Wywiad z wampirem

Chciałam to przeczytać, naprawdę chciałam udało mi się zawziąć i doczytać do drugiej części tej książki wtedy jednak uznałam, że mam już dość – zrezygnowałam.
Historia życia wampira mogła być ciekawa niestety jednak same wydarzenia nie są zbyt porywająco napisane a co gorsza jest tu niezwykle dużo rozważań głównego bohatera o moralności i religii.

Chciałam to przeczytać, naprawdę chciałam udało mi się zawziąć i doczytać do drugiej części tej książki wtedy jednak uznałam, że mam już dość – zrezygnowałam.
Historia życia wampira mogła być ciekawa niestety jednak same wydarzenia nie są zbyt porywająco napisane a co gorsza jest tu niezwykle dużo rozważań głównego bohatera o moralności i religii.

Wiecie, co robią wampiry? No właśnie...

Okazało się, że sceny opisujące typowe zachowania wampirów są dla mnie odstręczające i dlatego dotarłszy do strony 93, postanowiłam pożegnać się z tą pozycją.

W poniedziałek „Wywiad z wampirem“ wróci niedokończony do biblioteki!

Wiecie, co robią wampiry? No właśnie...

Okazało się, że sceny opisujące typowe zachowania wampirów są dla mnie odstręczające i dlatego dotarłszy do strony 93, postanowiłam pożegnać się z tą pozycją.

W poniedziałek „Wywiad z wampirem“ wróci niedokończony do biblioteki!

To książka, która, czytana ponownie, a także po wielokrotnym obejrzeniu filmu Neila Jordana już właściwie nie ma dla czytelnika tajemnic. Nie mogę jednak powiedzieć, że się nudziłam przy tej powtórce, na którą zdecydowałam się po latach z zamierzeniem stopniowego wgryzienia się w cały cykl „Kronik wampirów” Anne Rice. Na rozterki moralne Louisa patrzyłam jednak już innym okiem, przypominając sobie mgliście „Wampira Lestata”, którego też już kiedyś czytałam – perspektywa jednak zależy od narratora. I jak kiedyś kibicowałam Louisowi, tak teraz trochę mnie denerwował, a najbardziej żal mi było Claudii.

Ocena tej książki z mojej strony także się zmieniła – po obejrzeniu filmu jako nastolatka nie potrafiłam docenić niespiesznego, szczegółowego i zawierającego dużo przemyśleń postaci stylu autorki. Mówiąc wprost, czytanie mnie nużyło. W międzyczasie gust trochę mi się zmienił, a i wiedziałam, czego się spodziewać zarówno pod względem treści, jak i sposobu poprowadzenia fabuły. Dlatego też teraz smakowałam słowa, próbując uchwycić wszystkie emocje, których doświadczali bohaterowie starając się równocześnie zauważyć wszystkie niuanse łączących ich relacji – a jest tego naprawdę sporo, jeżeli tylko czytelnik dobrze się wczyta.

Polecam więc ten wampirzy klasyk, także tym, którzy widzieli film - pierwowzór jest trochę inny i zawiera więcej treści.

To książka, która, czytana ponownie, a także po wielokrotnym obejrzeniu filmu Neila Jordana już właściwie nie ma dla czytelnika tajemnic. Nie mogę jednak powiedzieć, że się nudziłam przy tej powtórce, na którą zdecydowałam się po latach z zamierzeniem stopniowego wgryzienia się w cały cykl „Kronik wampirów” Anne Rice. Na rozterki moralne Louisa patrzyłam jednak już innym...

Zwyczajnie żałuję, że tak długo omijałam tę pisarkę, nie ma co owijać w bawełnę, gdyż myślałam, że to babska gorszego sortu literatura. Jak to jest napisane? Jak przemyślane jest użycie niewiarygodnego narratora, co sprawia, że łatwo zastanawiać się nad tym, jak sami często zmyślamy, co się stało w naszym życiu.
Do tego znając historie Anne i co zainspirowało tę książkę, wszystko nabiera dodatkowego dna. Ach to było znakomite, ciekawa jestem tylko następnych tomów.

Zwyczajnie żałuję, że tak długo omijałam tę pisarkę, nie ma co owijać w bawełnę, gdyż myślałam, że to babska gorszego sortu literatura. Jak to jest napisane? Jak przemyślane jest użycie niewiarygodnego narratora, co sprawia, że łatwo zastanawiać się nad tym, jak sami często zmyślamy, co się stało w naszym życiu.
Do tego znając historie Anne i co zainspirowało tę książkę,...

Anne Rice wzięła mit wampira i rozebrała go na części pierwsze. Zamiast potwora dostajemy istotę z duszą, targaną emocjami i winą. To opowieść bardziej o samotności niż o rządzy krwi.

Lestat, mimo że wydaje się drapieżny i pewny siebie, to postać tragiczna. W jego historii widać coś głęboko ludzkiego i przykrego - tęsknotę za sensem, zrozumieniem, nawet miłością.

Forma wywiadu jest praktycznie utrzymana przez całą powieść, ale czasami bywa męcząca. W pewnym momencie miałem wrażenie, że wszystko dzieje się w tym samym miejscu i czasie. Mimo to, książka ma w sobie wampirzy klimat. Rice nie idzie w tanie straszenie, tylko buduje nastrój, w którym zło jest piękne, a wieczność przekleństwem.

To dobra, momentami znakomita historia, choć niełatwa w odbiorze. Dla mnie to bardziej filozoficzna spowiedź niż opowieść o istocie nie z tego świata.

Anne Rice wzięła mit wampira i rozebrała go na części pierwsze. Zamiast potwora dostajemy istotę z duszą, targaną emocjami i winą. To opowieść bardziej o samotności niż o rządzy krwi.

Lestat, mimo że wydaje się drapieżny i pewny siebie, to postać tragiczna. W jego historii widać coś głęboko ludzkiego i przykrego - tęsknotę za sensem, zrozumieniem, nawet miłością.

Forma...

Pierwsza część mojego ulubionego cyklu o wampirach, wracam regularnie co kilka lat

Pierwsza część mojego ulubionego cyklu o wampirach, wracam regularnie co kilka lat

nie wiedziałam, że ta książka to DOSŁOWNIE wywiad. Cieżko mi się czytało, bo po chwili czytania zwyczajnie mnie to męczyło.
Przepraszam, poddałam się :(
https://www.tiktok.com/@aleksandrarolaka

nie wiedziałam, że ta książka to DOSŁOWNIE wywiad. Cieżko mi się czytało, bo po chwili czytania zwyczajnie mnie to męczyło.
Przepraszam, poddałam się :(
https://www.tiktok.com/@aleksandrarolaka

Książkę odbieram jako opowieść o klątwie wampiryzmu, o przekleństwie nieśmiertelności. Jest to w pewnym sensie wspomnienie zmarnowanego życia. Warte przeczytania nawet jeśli widziało się już świetną adaptację kinową z Bradem Pitt'em.

Książkę odbieram jako opowieść o klątwie wampiryzmu, o przekleństwie nieśmiertelności. Jest to w pewnym sensie wspomnienie zmarnowanego życia. Warte przeczytania nawet jeśli widziało się już świetną adaptację kinową z Bradem Pitt'em.

ok

ok

Ze dwie albo trzy dekady temu oglądałem film, teraz przeczytałem książkę. Muszę przyznać, że jak na 500-600 stron, to naprawdę całkiem szybko się ją czytało - jakieś 2 tygodnie w drodze do/z pracy i do poduchy.

Książka wydaje się być dojrzała i raczej do takich właśnie czytelników kierowana. Akcja dzieje się powoli, głównie skupiając się na emocjach i przemianach wewnętrznych bohatera jakie w nim zachodzą na postarzeni lat oraz pod wpływem zbieranych doświadczeń. Jest to książka o wampirach i o poszukiwaniu sensu życia jako wampir, a raczej jako człowiek, który utracił swoje człowieczeństwo.

Rozmowy między bohaterami wyglądają tak, że pomiędzy dwiema linijkami tekstu bardzo często mamy dwa czy trzy (zdarza się też więcej) opasłe akapity opisujące z pozoru błahe rzeczy (spojrzał na to, westchnął, ręką zrobił tamto itp.),natomiast pozwala to zbudować właśnie niepowtarzalny klimat tej książki.

Poza pewnymi niedociągnięciami (momentami ciężko mi było odnaleźć się w fabule, zdarzały się niejasne opisy i dziwne zwrotu akcji),książka bardzo udana i skłaniająca do fajnej refleksji nad życiem - zarówno tym wampirzym jak i ludzkim.

Sięgam po kolejny tom :)

Ze dwie albo trzy dekady temu oglądałem film, teraz przeczytałem książkę. Muszę przyznać, że jak na 500-600 stron, to naprawdę całkiem szybko się ją czytało - jakieś 2 tygodnie w drodze do/z pracy i do poduchy.

Książka wydaje się być dojrzała i raczej do takich właśnie czytelników kierowana. Akcja dzieje się powoli, głównie skupiając się na emocjach i przemianach...