Noelka

Autorka zapragnęła "Noelką" wziąć czytelnika pod włos - umiejscowienie akcji w Wigilię, ulubione Święto Polaków, to wszak strzał w dziesiątkę.
I niemal tak jest. Bo jak zwykle u Musierowcz, są uczucia i jest Dobro.
Ale jednak Autorka przeszarżowała - motyw z cygańskimi dziećmi i Wigilią wśród obcokrajowców nie wypalił. Jest zbyt nieprawdopodobny, nawet jak na powieść dziejącą się w Wigilię.
I czasowo się powieść nie spina - bohaterowie zawsze trafiają do poszczególnych domów akurat we właściwym czasie. Ja wiem, metafora itd., ale jednak...
Toteż tylko osiem gwiazdek.

Autorka zapragnęła "Noelką" wziąć czytelnika pod włos - umiejscowienie akcji w Wigilię, ulubione Święto Polaków, to wszak strzał w dziesiątkę.
I niemal tak jest. Bo jak zwykle u Musierowcz, są uczucia i jest Dobro.
Ale jednak Autorka przeszarżowała - motyw z cygańskimi dziećmi i Wigilią wśród obcokrajowców nie wypalił. Jest zbyt nieprawdopodobny, nawet jak na powieść...

Osobista stara opinia czy tez nieprofesjonalna "recenzja":

Tbh mialam odczucie jakby cala ksiazka byla tylko opisami ale calkiem fajnie sie ja czytalo choc czulam bardziej ze to wspominanie tego co do tej pory bylo i robienie z tego takiego podsumowania gdy przychodzili na kolede do niemal kazdej z tych rodzin co byly w poprzednich czesciach i czulam jakby ta ksiazka byla nostalgicznym wspomnienio-podsumowaniem i praktycznie wszystko skladalo sie tu z opisow tego co sie pozmienialo, tych ludzi i wszystkiego co wokol nich bylo.

Osobista stara opinia czy tez nieprofesjonalna "recenzja":

Tbh mialam odczucie jakby cala ksiazka byla tylko opisami ale calkiem fajnie sie ja czytalo choc czulam bardziej ze to wspominanie tego co do tej pory bylo i robienie z tego takiego podsumowania gdy przychodzili na kolede do niemal kazdej z tych rodzin co byly w poprzednich czesciach i czulam jakby ta ksiazka byla...

Mam największą słabość, obok Pulpecji, do tej części Jeżycjady. Aż sobie odswieżyłam ją w te Święta. Bije z niej niesamowity klimat, nadzieja i optymizm.

Mam największą słabość, obok Pulpecji, do tej części Jeżycjady. Aż sobie odswieżyłam ją w te Święta. Bije z niej niesamowity klimat, nadzieja i optymizm.

Skończyłam czytać właśnie dziś, Wigilię. Zdecydowanie moja ulubiona część. Pełna wzruszeń i cudów. Kojąca od wewnątrz. Chciałabym zostać dłużej na Wigilii u Borejków i profesora Dmuchawca. Pokazane zostały też losy innych bohaterów, m.in. Kreski czy Anieli. Pojawia się też na chwilę Aurelia, Lelujka, Żakowie. A sam pomysł że akcja rozgrywa się w jeden dzień, ale odwiedzamy tak wiele rodzin - również bardzo ciekawy. Wszystko w tej części zagrało. Przepiękna!!!!

Skończyłam czytać właśnie dziś, Wigilię. Zdecydowanie moja ulubiona część. Pełna wzruszeń i cudów. Kojąca od wewnątrz. Chciałabym zostać dłużej na Wigilii u Borejków i profesora Dmuchawca. Pokazane zostały też losy innych bohaterów, m.in. Kreski czy Anieli. Pojawia się też na chwilę Aurelia, Lelujka, Żakowie. A sam pomysł że akcja rozgrywa się w jeden dzień, ale odwiedzamy...

Zamieniłam sobie trochę kolejność tomów tak, aby wigilijną Noelkę przeczytać przed świętami.
Też tu co nieco pamiętałam z czasów gdy czytałam ją dawno temu - na pewno w pamięci utkwił mi Tomek-Gwiazdorek, już wtedy uważałam, że fajny z niego chłopak😃. Tylko totalnie nie kojarzyłam, że to Tomcio od Romci z Kłamczuchy (tak samo, że Baltona to Bobcio od Cesi😳 - a już dobrze pamiętam co się potem będzie działo między nim, a Pulpecją w mojej ulubionej części Jeżycjady),trzeba przyznać, że autorka bardzo sprytnie miesza losy poszczególnych bohaterów.

Pamietałam też pojawiajacy się wielkorotnie rysunek przedstawiający Mikołaja i Aniołka, gdy tak chodzili od domu do domu, i byłam święcie przekonana, że we wcześniej czytanej przeze mnie książce zmieniał się kierunek ich marszu (raz w prawo, raz w lewo😆),teraz też na to czekałam i się nie doczekałam😉.

Ogólnie jest to bardzo przyjemna książka, nie mogłam się oderwać, zerwałam przez nią noc i przeczytałam całą w dwa dni. Super jest opisana ta ich historia pierwszej miłości. No i ten deszcz w wigilię, fajnie że autorka nie czaruje, tak jak to robią współczesne pisarki, nie trzeba dawać wszędzie śnieżynek i błyskotek żeby stworzyć klimat. Kolejna część gdzie moja ocena wędruje jeszcze wyżej niż u poprzedniczek - niedługo chyba mi skali zabraknie.

Zamieniłam sobie trochę kolejność tomów tak, aby wigilijną Noelkę przeczytać przed świętami.
Też tu co nieco pamiętałam z czasów gdy czytałam ją dawno temu - na pewno w pamięci utkwił mi Tomek-Gwiazdorek, już wtedy uważałam, że fajny z niego chłopak😃. Tylko totalnie nie kojarzyłam, że to Tomcio od Romci z Kłamczuchy (tak samo, że Baltona to Bobcio od Cesi😳 - a już dobrze...

Naprawdę dobra część Jeżycjady. Magiczna, świąteczna opowieść pełna dobra. Ciekawa historia i bohaterowie. Dużym plusem jest pojawienie się wielu bohaterów z poprzednich części, dzieki temu można było poznać ich dalsze losy. Jak dla mnie w ocenie - solidna 7-ka.

Naprawdę dobra część Jeżycjady. Magiczna, świąteczna opowieść pełna dobra. Ciekawa historia i bohaterowie. Dużym plusem jest pojawienie się wielu bohaterów z poprzednich części, dzieki temu można było poznać ich dalsze losy. Jak dla mnie w ocenie - solidna 7-ka.

Powrót do starej dobrej Noelki z okazji grudnia okazał się miły, ale też przyniósł wiele nowych spostrzeżeń i przemyśleń, a także spojrzenie z dalszej, innej perspektywy.
Tym razem poruszył mnie np. Mamert i jego zupełnie niesprawiedliwy stosunek wobec syna. Pan doktor, tak miły i poczciwy, nie umiał niestety jakoś ułożyć sobie w głowie, że jego dzieci nie muszą spełniać jego zawodowych pragnień. Nie umiał dostrzec w Tomku tego, że on już dawno wyrósł z tego małego łobuza, którym był i że staje się wartościowym, mądrym człowiekiem, który świadomie szuka siebie. Patrzył na niego przez pryzmat swoich rozczarowań, nie widząc, że ma przed sobą człowieka zaradnego i inteligentnego.
Drugą osobą, której bliżej się przyjrzałam był Grzegorz Stryba. Bardziej pamiętam go z późniejszych części i jakoś umknął mi jego opis sprzed związku z Gabrysią. Wycofany pracoholik, którym stał się, żeby uszczęśliwiać ojca sukcesami, z których sam nigdy nie był do końca dumny ani szczęśliwy. W ogóle nie wiedział, czy jest o kiedykolwiek był szczęśliwy i bał się nawet przez chwilę pozostać w ciszy i bez ruchu, żeby o tym nie myśleć. Nigdy nie myślałam o Grzesiu jako o pracoholiku. Mimo to, a może właśnie dlatego lubię tego cichego, trochę skulonego w sobie Grzesia, który ogrzewa się w cieple Borejków.
I mimo wszystko lubię też Tygrysa, tego Tygrysa, który ma cięty język i ostre spojrzenie, ale umie też podejść i szepnąć na ucho, że kocha najmocniej. Lubię, mimo że jest trudna do lubienia, że jest krnąbrna i nieidealna. Bo jest też żywa.
Elka... tym razem dość mnie irytowała swoimi ciągłymi wybuchami złości i tupaniem nóżką jakby miała pięć lat. Trudno nie przyznać, że jest rozpuszczona i wydaje jej się, że wszystko jej wolno.
Ach no i scena pod rondem cudna, mam nadzieję, że jednak Cyryjek i Terpentula połączą swoje losy jakoś, bo nie ma w sumie o tym mowy.

Powrót do starej dobrej Noelki z okazji grudnia okazał się miły, ale też przyniósł wiele nowych spostrzeżeń i przemyśleń, a także spojrzenie z dalszej, innej perspektywy.
Tym razem poruszył mnie np. Mamert i jego zupełnie niesprawiedliwy stosunek wobec syna. Pan doktor, tak miły i poczciwy, nie umiał niestety jakoś ułożyć sobie w głowie, że jego dzieci nie muszą spełniać...

Idealnie trafiłam czasowo czytając te książkę, której akcja dzieje się w okresie zimowo-świątecznym, jak zwykle Musierowicz zachwyca, bohaterowie mają ciekawe historie oraz intrygujące przemyślenia.

Idealnie trafiłam czasowo czytając te książkę, której akcja dzieje się w okresie zimowo-świątecznym, jak zwykle Musierowicz zachwyca, bohaterowie mają ciekawe historie oraz intrygujące przemyślenia.

Moja opowieść wigilijna. Polecam przeczytać w okolicach Świąt:). Uwielbiam Wigilię u Borejków.

Moja opowieść wigilijna. Polecam przeczytać w okolicach Świąt:). Uwielbiam Wigilię u Borejków.

Bardzo miła historia ze świetami w tle:)

Bardzo miła historia ze świetami w tle:)