło się bohaterce. Intymne treści, ciekawe zakończenie. Bardzo szybko się czyta.

Lubię Schmitta i tyle, co jakiś czas wracam więc do jego twórczości i nie jestem rozczarowana.
Niektórzy zarzucają mu, że pisze banalnie − cóż może czasem to wystarczy, a to, co dla jednych wydaje się banalne, innych porusza. Doceniam, że autor nie potrzebuje opasłych tomów, aby przedstawić czytelnikowi jakąś historię.
W tej książce autor pokazuje spojrzenie na miłość, bliskość, związki i seks z dwóch perspektyw, poprzez korespondencje między Luizą i Adamem.
Czy powiela stereotypy dotyczące odmienności tych dwóch płci? Może tak, a może nie. Nie ulega wątpliwości, że się różnimy nie tylko jako kobieta i mężczyzna, ale po prostu jako ludzie. Patrzymy na świat inaczej, mamy różne postrzeganie idealnego związku a sztuką i ogromnym szczęściem jest znaleźć kogoś, kto patrzy na świat w podobny sposób.
Czy podobają mi się wybory bohaterów? Raczej nie. Choć zdecydowanie identyfikuje się z bohaterką w kwestii tego, jak podchodzi ona do miłości, to nie zawsze pochwalam jej wybory, staram się też wysłuchać męskiego punktu widzenia wyrażanego przez Adama. Ta możliwość spojrzenia na daną sytuację z tych dwóch perspektyw stanowi o sile tego utworu. Historia napisana w przyjemny sposób, świetnie się czyta.

Lubię Schmitta i tyle, co jakiś czas wracam więc do jego twórczości i nie jestem rozczarowana.
Niektórzy zarzucają mu, że pisze banalnie − cóż może czasem to wystarczy, a to, co dla jednych wydaje się banalne, innych porusza. Doceniam, że autor nie potrzebuje opasłych tomów, aby przedstawić czytelnikowi jakąś historię.
W tej książce autor pokazuje spojrzenie na miłość,...