Jean-Paul Sartre i Simone de Beauvoir

Historia nietypowego związku. W moim odczuciu para żyła w oderwaniu od rzeczywistości mimo że na tę rzeczywistość miała duży wpływ.

Historia nietypowego związku. W moim odczuciu para żyła w oderwaniu od rzeczywistości mimo że na tę rzeczywistość miała duży wpływ.

Całkiem przyjemnie napisane, ale nie wiem czy autorka ma świadomość, że wcale nie napisała biografii jego czy jej. To jest raczej o ich relacji - dziwnej i pokręconej. Z drugiej strony nie wiem czy było to zamierzone, ale jak dla mnie autorka pokazała ich oboje jako głupich ludzi. Tak po ludzku głupich. Mogli tam sobie przy śniadaniu szczebiotać o Spinozie i Heideggerach ale o życiu nie wiedzieli nic. Odrzucając burżuazyjną obyczajowość, żyli jak zwyczajne francuskie mieszczuchy. Żyli wyłącznie dla siebie samych (nie wzajemnie dla siebie) i przez to krzywdzili ludzi wokoło, a na końcu siebie samych. Do tego, ta kompletna ślepota na zbrodnie komunistycznych systemów. Z nabożną czcią słuchali Che Gevary. Facet osobiście torturował i zabijał przeciwników reżimu. Czym różnił się od hitlerowskich oprawców? Chyba tylko głupawym beretem i brakiem munduru od Hugo Bossa. Za to widzieli jak pod mikroskopem wszystkie zbrodnie amerykańskiego imperializmu.

 

Całkiem przyjemnie napisane, ale nie wiem czy autorka ma świadomość, że wcale nie napisała biografii jego czy jej. To jest raczej o ich relacji - dziwnej i pokręconej. Z drugiej strony nie wiem czy było to zamierzone, ale jak dla mnie autorka pokazała ich oboje jako głupich ludzi. Tak po ludzku głupich. Mogli tam sobie przy śniadaniu szczebiotać o Spinozie i Heideggerach...

Taki Sartre bez Sartrea i Beauvoir w nikłej ilości. To taki życiorys. Przedstawiony dość chaotycznie. Czytając, ma się wrażenie, że coś ciągle umyka, że jest tu coś niespójnego. Do określenia tej książki jako biografii brakuje zdecydowanie przybliżenia zagadnień filozoficznych, które budowały te postacie. Bez tego dostajemy puste naczynie. Jeśli czytelnik wcześniej nie interesował się tą tematyką od strony filozofii właśnie, to będzie bardzo zawiedziony, bo w mojej opinii nie nawiąże kontaktu z tymi osobowościami. Nie pozna ich, a to w zasadzie jest jak przeczytanie suchej notki biograficznej i będzie stratą czasu.

Taki Sartre bez Sartrea i Beauvoir w nikłej ilości. To taki życiorys. Przedstawiony dość chaotycznie. Czytając, ma się wrażenie, że coś ciągle umyka, że jest tu coś niespójnego. Do określenia tej książki jako biografii brakuje zdecydowanie przybliżenia zagadnień filozoficznych, które budowały te postacie. Bez tego dostajemy puste naczynie. Jeśli czytelnik wcześniej nie...

Wersja audio
Ta książka jest w zasadzie historią miłości i niezwykłej, odbiegającej od zwyczajności relacji tej pary, a dopiero w drugim rzędzie i gdzieś w tle jest biografią bohaterów. Relacja będąca tak inną od tego co było (i nadal jest) standardem epoki elektryzowała Francję wtedy, a i dziś z dużym zaciekawieniem się o niej czyta.
Nie jest to książka idealnie uporządkowana i jako fanka Sartra nie dowiedziałam się wielu rzeczy o nim samym, a jednak gdyby był mi on postacią obcą, to sporo bym z tej książki wyniosła. To samo dotyczy Simone, której obraz jest tu nakreślony chyba jeszcze lepiej niż samego Jeana.
Mamy tu historię niesamowitej relacji intelektualnej i romantycznej z dobrze zarysowaną biografią oraz fenomenalnie wręcz oddanego ducha czasów w jakich żyli Simone i Jean.
To drugie zrobione jest tak zgrabnie, że lektura zupełnie niepostrzeżenie jest w stanie uzbroić w dodatkową wiedzę nawet czytelnika, który wcześniej nie wiedział nic, a jednocześnie jest to lekka i niezwykle interesująca historia dla osoby w temacie biegłej. Nie ma tu przegranych


Bardzo płynnie i ciekawie napisana pozycja.

Wersja audio
Ta książka jest w zasadzie historią miłości i niezwykłej, odbiegającej od zwyczajności relacji tej pary, a dopiero w drugim rzędzie i gdzieś w tle jest biografią bohaterów. Relacja będąca tak inną od tego co było (i nadal jest) standardem epoki elektryzowała Francję wtedy, a i dziś z dużym zaciekawieniem się o niej czyta.
Nie jest to książka idealnie...

Lekko, przystępnie napisana biografia. Polecam.

Lekko, przystępnie napisana biografia. Polecam.

Niesamowita, piekielnie wyważona książka dla erudytów. Fascynująco czytało się o układzie pomiędzy Sartrem a Beauvoir, duchowych i intelektualnych bliźniakach, swoich najbliższych cenzorach i powiernikach, przyrzekających sobie maksymalną szczerość i autentyczność, co oznaczało również szczegółowe spowiadanie się z własnych uczuć i myśli dotyczących najbliższych kochanków. Twórca egzystencjalizmu, liberał, lewak, krytyk kolonii francuskiej w Algierii i wojny w Wietnamie, wielki, inteligentny, geniusz Sartre. I twórczyni feminizmu, podzielająca jego liberalne poglądy, podsuwająca i recenzująca jego pomysły wielka Simone de Beauvoir. Do końca zwracali się do siebie Vous, Pan, Pani. Co było oznaką wielkiego szacunku. Na łożu śmierci Sartre po raz kolejny wyznał: kochałem Panią, Kastorze.
Wzruszyła mnie ta książka, pokazując, jak już przed wojną i po można było stworzyć inną rolę dla kobiety, partnerki, intelektualistki, korzystającej z życia tak jak mężczyźni wolnościowej jednostki a nie kury domowej, żony, matki, podpórki męża. Beauvoir i Sartre. Sartre I Beauvoir. Mega!

Niesamowita, piekielnie wyważona książka dla erudytów. Fascynująco czytało się o układzie pomiędzy Sartrem a Beauvoir, duchowych i intelektualnych bliźniakach, swoich najbliższych cenzorach i powiernikach, przyrzekających sobie maksymalną szczerość i autentyczność, co oznaczało również szczegółowe spowiadanie się z własnych uczuć i myśli dotyczących najbliższych kochanków....

Bohaterowie umierają! Absurd.

Bohaterowie umierają! Absurd.

Nasiłowska prowadzi narracje niezwykle lekko, płynnie przechodząc z jednego wątku do drugiego, niemalże uwodząc tym czytelnika. Jej dyskretne poczucie humoru często dochodzi do głosu, nie zaburzając przy tym samej opowieści. Nie ukrywa swoich motywów oraz miejsc niespójnych, wypełniając je własnymi domysłami oraz swobodnie fantazjując. Jedynym z dwóch - nielicznych, ale dość poważnych zarzutów wobec autorki jest to, jak niewiele miejsca poświęca „Drugiej płci” – książce, która jako jedna z nielicznych dzieł de Beauvoir jest żywa w pamięci współczesnych czytelników. Odczuwam także pewien niedosyt co do poglądów Simone na sam feminizm, uważam, że można było to bardziej rozbudować. Nasiłowska jednak z zasady nie zajmuje się zbyt dogłębnie twórczością swoich bohaterów, skupiona na ich życiu towarzyskim oraz zagadce związku dwójki filozofów. Drugim zarzutem jest wyniesione z lektury poczucie, że Nasiłowska większą sympatią darzy Sartre, pozostając wobec Simone nieco oschłą. Poglądy Jean-Paula zostają pobieżnie, ale jednak – omówione, podczas gdy Simone jest jedynie ich dopowiedzeniem czy pierwszym komentatorem. Przyznaje jednak wprost w posłowiu, że „Simone de Beauvoir nie nadaje się na mój osobisty sztandar”, co niestety widać na kartach tej opowieści. Autorka nie uniknęła pewnych klisz, stereotypów i skrótów myślowych, które można poczytać za jej kolejne uchybienie. Plusem jest odczytanie „Drugiej płci” kluczem filozofii egzystencjalnej. Co bardziej wiernych zasadom literaturoznawczym może irytować tak chętne czytanie powieści Sartre’a i de Beauvoir kluczem biograficznym, wydaje się to jednak naturalne w tego typu publikacjach.

Książka jest przede wszystkim biografią uczuć i postaw społecznych, nie sposób nazwać ją biografią intelektualną, a i od postaw stricte filozoficznych jej daleko (głównie ze względu na asymetryczność w przedstawieniu postaci). Czyta się ją jak beletrystykę, a nie dłużącą się rozprawę historycznoliteracką. Zresztą zamiarem autorki, jak i twórców serii, było możliwie w sposób najbardziej przystępny i „popularny” przedstawić szerokiej publiczności parę intelektualistów. Nie spodziewałam się po tej pozycji wielkich odkryć czy nowych interpretacji. Zamiast tego otrzymujemy barwną i ciekawą panoramę życia towarzyskiego tej pary, ale nic ponad to.

Nasiłowska prowadzi narracje niezwykle lekko, płynnie przechodząc z jednego wątku do drugiego, niemalże uwodząc tym czytelnika. Jej dyskretne poczucie humoru często dochodzi do głosu, nie zaburzając przy tym samej opowieści. Nie ukrywa swoich motywów oraz miejsc niespójnych, wypełniając je własnymi domysłami oraz swobodnie fantazjując. Jedynym z dwóch - nielicznych, ale...

Urzekła mnie ta książka.

Urzekła mnie ta książka.

Bardzo słabo napisana książka. Niezwykle ciekawe dzieje pary filozofów opowiedziane zawile i nudno. Bez polotu.

Bardzo słabo napisana książka. Niezwykle ciekawe dzieje pary filozofów opowiedziane zawile i nudno. Bez polotu.