Błyskawica

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Sam koncept z narracją wilka nawet trochę robi wrazenie, wrecz jest to trochę moj klimat. Kiedyś czytałam opowiadania, czy wręcz nowele, bardzo krótkie, Kafki, gdzie eksperymentowal z takim czymś, i byłam zaintrygowana. Ogolnie chyba jedna z kwestii z najciekawszych dla mnie w fikcji jest element eksperymentu, zabawy z formą, i czasami bardzo lubię, kiedy jest to wykraczające poza niemal wszelkie granice przyzwitosci itp., itd. I ten autor mnie bardzo zaskoczył, bo w sumie sam pomysl jest ciekawy, dla mnie nacisk na "personifikacje", jakiegoś rodzaju biologizm, pójscie chyba dość mocno w utworzenie mozliwosci utozsamienia sie z wilkiem..., to jednak juz przeginka, mam poczucie kontaktu ze skrajną propagandą (dalej trochę robi wrazenie 8),chlip). Jest to dość przygnębiająca wizja, że ktos pisał książkę z takiej perspektywy, i to nie bardzo krotką, wyobrażam sobie, że jakiś rodzaj zapotrzebowania na pójscie z myśleniem na takie tory mocno "nie-ludzkie" to cos bardzo nietypowego, może nawet trochę mnie to przeraża.
No mogl zrobic z tego na koncu zart np., cokolwiek. Trochę wprowadza w oslupienie, dam 5 ze względu na formalnie dosc ładny jezyk, opisy sa dosc estetyczne, sama przyroda jest "przyjemnie" opisywana, ale, serio, komu zależalo, się czasami zapytuję :(.

Sam koncept z narracją wilka nawet trochę robi wrazenie, wrecz jest to trochę moj klimat. Kiedyś czytałam opowiadania, czy wręcz nowele, bardzo krótkie, Kafki, gdzie eksperymentowal z takim czymś, i byłam zaintrygowana. Ogolnie chyba jedna z kwestii z najciekawszych dla mnie w fikcji jest element eksperymentu, zabawy z formą, i czasami bardzo lubię, kiedy jest to...

Za oknami żadnych oznak zimy, śniegu, mrozu, i jeśli ktoś chciałby przenieść się na daleką północ Ameryki, gdzie wielkie mrozy, śnieżne zaspy zawieję, powinien przeczytać tą rewelacyjną powieść.
Towarzyszymy w życiu wilka Błyskawicy, posiadającego kroplę krwi psów, która nieraz ciągnie go w okolice zamieszkałe przez ludzi. W tym ciężkim zimowym klimacie wszystkim zwierzętom ciężko jest przeżyć, wilki zbierają się w wielkie watahy by polować na grubsze zwierzęta. Nasz bohater walczy nie tylko z pobratymcami z innej watahy, ale także z groźnym niedźwiedziem polarnym, rysiem, ścigany przez ludzi którzy czyhają na jego życie, zaprzyjaźnia się z leśnym wilkiem oraz psem (suką).
Autor pięknie opisuje przyrodę, ciężkie życie zwierząt na dalekiej północy, ich zwyczaje, walkę o przeżycie, a ludzie są tu tylko tłem, i nie wszyscy są tacy źli.

Za oknami żadnych oznak zimy, śniegu, mrozu, i jeśli ktoś chciałby przenieść się na daleką północ Ameryki, gdzie wielkie mrozy, śnieżne zaspy zawieję, powinien przeczytać tą rewelacyjną powieść.
Towarzyszymy w życiu wilka Błyskawicy, posiadającego kroplę krwi psów, która nieraz ciągnie go w okolice zamieszkałe przez ludzi. W tym ciężkim zimowym klimacie wszystkim...

"Błyskawica" to klasyczna powieść przygodowa autorstwa Jamesa Olivera Curwooda, wydana po raz pierwszy w 1926 roku. Akcja rozgrywa się w surowym krajobrazie kanadyjskiej Północy, w którym dzikie wilki walczą o przetrwanie. Głównym bohaterem jest Błyskawica, wyjątkowy wilk, będący potomkiem psa, którego niezwykłe pochodzenie i cechy charakteru wyróżniają go na tle watahy.

Curwood w mistrzowski sposób opisuje naturę – piękną, lecz niebezpieczną, pełną kontrastów i zaskakującą. Zimne pejzaże Arktyki, nocne zorze i potężne stada reniferów tworzą tło, które wciąga czytelnika i pozwala mu niemal poczuć lodowaty wiatr na twarzy. Autor ukazuje zwierzęta jako postacie pełne charakteru, szczególnie Błyskawicę, który przeżywa wewnętrzne dylematy i walczy o dominację.

Powieść przedstawia także relację człowieka z dziką przyrodą. Myśliwi, reprezentujący cywilizację, próbują okiełznać tę dzikość, ale Curwood podkreśla, że natura jest nieprzewidywalna i ma własne prawa. "Błyskawica" to powieść nie tylko o przetrwaniu, lecz także o szacunku wobec natury. To doskonała lektura dla miłośników przygód i przyrody, pokazująca, jak piękno i niebezpieczeństwo mogą iść w parze.

"Błyskawica" to klasyczna powieść przygodowa autorstwa Jamesa Olivera Curwooda, wydana po raz pierwszy w 1926 roku. Akcja rozgrywa się w surowym krajobrazie kanadyjskiej Północy, w którym dzikie wilki walczą o przetrwanie. Głównym bohaterem jest Błyskawica, wyjątkowy wilk, będący potomkiem psa, którego niezwykłe pochodzenie i cechy charakteru wyróżniają go na tle...

Książka mojego dzieciństwa, a teraz wzruszyła mi Żonę do łez.

Książka mojego dzieciństwa, a teraz wzruszyła mi Żonę do łez.

Jedna z ulubionych książek dzieciństwa.

Jedna z ulubionych książek dzieciństwa.

Jestem wielkim fanem J.O.Curwooda od ponad 20 lat i posiadam wszystkie jego ksiazki przetlumaczone na jezyk polski jak i pozostale w jezyku angielskim (wliczajac biografie, pamietniki i opowiadania.). Moja przygoda zaczela sie od “Lowcow wilkow” i trwa do dzis.

“Blyskawica” to piekna historia o powrocie do korzeni, z wzruszajacym zakonczeniem, z dziewicza przyroda w tle i glebszym przeslaniem, co jest juz wlasciwie wizytowka J.O.Curwooda!

Blyskawica przemierza rozlegle bareny, sniezne pustynie i obszary zatoki koronacyjnej zmagajac sie z surowym klimatem i nocami polarnymi. Czasem sciga sie z wiatrem, obserwuje wspanialy spektakl natury w postaci zorzy polarnej (aurora borealis) lub dzikim zewem przywoluje wilcze stado przy swietle ksiezyca. Od czasu do czasu odzywa sie w nim domieszka krwi doga Skagena sprzed wielu pokolen i wowczas Blyskawica zapuszcza sie w okolice chaty trapera na brzegu lodowego wawozu lub odwiedza eskimoskie igloo. Ksiazka obfituje w wiele zwrotow akcji i dramatycznych wydarzen np ochrona eskimoskiego niemowlaka przed atakiem niedzwiedzia Wapuska, walka z wilkiem Baloo o przywodztwo stadaczy, napad watahy wilkow pod dowodztwem blyskawicy na zagrode refinerow Olee Johna

Nie brakuje tutaj tez smiesznych historii jak ucieczka zabobonnych Eskimosow przed stadem wyglodnialych wikow ktorych opetal diabel. “..Eskimosi podali tyl, zmykali wszyscy. Nawet najdzielniejsi wolali glosno ze zaden wilk nie odwazylby sie brac jadla pod gradem tylu kul. Wiec szeregowiec O’Conor jeden z nanajdzielniejszych ludzi jacy kiedykolwiek stapili poza krag polarny ruszyl rowniez do ucieczki…”

Pieknie opisane sa w ksiazce zmieniajace sie dookola krajobrazy gdy Blyskawica rusza na poludnie porzucajac na zawsze obszary podbiegunowe skute "lodowym pancerzem" by ujrzec wreszcie slonce i zielen, poczuc zapach kwiatow i uslyszec szmer potokow. Moj ulubiony fragment:

“..Blyskawica nie stapal nigdy jeszcze po trawie tak miekkiej, bujnej i tak szmaragdowej, nigdy nie lowil jeszcze tak slodkich wonii. Cala ziemia kipiala bowiem upojnym szczesciem wiosny. Snieg tajal nawet w ocienionych miejscach. Sosny, cedry i jodly balsamiczne nabieraly barw soczystych. Zakwitly pierwsze wczesne kwiaty. Pakistan topoli nabrzmiale I lsniace penalty juz ukazuhac mlode listki. Radosny gwar I zapach nowego zycia doctoral wszedzie. Na zielonych stomach wzgorz, kedy slonce uderzalo najpierw,chadzaly czarne niedzwiedzie z mlodymi szukajac zeru. Po lakach srodlesnych pasly sie karibu i losie. Jeziora roily sie od dzikich kaczek i gesi, zas sposrod bukietow drzew I krzewow bil ku niebu radosny hymn ptasi. A w powietrzu wisiala noeustanna gezba, slodka, perlista melodia, dniem i noca jednaka. Byl to srebrny spiew tysiacznych strumienii plynacych z gor w doliny a z dolin dalej ku rzecze.."

Curwood nie po raz pierwszy pokazuje duza wiedze i znajomosc tematu, zasypujac czytelnika licznymi informacjami i ciekawostkami np. specyficzna budowla igloo z waskim tunelem ktory zatrzymuje cieplo, serca ptakow i zwierzat bijace kilka razy szybciej niz ludzkie aby chronic ich ciala przed wychlodzeniem i smiercia, roznica w zachowaniu psa i wilka np charakterystyczne psi chwyt "za kark" podczas walki itp. Kunsztowny jezyk literacki Curwoda, sugestywne i plastyczne opisy pobudzaja wyobraznie, pozwalacja czytelnikowi byc w centrum wydarzen, czuc chlod wiatru na twarzy, wolnosc I bliskosc dzikich zwierzat. Powiesc ta sklania czytelnika do refleksji, uczy wiekszej milosci do przyrody.

Mysle ze sukces tej ksiazki jak I wielu innych to charakterystyczny styl pisarski Curwooda na ktory skladaja sie piekne opisy krajobrazow, uwielbienie przyrody i natury, "obrazy malowane slowem", kodeks moralny, milosc I honor ktore zawsze wychodza obronna reka z wszelkich opresji, ponadczasowe wartosci I przeslania , liczne zwroty akcji, poscigi i ucieczki, szlachetosc bohaterow, niepisane prawo dalekiej polnocy i oczywiscie tajemnica ktora trzyma czytelnika w napieciu do ostatniego rozdzialu. Kto dzis pisze takie powiesci przygodowe!?..

Szkoda ze tak piekne i ponadczasowe ksiazki Curwooda nie sa juz popularne w dzisiejszych czasach, ale pojawilo sie swiatelko w tunelu! Wydawnictwo LTW wydalo trzy powiesci Curwooda, nigdy wczesniej nie publikowane w Polsce tzn “Honor Wielkich Sniegow”, “Niebezpieczny Szlak” i “Kraj Boga i Kobiety”(oraz “Dolina Smierci” wydana ponownie od czasow dwudziestolecia miedzywojennego”). Jest wiec nadzieja, zachecam do czytania i moich pozostalych recenzji ksiazek pisarza. Pozdrawiam milosnikow J. O. Curwooda i do zobaczenia na szlaku!

Jestem wielkim fanem J.O.Curwooda od ponad 20 lat i posiadam wszystkie jego ksiazki przetlumaczone na jezyk polski jak i pozostale w jezyku angielskim (wliczajac biografie, pamietniki i opowiadania.). Moja przygoda zaczela sie od “Lowcow wilkow” i trwa do dzis.

“Blyskawica” to piekna historia o powrocie do korzeni, z wzruszajacym zakonczeniem, z dziewicza przyroda w tle i...

Piękna książka napisana wyjątkowym językiem. Jak pozostałe pozycje Curwooda, czyta się z prawdziwą przyjemnością.

Piękna książka napisana wyjątkowym językiem. Jak pozostałe pozycje Curwooda, czyta się z prawdziwą przyjemnością.

Mam ogromny sentyment do twórczości Curwooda. Jego „Włóczęgi północy” były moją pierwszą w życiu „poważną” książką, jaką samodzielnie przeczytałem. Od tamtej pory połykałem wszystkie powieści tego autora, jakie tylko wpadły mi w ręce. Ostatnio przeglądając Lubimy Czytać, zauważyłem, że jest książka Curwooda, której nie tylko nie czytałem, ale nawet nigdy o niej nie słyszałem. Oczywiście musiałem nadrobić tę zaległość i tak w moje ręce trafiła „Błyskawica”.

James Olivier Curwood urodził się 12 czerwca 1878 w Owosso, Michigan. Amerykański pisarz. Jego ojciec spokrewniony był z angielskim pisarzem marynistą Frederickiem Marryatem, matka – z indiańską księżniczką z plemienia Mohawk. W latach 1898–1900 studiował na uniwersytecie stanu Michigan, jednak zrezygnował z edukacji na rzecz pracy reportera. W 1908 r. wydał swoją pierwszą powieść „Śród Mormonów”. Niedługo potem wyruszył w podróż po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W trakcie tej wyprawy zafascynował się surową przyrodą, ale też zderzył się z działalnością ludzi, którzy ingerowali w naturalny krajobraz. Uczestniczył m.in. w polowaniach na dzikie zwierzęta i handlu futrami. Przeżycia te stały się kanwą jego kolejnych książek przygodowych. Najbardziej znane powieści Curwooda, których bohaterami są zwierzęta, to „Włóczęgi Północy”, „Szara Wilczyca”, „Bari, syn Szarej Wilczycy”. Zmarł 13 sierpnia 1927 w Owosso. W przededniu swojej śmierci był najlepiej opłacanym autorem na całym świecie.

Akcja powieści dzieje się w północnej Kanadzie. Książka opowiada o przygodach szarego wilka nazwanego przez Indianina Błyskawicą. Nie jest to jednak zwykły przedstawiciel swojego gatunku, bowiem w jego żyłach płynie krew psa – duńskiego doga. Poznajemy go w momencie, gdy staje na czele potężnej watahy wilków. W kolejnych rozdziałach, razem z tytułowym bohaterem bierzemy udział w polowaniach, walczymy z niedźwiedziem i rysiem, cierpimy głód, ale także zaprzyjaźniamy się z innym wilkiem, oraz zakochujemy się w suczce Muszce. Najmocniejszym punktem tej powieści, jest jej zakończenie, które z pozoru wygląda na bardzo pozytywne, ale w gruncie rzeczy niesie za sobą bardzo smutne przesłanie, o nieuchronnej zagładzie tego gatunku zwierząt.

Curwood jest mistrzem w opisywaniu przyrody. Czytając fragmenty, w których przedstawia zimę na Dalekiej Północy, czytelnik odczuwa przejmujący mróz, z którym zmaga się Błyskawica, a gdy autor opisuje wiosenne roztopy, to wręcz możemy usłyszeć szum wezbranych potoków. Podobnie jak w innych książkach Curwooda, w których głównymi bohaterami są przedstawiciele braci mniejszej, tak i w tym wypadku zwierzęta posiadają ludzkie cechy. Powieść jest napisana z perspektywy tytułowego bohatera, który cały czas planuje, tęskni, czuje zazdrość, a w drugiej połowie książki czuje nawet coś w rodzaju motyli w brzuchu.

Jeżeli miałbym się czegoś czepić, to tylko tego, że wszystkie zwierzęta, które Błyskawica spotyka na swojej drodze są wyjątkowe, jakby w całej Kanadzie nie było normalnych stworzeń. Zarówno jego przeciwnicy, jak i jego towarzysze, są zawsze niespotykanej wielkości, waleczności, odporności i krwiożerczości. Zresztą sam tytułowy bohater jest także wilkiem innym niż wszystkie. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że jest to lektura dla młodzieży i tego typu rzeczy ubarwiają całą historię, dlatego jestem w stanie na to przymknąć oko.

„Błyskawica” to książka pełna uroku. Sprawiła, że ponownie przeniosłem się w świat dzieciństwa i przypomniałem sobie, od czego zaczęła się moja przygoda z bardziej poważną literaturą. Pomimo tego, że od czasów, gdy zaczytywałem się w Curwoodzie minęło już ponad dwadzieścia lat, to twórczość autora przetrwała próbę czasu i czytanie tej powieści sprawiło mi bardzo dużo przyjemności. W mojej ocenie, jest to idealna lektura dla kogoś, kto chce zachęcić swoje dziecko do czytania, a także dla tych czytelników, którzy poszukują lekkiej i przyjemnej książki na dwa wieczory.

Opinia pochodzi z mojego bloga: www.oczytany.eu

Mam ogromny sentyment do twórczości Curwooda. Jego „Włóczęgi północy” były moją pierwszą w życiu „poważną” książką, jaką samodzielnie przeczytałem. Od tamtej pory połykałem wszystkie powieści tego autora, jakie tylko wpadły mi w ręce. Ostatnio przeglądając Lubimy Czytać, zauważyłem, że jest książka Curwooda, której nie tylko nie czytałem, ale nawet nigdy o niej nie...

Jednocześnie piękna książka i smutna. Za 100 lat nie będzie już wilków będą tylko miliardy ludzi.Będzie rządzić pycha i chciwość.

Jednocześnie piękna książka i smutna. Za 100 lat nie będzie już wilków będą tylko miliardy ludzi.Będzie rządzić pycha i chciwość.