Ulica Świętego Wawrzyńca

Sama historia niezbyt porywająca, za to miasteczko z ulicą świętego Wawrzyńca opisana tak jak Osada z „Zapałki na zakręcie”.

Sama historia niezbyt porywająca, za to miasteczko z ulicą świętego Wawrzyńca opisana tak jak Osada z „Zapałki na zakręcie”.

Niestety, ta pozycja nie dołączy do grona moich ulubionych książek tej autorki. Za bardzo działał mi na nerwy Ludwiczek, a także 'Babuheluta' i 'Babucelinka' (przecież te wariacje na temat imion są niedorzeczne). Ogólnie jakoś mało chemii było pomiędzy mną a tą historią. Wolę panią Krysię w nieco bardziej humorystycznym wydaniu.

Niestety, ta pozycja nie dołączy do grona moich ulubionych książek tej autorki. Za bardzo działał mi na nerwy Ludwiczek, a także 'Babuheluta' i 'Babucelinka' (przecież te wariacje na temat imion są niedorzeczne). Ogólnie jakoś mało chemii było pomiędzy mną a tą historią. Wolę panią Krysię w nieco bardziej humorystycznym wydaniu.

Naiwnie było sądzić,że książki, które zachwycały trzynastolatkę, będą zachwycać trzydziestolatkę.... Cóż, czas dorosnąć... ;-(

Naiwnie było sądzić,że książki, które zachwycały trzynastolatkę, będą zachwycać trzydziestolatkę.... Cóż, czas dorosnąć... ;-(

Z książkami Siesickiej po raz pierwszy zetknęłam się jeszcze w szkole podstawowej. Wszystkie czytałam z ogromną przyjemnością i do dziś mam do nich sentyment, dlatego z radością przyjęłam pojawienie się "Ulicy Świętego Wawrzyńca" na bibliotecznej półce z nowościami. Niestety, nieco się zawiodłam. Nie wiem, czy to kwestia dodatkowych kilku lat na karku, czy to faktycznie słabsza pozycja w niemałym dorobku autorki, ale... to nie to. Ta krótka powieść skupia się na losach Wojtka oraz o jego dość licznej rodzinie, która zamieszkuje tytułową ulicę Świętego Wawrzyńca. W tle ciągle przewija się tajemniczy starszy pan, który bohaterom wydaje się dziwnie znajomy, choć sam mówi, że przyjechał z Barcelony. Tak naprawdę nie odgrywa ważnej roli w wydarzeniach, jego postać ma wymowę bardziej symboliczną. Po lekturze książki przychodzi na myśl pytanie, czy przypadkiem i my go nie znamy... Ale nie uprzedzajmy faktów. Chociaż jest to krótka opowieść, porusza wiele spraw, dotyczących nie tylko nastolatków, ale również ludzi dojrzałych i starszych, bo i bohaterowie reprezentują praktycznie wszystkie grupy wiekowe. To zdecydowanie plus. Ale skoro wszystko brzmi tak dobrze, to dlaczego mam tak mieszane odczucia? Ano z kilku powodów. Po pierwsze, przewidywalność. W zasadzie nic mnie tu nie zaskoczyło, mało tego, kiedy tylko pojawiał się jakiś nowy wątek czy najdrobniejsza wskazówka, od razu przeczuwałam, jaki znajdzie to finał. Niestety, nie myliłam się. Po drugie, długość. Nie jestem zwolenniczką dłużyzn czy sztucznych komplikacji, byle tylko zwiększyć objętość utworu, ale tutaj spokojnie można byłoby bardziej rozwinąć kilka wątków. Po trzecie, styl. Przyznam szczerze, że momentami męczyłam się, czytając tę powieść. Zdania w większości były albo bardzo proste i krótkie, niemal jak wyjęte z telegramu, albo dłuższe, lecz o dziwnej konstrukcji. Oczywiście każdy ma w tym względzie inne preferencje, mnie osobiście nie przypadło to do gustu. Jeśli chodzi o bohaterów... Cóż, niektórzy byli nieco irytujący, lecz urok pozostałych z łatwością przykrył to złe wrażenie. Długo wahałam się z oceną "Ulicy Świętego Wawrzyńca", ostatecznie przyznając 3 gwiazdki. Może nie jest to książka idealna, może spodziewałam się czegoś lepszego, może inne powieści tej autorki bardziej mi się podobały... ale opowieść ta ma coś w sobie i nie żałuję, że po nią sięgnęłam. No i ten sentyment...

Z książkami Siesickiej po raz pierwszy zetknęłam się jeszcze w szkole podstawowej. Wszystkie czytałam z ogromną przyjemnością i do dziś mam do nich sentyment, dlatego z radością przyjęłam pojawienie się "Ulicy Świętego Wawrzyńca" na bibliotecznej półce z nowościami. Niestety, nieco się zawiodłam. Nie wiem, czy to kwestia dodatkowych kilku lat na karku, czy to faktycznie...