Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC 
Patronat LC 
Nareszcie: Pierwsza biografia Sławomira Mrożka!
Sławomir Mrożek (1930–2013) – dramaturg, prozaik i rysownik, jeden z najważniejszych polskich pisarzy XX wieku. Był postacią tajemniczą, a nawet zagadkową, do dziś jego osobowość stanowi zagadkę. Unikał rozgłosu, w ostatnich dekadach w zasadzie nawet nie udzielał wywiadów. Fakty można wyłuskiwać z opublikowanych tomów listów, dzienników, z autobiograficznego Baltazara – jednak obraz, jaki się z nich wyłania, jest fragmentaryczny, pełen niedopowiedzeń.
Mrożek przez całe życie uciekał: z Krakowa do Warszawy, potem do Włoch, stamtąd do Paryża, następnie do Meksyku, ponownie do Krakowa i do Nicei. Czego chciał uniknąć? Czego się bał? Z początku nie chciał jednoznacznego wpisania w środowisko literackie, potem obawiał się zamknięcia w PRL, pozbawienia paszportu i odcięcia od Zachodu. Aż przyszedł rok 1968, gdy opublikował oświadczenie przeciwko wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji. Nie chciał jednak funkcjonować jako pisarz emigracyjny, pragnął, by jego twórczość była dostępna w księgarniach, a sztuki – wystawiane w polskich teatrach. Udawało mu się długo godzić sprzeczne racje, ale kolejne kryzysy polityczne w Polsce sprawiały, że znów trzeba było układać się z historią na nowo. Nie uciekał jednak przed sobą – na przykład w przeciwieństwie do wielu kolegów po piórze nie ukrywał wstydliwie socrealistycznych początków własnej kariery.
Ludzi i świat obserwował zwykle z boku, z ukosa, z dystansu. Milczek – ale dusza towarzystwa, ponurak – ale humorysta. Był znany z nieśmiałości, jednak kobiet w jego życiu było zwykle więcej niż przewiduje zwyczaj, co powodowało trudne do uniknięcia kolizje. Paradoksy i sprzeczności składające się na legendę Sławomira Mrożka można by mnożyć, ale Anna Nasiłowska postawiła sobie na szczęście inny cel: opierając się na materiałach źródłowych i kreśląc kontekst historyczny, wypełniła białe plamy i złożyła te pozornie niepasujące do siebie elementy w kompletną, spójną i wciągającą biografię. Znakomita biografistka wyjaśnia też tajemnicę „podwójnego debiutu” Sławomira Mrożka, przybliża postać jego pierwszej żony i rzuca nowe światło na okoliczności wyjazdu pisarza z Krakowa.
Szukamy ofert...
Praca literacka nie napełnia szczęściem, trzeba zachowywać wobec siebie ciągły krytycyzm, bywają okresy pustki, zmęczenia, wyjałowienia. Nie znam przypadku pisarza (chyba że marnego), który w trakcie pisania czułby się szczęśliwy, może tylko czuć się życiowo na swoim miejscu, uważając, że robi to, co umie. Wiersze czasami przypływają nie wiadomo skąd i autor może na chwilę się ...
Rozwiń
Opinia
Duża dysproporcja pomiędzy częścią o pierwszej połowie życia Mrożka a drugą. Najpierw jest bardzo solidnie i ciekawie, a końcówka - po łebkach. Autorka próbuje się z tego tłumaczyć we wstępie, że taki był zamysł, ale mnie to nie przekonuje. Raczej dopisała ten wstęp, bo sama widziała, że wygląda to dziwnie. Dla mnie to wygląda raczej tak, jakby ktoś ją poganiał, żeby już oddała tekst (podobno pracowała nad książką cztery lata, może redaktor zaczął się niecierpliwić). Żałuję, że tej dalszej części nie zrobiła równie porządnie, bo wcześniejsza bardzo mi się podobała.
Duża dysproporcja pomiędzy częścią o pierwszej połowie życia Mrożka a drugą. Najpierw jest bardzo solidnie i ciekawie, a końcówka - po łebkach. Autorka próbuje się z tego tłumaczyć we wstępie, że taki był zamysł, ale mnie to nie przekonuje. Raczej dopisała ten wstęp, bo sama widziała, że wygląda to dziwnie. Dla mnie to wygląda raczej tak, jakby ktoś ją poganiał, żeby już...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to