Historia pana B.

Autor miesza horror z elementami nadprzyrodzonymi, mistycyzmem i grą z konwencjami: to nie tylko strach, ale też prowokacja, eksperyment.

Autor miesza horror z elementami nadprzyrodzonymi, mistycyzmem i grą z konwencjami: to nie tylko strach, ale też prowokacja, eksperyment.

Choć pomysł i wykonanie są mocne, to nie wszystko do mnie trafiło na 100%. Momentami czułem, że bardziej eksperyment niż „czysta rozrywka horrorowa”. Ale ,jako całość – udany kawałek .

Choć pomysł i wykonanie są mocne, to nie wszystko do mnie trafiło na 100%. Momentami czułem, że bardziej eksperyment niż „czysta rozrywka horrorowa”. Ale ,jako całość – udany kawałek .

Najlepsze w powieści jest to czym jest ta książka i dlaczego narrator chce abyśmy ją spalili już na początku. Ta zagadka jest najważniejsza. A dowiesz się rozwiązania dopiero na sam koniec. Może wtedy będzie za późno...

Najlepsze w powieści jest to czym jest ta książka i dlaczego narrator chce abyśmy ją spalili już na początku. Ta zagadka jest najważniejsza. A dowiesz się rozwiązania dopiero na sam koniec. Może wtedy będzie za późno...

Do tej książki podchodziłem sceptycznie,ale po przeczytaniu muszę powiedzieć,że coś w sobie ma.Czytając chciało się przerzucać jednak kartki aby poznać zakończenie.To moja pierwsza książka tego autora,ale raczej sięgnę jeszcze po coś innego.

Do tej książki podchodziłem sceptycznie,ale po przeczytaniu muszę powiedzieć,że coś w sobie ma.Czytając chciało się przerzucać jednak kartki aby poznać zakończenie.To moja pierwsza książka tego autora,ale raczej sięgnę jeszcze po coś innego.

Pierwszy raz Historię Pana B. przeczytałam mając ok. 14 lat, czyli 13 lat temu. Byłam na wczasach w Bydgoszczy z dziadkami i znalazłam ją na jakimś straganie. Oczywiście najpierw zachwyciła mnie okładka, ale całkowicie przepadłam w jej treści. Pamiętam, że miałam w sobie mnóstwo uczuć - niepokój, współczucie, złość, adrenalinę. Czułam się nieswojo czytając tę książkę. A czytałam ją nocami, mimo że jest dość krótka, zajęło mi to kilka sesji sam na sam z Panem B.
Moja opinia jest więc bardzo sentymentalna, ale to nie umniejsza powieści C. Barkera. Przeczytałam ją ponownie w tamtym roku i nie zawiodła mnie w żadnym stopniu. "Pamiętnik średniowiecznego demona, który jest uwięziony w stronach książki" - tak ją zawsze przedstawiam, bo tyle wystarczy. Książka jest genialna, trzyma w napięciu, historia dziejąca się w tle głównych wydarzeń pasuje idealnie. Czytając nie jesteś pewien/pewna czy masz sympatię do tytułowego demona, a pod koniec trzymasz w dłoni zapałki ze łzami w oczach.
Gdybym mogła w niej cokolwiek zmienić, sprawiłabym, żeby miała przynajmniej 400 stron.

Pierwszy raz Historię Pana B. przeczytałam mając ok. 14 lat, czyli 13 lat temu. Byłam na wczasach w Bydgoszczy z dziadkami i znalazłam ją na jakimś straganie. Oczywiście najpierw zachwyciła mnie okładka, ale całkowicie przepadłam w jej treści. Pamiętam, że miałam w sobie mnóstwo uczuć - niepokój, współczucie, złość, adrenalinę. Czułam się nieswojo czytając tę książkę. A...

Moim zdaniem to ksiażka dla kogoś kto już zna twórczość Barkera. Nie jest ona moją ulubioną, dlatego powiem, żeby lepiej od niej nie zaczynać, aczkolwiek sam pomysł jest dosyć wyjątkowy. Jeśli lubisz tego autora to można przeczytać.

P.S-szczerze przyznam, że skłaniam się raczej ku ocenie 6, ale za bardzo lubię Cliva;)

Moim zdaniem to ksiażka dla kogoś kto już zna twórczość Barkera. Nie jest ona moją ulubioną, dlatego powiem, żeby lepiej od niej nie zaczynać, aczkolwiek sam pomysł jest dosyć wyjątkowy. Jeśli lubisz tego autora to można przeczytać.

P.S-szczerze przyznam, że skłaniam się raczej ku ocenie 6, ale za bardzo lubię Cliva;)

Te 7 pkt za przysłowiową okładkę przyznałam. Obwoluta śliczna, okładka też niczego sobie, strony zaprojektowane na wzór starych książek z żółtymi stronami. Sama historia ma potencjał, ale gdyby była napisana w sposób klasyczny. Jako historia lub pamiętnik, a nie głos wydobywający się z książki. I ciągle powtarzające się namowy do spalenia książki. To po kilku stronach zaczyna się robić nudne. W sumie przebrnęłam przez książkę omijając te elementy. Jednak książkę zachowam (nie spalę),ponieważ będzie świetnym psikusem dla kogoś, kto ją wygrzebie z mojej biblioteczki. Stanowczo młodzieżowa książka i nie ma grama horroru w niej - to raczej książka psychologiczna łamana przez pamiętnik demona. Nie wiem czy polecać, zależy kto co lubi ;)

Te 7 pkt za przysłowiową okładkę przyznałam. Obwoluta śliczna, okładka też niczego sobie, strony zaprojektowane na wzór starych książek z żółtymi stronami. Sama historia ma potencjał, ale gdyby była napisana w sposób klasyczny. Jako historia lub pamiętnik, a nie głos wydobywający się z książki. I ciągle powtarzające się namowy do spalenia książki. To po kilku stronach...

Genialny pomysł, diabeł uwięziony w książce, pragnący zakończyć swoją ciężką egzystencję, który zwraca się do czytelnika aby ten pomógł mu ją przerwać spalając jego więzienie, gdyż sam nie może tego zrobić, ale zamiast osiągnąć ten efekt czytelnik czyta dalej i zastanawia się jak autor książki rozwiąże to na sam koniec, a pisarz umiejętnie podsyca uwagę przez co przewracamy kartkę za kartką by dowiedzieć się co stanie się dalej. Szkoda, że powstała tylko jedna część, Barker mógłby stworzyć z tego całą serię i opisać przygody pana B.

Nie jest to typowy horror, chyba odpowiednim określeniem byłoby nazwanie tego dark fantasy, ale klimat jak najbardziej mroczny.

Dlaczego dałem aż dziesięć na dziesięć gwiazdek? Bo to kawał dobrej literatury. Po pierwsze demon (czyli coś co tygryski lubią najbardziej),po drugie samotny demon, po trzecie okaleczony demon, nie tylko fizycznie, ale i psychicznie, demon pełen nienawiści do ludzkości i nie tylko ludzkości.

Jakabok Botch ukazuje nam jak diabeł wcale, a wcale nie różni się od nas ludzi. Tylko my lubimy zwalać na kogoś własne winy, bóg "wspaniały", człowiek tym bardziej, więc to wszystko wina Szatana, on jest zły. G...o prawda my tak postrzegamy rzeczywistość, czarno biało, nie dostrzegając, iż żyjemy w świecie pełnym absurdu, okrucieństwa i bezsensu, staramy sobie jakoś to wszystko uporządkować, wierzyć w coś, szukać zajęcia aby uciec od cierpienia, nudy, aby nie przytłoczyła nas szara rzeczywistość. Jesteśmy jak chory na nieuleczalną chorobę czekający na śmierć, a między czasie odczuwamy mękę, owszem mamy raz lepsze dni, a raz gorsze, nawet na tym nędznym padole doświadczamy dobrych rzeczy, np miłość.

Jednak miłość to ciężki kawałek chleba, na początku jest pięknie, później trzeba umiejętnie być ze sobą, gdyż samo uczucie nie wystarczy aby pozostać przy drugiej osobie, często też miłość mylona jest z zauroczeniem. Nie wspomnę, że bywa i tak, iż od miłości do nienawiści dzieli nas tylko jeden krok.

Jak na ironię w życiu dużo łatwiej znaleźć jest kogoś z kim zaspokoimy swoje żądze, niż kogoś kto spędzi go razem z nami, aż po jego kres, czasem nie znajdziemy takiej osoby w ogóle przez ten cały długi nędzny żywot, sami się rodzimy i sami umieramy, nawet nie dane jest nam zakończyć tego cierpienia, bo natura wyposażyła nas w mechanizm obronny, tylko nieliczne osoby pod wpływem impulsu są w stanie przebić ten mur, dużo łatwiej przyszłoby nam odebrać istnienie innej istocie.

Podsumowując.

Życie jest niesprawiedliwe! Jesteśmy właśnie takim demonem uwięzionym w prozie życia.

Ja mam takie przemyślenia czytając tę książkę, a ponieważ uwielbiam melancholiczną, przygnębiającą i pesymistyczną literaturę (a za taką uznaję tę) więc pisarz trafił w me gusta, bo to nie tylko jakaś bajeczka fantasy, ale autor pięknie opisał w krzywym zwierciadle rzeczywistość jaka nas otacza i to w przystępnej formie, oczywiście to tylko moja skromna opinia. Jak to mówią opinia jest jak d..a, każdy ma własną.

Genialny pomysł, diabeł uwięziony w książce, pragnący zakończyć swoją ciężką egzystencję, który zwraca się do czytelnika aby ten pomógł mu ją przerwać spalając jego więzienie, gdyż sam nie może tego zrobić, ale zamiast osiągnąć ten efekt czytelnik czyta dalej i zastanawia się jak autor książki rozwiąże to na sam koniec, a pisarz umiejętnie podsyca uwagę przez co przewracamy...

Dawno żadna książka mnie tak nie wymęczyła jak ta. Mogłem zrobić to o co prosi autor od początku książki... spalić ją.

Dawno żadna książka mnie tak nie wymęczyła jak ta. Mogłem zrobić to o co prosi autor od początku książki... spalić ją.

Zupełnie inna niż pozostałe książki autora jednakże ciekawa.

Zupełnie inna niż pozostałe książki autora jednakże ciekawa.