Ida sierpniowa

Przygody Idusi są wspaniałe. Kiedy je czytałam miałam wrażenie, że przenoszę się w czasie i ląduje w deszczowym sierpniowym Poznaniu. Bardzo relaksująca, a zarazem mądra, lektura.

Przygody Idusi są wspaniałe. Kiedy je czytałam miałam wrażenie, że przenoszę się w czasie i ląduje w deszczowym sierpniowym Poznaniu. Bardzo relaksująca, a zarazem mądra, lektura.

Ulubiona

Ulubiona

Pamiętam lekcję j. polskiego, gdy koleżanka namalowała ilustracje do książki i próbowała mi wytłumaczyć kim jest Ida sierpniowa. Nic z tego nie rozumiałem.

Zabawne, że sięgnąłem po nią dopiero po prawie 30 latach.

Książkę powinien przeczytać każdy w wieku 13-17 lat. To jest powieść o którą nikt nie prosił, ale każdy potrzebuje. Samoakceptacja, stawianie granic, wybaczanie innym - ile współczesnych ludzi ma z tym problem.

Oczywiście jest tu kilka naiwnych albo po prostu "mało wiarygodnych" elementów. Ale to jest rola literatury - czasem trzeba coś wyolbrzymić, podkolorować. Bo w tedy to mocniej uderza w serce.

"Ida sierpniowa" to drugi tom sagi o rodzinie Borejków. W moim odczuciu jeden z niewielu przypadków gdy tom drugi przebija pierwszy.

Pamiętam lekcję j. polskiego, gdy koleżanka namalowała ilustracje do książki i próbowała mi wytłumaczyć kim jest Ida sierpniowa. Nic z tego nie rozumiałem.

Zabawne, że sięgnąłem po nią dopiero po prawie 30 latach.

Książkę powinien przeczytać każdy w wieku 13-17 lat. To jest powieść o którą nikt nie prosił, ale każdy potrzebuje. Samoakceptacja, stawianie granic,...

„Ida sierpniowa” Małgorzaty Musierowicz to klasyczny tom Jeżycjady – ciepła, humorystyczna opowieść o dojrzewaniu zakompleksionej nastolatki, która ucieka z wakacji, znajduje pracę i przechodzi osobistą metamorfozę. Książka ma sporo uroku: sympatyczni bohaterowie, poznański klimat i optymistyczne przesłanie o samoakceptacji.
Niestety, dla współczesnego czytelnika fabuła bywa przewidywalna, a niektóre wątki (jak romanse czy konflikty z „złymi chłopcami”) wydają się nieco schematyczne i przestarzałe. Lekka forma sprawia, że czyta się szybko, ale brakuje głębi czy zaskoczeń.
Solidna pozycja dla fanów serii lub nostalgicznych powrotów do lat 80., ale nie porywa tak mocno jak kiedyś.

„Ida sierpniowa” Małgorzaty Musierowicz to klasyczny tom Jeżycjady – ciepła, humorystyczna opowieść o dojrzewaniu zakompleksionej nastolatki, która ucieka z wakacji, znajduje pracę i przechodzi osobistą metamorfozę. Książka ma sporo uroku: sympatyczni bohaterowie, poznański klimat i optymistyczne przesłanie o samoakceptacji.
Niestety, dla współczesnego czytelnika fabuła...

Najlepsza jak dotąd książka z serii.
Historia Idy z czasów, gdy czytałam to wiele lat temu nie zapadła mi w pamięć, a ta historia jest faktycznie fajna i bardzo dobrze się ją czyta.
Ida jest bidulką, rudą i chudą i zupełnie bez pewności siebie, jak to mówią na nią -biedne zakompleksione stworzenie. Mimo tego stara się dzielnie sobie radzić, a jej przygody są zabawne, i widać po nich charakter dziewczyny.
Opowieść dobra dla wszystkich niepewnych siebie nastolatek, choć dla starszych kobitek zapewne też.

Najlepsza jak dotąd książka z serii.
Historia Idy z czasów, gdy czytałam to wiele lat temu nie zapadła mi w pamięć, a ta historia jest faktycznie fajna i bardzo dobrze się ją czyta.
Ida jest bidulką, rudą i chudą i zupełnie bez pewności siebie, jak to mówią na nią -biedne zakompleksione stworzenie. Mimo tego stara się dzielnie sobie radzić, a jej przygody są zabawne, i...

Saga Borejków trwa...
Już czekam na kolejne tomy!

PS. Gwiazdka niżej za cudowne nawrócenie "złych" chłopców. Ale tak się przecież musiało stać, czyż nie?
PS2, Wydaje mi się, że w 1979 byłem z rodzicami na wczasach w Czaplinku, w jakichś domkach nad jeziorem. Czy to był sierpień już nie pamiętam, ale padało jak jasna cholera :D

Saga Borejków trwa...
Już czekam na kolejne tomy!

PS. Gwiazdka niżej za cudowne nawrócenie "złych" chłopców. Ale tak się przecież musiało stać, czyż nie?
PS2, Wydaje mi się, że w 1979 byłem z rodzicami na wczasach w Czaplinku, w jakichś domkach nad jeziorem. Czy to był sierpień już nie pamiętam, ale padało jak jasna cholera :D

Ida przypomina zachowaniem Aniele Kowalik, obie bohaterki są do siebie bardzo podobne, obie są pomysłowe i pewne siebie.

Ida przypomina zachowaniem Aniele Kowalik, obie bohaterki są do siebie bardzo podobne, obie są pomysłowe i pewne siebie.

Cała Jeżycjada to taka jedna, wielka strefa komfortu, do której wracam, gdy życie wkłada trochę za dużo ciężaru na ramiona. I jakimś cudem rodzina Borejków, perypetie ich córek i piękny Poznań pomagają ten ciężar zmniejszyć. Niezmiennie polecam!

Cała Jeżycjada to taka jedna, wielka strefa komfortu, do której wracam, gdy życie wkłada trochę za dużo ciężaru na ramiona. I jakimś cudem rodzina Borejków, perypetie ich córek i piękny Poznań pomagają ten ciężar zmniejszyć. Niezmiennie polecam!

Wydaje mi się, że to moja ulubiona z wszystskich Jeżycjadowych historii. Gabrysia mi zawsze imponuje, ale z Idą się identyfikuję : )

Wydaje mi się, że to moja ulubiona z wszystskich Jeżycjadowych historii. Gabrysia mi zawsze imponuje, ale z Idą się identyfikuję : )

Pokochałam tę książkę. Polecam każdemu.

Pokochałam tę książkę. Polecam każdemu.