Katarzyna Howard. Skalana królowa

W mojej ocenie jeszcze lepsza pozycja od części pierwszej. Barwne opisy, narracja sprawnie wpleciona w tło historyczne. Opis i charakterystykę ludu moskiewskiego również uważam za nad wyraz celny. Zresztą to nie pierwsza książka (którą przeczytałem) w której ludzie zamieszkujący wschodnie rubieże Europy przedstawiani są w podobnym sposób. Książkę czyta się jednym tchem, momentami trudno się oderwać, więc... nie pozostaje mi nic innego jak brać się za cześć trzecią, którą również posiadam.

"Ludzie, którzy głosują na nieudaczników, złodziei, zdrajców i oszustów, nie są ich ofiarami. SĄ ICH WSPÓLNIKAMI " !!! Cytat przypisywany G. Orwellowi z 1940 r. jest pomyłką autorów Newsweeka. Jakie ma to znaczenie ? Nawet jeśli tego nie napisał, jestem pewny, że tak myślał... jak każdy uczciwy patriota !!! To ostatni tom trylogii. Jak tylko pojawił się pierwszy tom wiedziałem, że będę ją kupował i czytał. Powodem była szata graficzna !!! Od razu poznałem pędzel mistrza, u którego kilka lat temu zamówiłem dwa obrazy. Pierwszy znajdziesz w " Galerii autorskiej Mirosława Szeiba " pt. '"Wyjazd husarii z Krakowa " i drugi, którego tam nie znajdziesz, bo był mojego pomysłu, a dałem mu tytuł " Spalenie Krakowa przez Mongołów w 1241 r. ". Ad rem Cały czas mam wrażenie, że autor wykorzystał Sienkiewicza i jego motto " Ku pokrzepieni serc " do pokazania obecnej sytuacji panującej w Polsce. Zdrada, prywata... nic się nie zmieniło. Zdradosław i ci wszyscy jemu podobni, słuchający rozkazów swojego Rudelführera. W ostatnim tomie po klęsce pod Cecorą w 1620 r. wszystko kończy się dobrze dla Polaków, bo zwycięstwem pod Chocimiem w 1621 r. Książkę dobrze się czyta, świetne opisy w/w bitew. Niestety, odjąć muszę dwie gwiazdki. Rozumiem wolność autora w interpretacji faktów, nawet ich naciąganie, ale ignorancji nie mogę darować. Opis egzekucji Mehmeda brata Osmana II : " ... kiedy głowa piętnastoletniego chłopca opadła na posadzkę w strumieniach krwi... ", str. 319. Szkoda, traktuję to jako zaćmienie umysłowe autora, którego wiedza historyczna do tej pory była bez zarzutu. No, może to tylko braki w wiedzy o zwyczajach i tradycji dynastii Osmanów, ich krew nie mogła być przelana !!! Sam Osman II został UDUSZONY niedługo potem. Całą trylogię naprawdę bardzo POLECAM !!!

Kolejny tom Sagi Warszawskiej przenosi nas do świata gdzie w Warszawie cały czas krążą rosyjscy żołnierze. Ewa Konieczkówna ratuje życie jednemu z nich, być może nie powinna, ale sumienie nie pozwoliło jej na to. Magdalena Żarska wraz Hanią Boratyńską szukają nowego lokum, domu w którym ich dzieci mogły by spokojnie bawić się na dworze, spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu. Tak o to znajdują dworek na ulicy Chmielnej. Uroczy, z przestronnymi pokojami, pięknym podwórkiem. Mąż Magdaleny zostaje zesłany do niewoli w głąb Rosji. Los mu trochę oszczędził cierpienia i bogaty człowiek chce, aby Julian napisał książkę o jego rodzinie. Czy kobietom uda się przetrwać tak długi czas bez mężów? Jaki plan opracowała Ewa, aby móc zacząć na siebie zarabiać? Czy nadal będzie chciała być posłuszną damą do towarzystwa? Przechadzamy się po ulicach Warszawy w XIX w. Spędzamy czas wśród dam i panów, którzy mają swoje własne sprawy, marzenia, plany. Poznajemy relacje mieszkańców, życia jakie prowadzili kiedyś. Dom trzech wdów czyta się lekko, z obawą o losy bohaterów, a także rodzącą się lepszą przyszłością.

Ostatni tom sagi historycznej o rodzinie farmaceutów nie wyciągnął mnie aż tak jak poprzedni. Był trochę przewidywalny. Wiadomo było, że główni bohaterowie wyjdą cało z wszystkich niebezpieczeństw, a wredna żona Fryderyka umrze, żeby mógł poślubić swoją ukochaną. Plusem powieści było to, że autorzy barwnie oddali realia podróżowania w XVIII wieku do Ziemi Świętej. Natomiast wątek romantyczny wyszedł jak w bajce ..."i żyli długo i szczęśliwie".

Świetnie napisana biografia ostatniej żony Henryka VIII. Niezmiennie polecam całą serię, na którą składają się znakomicie napisane biografie kolejnych żon jednego z największych królów angielskich. Książkę czyta się szybko i z wielkim zainteresowaniem. Wielkie uznanie dla autorki, która dołożyła wielkiej staranności przy pisaniu wszystkich części.

Po wielu, wielu latach coś od Philippy Gregory :) Początek był dla mnie niezbyt łatwy - przez chwilę miałam wrażenie, że "wyrosłam" z tego typu książek - na szczęście było to chwilowe zwątpienie. Całość - jak wszystko od tej autorki - wspaniała! Co najbardziej cenie to zgodność z faktami, które gorliwie sprawdzałam na każdym etapie czytania książki! Po prostu ciekawość była silniejsza ;) Mam cichą nadzieję, że p. Philippa nie będzie kazała nam długo czekać na kolejną książkę! Niezmiernie miło było mi wrócić do czasów Tudorów.

"Tam, gdzie w grę wchodzą złoto i władza, nie ma miejsca na kompromis.” Średniowiecze nie należy do ulubionych klimatów czytelniczych, znacznie bardziej cenię starożytność. Jednak, kiedy tytuł przywołał templariuszy, skusiłam się na przygodę z ich udziałem. I nie żałuję, otrzymałam nawet więcej niż się spodziewałam. Powieść doceniłam z wielu względów. Oczywiście, najważniejszy to moc przykuwania uwagi, entuzjastyczne wciąganie w scenariusz zdarzeń, sprawianie, że nie chciałam odrywać się od stron książki. Przekonało bogactwo postaci, oraz to, że autor przydzielił im ciekawe życiorysy, obdzielił atrakcyjnymi osobowościami, uwzględnił nieco tajemniczą przeszłość. Może przydałoby się większe pogłębienie motywów i postaw, ale to, co zostało zaprezentowane zadowoliło mnie. Dobrze bawiłam się podążaniem tropem historycznych miejsc, postaci i zdarzeń. Cieszyło mniej lub bardziej fikcyjne dopisywanie szczegółów. Spodobał się styl narracji, plastyczny i sugestywny, z przekonującymi dialogami, łatwymi do przeniesienia przez wyobraźnię opisami, zwróceniem uwagi na detale i emocje. Książka liczyła niemal czterysta trzydzieści stron, a w żadnym momencie nie wywołała wrażenia znużenia czy choćby delikatnego zmęczenia. Bogusław Chrabota doskonale poradził sobie z odpowiednim rozłożeniem intrygi na przestrzeni opowieści. Wciągał wstęp pełen elementów podszytych niebezpieczeństwem i szalonym wyzwaniem, przykuwał uwagę środek wypełniony wyjątkowymi przygodami i apelami, satysfakcjonował finałowy etap scenariusz zdarzeń, zaskakujący odsłoną prawdy o sobie i wierze. Pierwsze spotkanie z twórczością pisarza zaliczyłam do bardzo udanych, zaangażowałam się w poznawanie końca świata templariuszy w spiskowym i bezwzględnym wydaniu. Świat zamarł trzynastego października tysiąc trzysta siódmego roku. Samo niebo zdawało się ostrzegać ludzkość przed czymś ekstremalnie haniebnym i podłym. Stolicą, z której wypełzło największe zło zazdrości, gęsta od mroku żądza bogactwa i oparta na okrucieństwu zemsta, okazał się Paryż. O ile mieszkańcy miasta, stłamszeni trwogą o własne życie, naznaczeni wrogą i złośliwą propagandą, ograniczeni prostotą rozumowania, mogliby znaleźć, do pewnego stopnia, usprawiedliwienie w oczach odbiorcy, to największy despota ówczesnych czasów, Filip IV Piękny, i jego poplecznicy, już nie. Cudownie wyczuwałam atmosferę grozy ataku na Świątynię, pozbawienie wpływów, zszarganie wizerunku, odebranie życia i majątku templariuszy. Zakonowi Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona zadano skryty cios w serce, zalewając potężną siłą oszczerstw i okrucieństwa, na zawsze eliminujący z gry religijnej i politycznej. Po bezwzględnej rozprawie z tysiącami wyłapywanych ukrywających się członków, rycerze odziani w biały strój z krzyżami w kolorze krwi Zbawiciela już nigdy nie podnieśli się. Zafascynowałam się losami fikcyjnego Henryka Vaudémonta, przeszłością, służbą i wypełnianiem misji powierzonej przez wielkiego mistrza Jakuba de Molay, strażnika Grobu Pańskiego. Towarzyszyłam kluczowej postaci w wielu podróżach i przygodach, nadziei i zwątpieniu, przyjaźni i zdradzie, życzliwości i oszustwie. Czy naprawdę okazał się człowiekiem na właściwym miejscu, silnym duchem i mieczem? Czy dotarł do najistotniejszej relikwii Francji? Czy poznał największą tajemnicę królestwa? Zakończenie nieco rozczarowało, nie spodziewałam się, że tak mocno przywrze do romantycznej nuty, która generalnie wydała mi się przekoloryzowana. bookendorfina.pl

Historie o Granowskiej i Cylejskiej to ten sam okres, ale zupełnie inna perspektywa. Dwie kobiety króla. Anna, w której płynie piastowska krew, kuzynka przyszłej cesarzowej, wychowana na hrabiowskim dworze, druga żona Jagiełły. Elżbieta, z wpływowego, bogatego szlacheckiego rodu, "chrzestna siostra" oraz kochanka Jagiełły a następnie również królowa. I wyłaniający się z fabuły portret samego Władysława, walecznego i sprytnego władcy, lawirującego między tymi dwoma równoległymi światami. W Annie mamy sporo fragmentów z Długosza oraz bogate tło historyczne (na co wskazuje również tytuł). W Granowskiej- ciekawie opisana jest obyczajowość XIV- XV wieku, a autorka Dorota Pająk-Puda Autorka decyduje się tym razem odejść od charakterystycznej dla niej pierwszoosobowej narracji. Tak jak poprzednie książki, historie są fabularyzowane, pisane lekkim, stylizowanym językiem, a dzięki pracy badawczej i odniesieniom do źródeł, posiadają dużą wartość merytoryczną.

Krwawa Chrabina - prawda czy fałsz? Jak każdy znam historie Elżbieta Batory i wyobrażałam sobie jej zbrodnie wielokrotnie. Przyznam że dopiero ostatnie 50 stron wynagrodziło mi te całe kartki męki. Sposób pisania autorki bez polotu. Chce o tej książce jak najszybciej zapomnieć i nie polecam jej nikomu. Po prostu nudna i monotomna - tyle.

Podobnie jak w przypadku "Śmiałego" ciężko czytało mi się tą powieść - ponownie mamy króciutkie rozdziały, scenki właściwie. Historia bardzo ciekawa, jednak napisana w tej formie nie jest dla mnie zbyt przystępna. Mam nadzieję, że historia Władysława Hermana będzie bardziej fabularnie napisana.

Powieść ukazuje realia i klimat epoki, pojawia się tu wiele barwnych postaci z życia dworskiego, jak i ze świata wielkiej polityki. Jednak po przeczytaniu czuję pewien niedosyt. Ważne wydarzenia historyczne, zostały tutaj tylko wspomniane, natomiast w połowie książki królowa Bona praktycznie znika . Na plan pierwszy wysuwa się Zygmunt August i jego romans z Elżbietą Radziwiłłówną. Gdy Bona wraz z córkami wyjeżdża z Krakowa, nie poznajemy jej życia w Warszawie, ani działań na rzecz Mazowsza.

Trzecia część słowiańskiej trylogii p. Ewy Kassali podobała mi się najmniej. Miałam wrażenie, że Bolesław Chrobry jest momentami postacią drugoplanową, jeśli nie trzecioplanową, gdzie tytuł Czas Korony by sugerował, że fabuła powinna się koncentrować wokół niego. Tak było w poprzednich tomach, gdzie Mieszko był w centrum wydarzeń. Tu więcej było o Niemojce, Lubie i innych kobietach, czy nawet (w pierwszej części książki) o Św. Wojciechu niż o Bolesławie. Dodatkowo w poprzednich częściach bardziej mi się podobało, że te wszystkie czary żerców, strażniczek, wiedźm są takie niedosłowne. W tej części jak Emnilda (dosłownie) rozmawia przez ogień z Niemojką jakby się zdzwoniły na Whatsapp z wideo to już dla mnie było za dużo. Mimo to doceniam całą trylogię, widać że autorka bardzo się postarała, żeby oddać realia i zrobiła porządny research. Polecam [raczej kobietom :)]

„Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” Jolanta Maria Kaleta. Znamy polską historię lepiej lub gorzej, ale z pewnością nie ma Polki lub Polaka, którzy nie słyszeliby o konfederacji barskiej i wydarzeniach związanych z tamtym okresem, a zwłaszcza następującym po niej pierwszym rozbiorze naszego kraju. Wiele osób nie zna lub nie pamięta z lekcji historii szczegółów, ale z pewnością kojarzy te pojęcia. Jolanta Maria Kaleta, autorka powieści z kategorii „płaszcza i szpady” w polskiej wersji, którą można by u nas bardziej nazwać kategorią „kontusza i szabli”, powieści historyczno – przygodowej, czyli „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” przenosi nas w malowniczy okres burzliwych wydarzeń okresu przedrozbiorowego w Polsce. Jolanta Maria Kaleta, jako historyczka z wykształcenia i z pasji zawarła w swojej powieści mnóstwo ciekawostek historycznych, o których zdecydowanie nie wszyscy słyszeli. A warto. Co ważniejsze, cała ta wiedza została nam zaserwowana w postaci wciągającej powieści, a nie oschłych informacji z datami, których większość nie znosi się uczyć. Tak, więc pochłaniamy nazwiska ważnych postaci historycznych, poznajemy ważne miejsca akcji historycznych wydarzeń, obserwujemy zwyczaje i obyczaje ludzi z tamtego okresu, patrzymy na otaczający ich świat ich oczami. Autorka stara się obiektywnie przedstawić nam kontrowersyjne postacie z polskiej historii, która z czasem oceniła ich jako zdrajców, np. hrabiego Ksawerego Branickiego. A postaci historycznych przewija się w powieści ogrom. Nie przeszkadza to jednak w śledzeniu wydarzeń, albowiem większość z nich z łatwością kojarzymy dzięki naszej wiedzy, nawet, jeśli jest ona tylko podstawowa. Jednak nie tylko historia Polski jest tematem tej książki. Głowni jej bohaterowie, to Seweryn Jaxa-Rawecki oraz Konstancja Niemirska, obydwoje o szlacheckich korzeniach, których ścieżki życia przecinają się w dość ekscytujących okolicznościach i rozdzielają się na długo w dość tragicznych. Zarówno Seweryn, jak i Konstancja to postacie fikcyjne, niemniej Jolanta Maria Kaleta przypisała ich pochodzenie do miejsc jak najbardziej rzeczywistych, gdzie Seweryn Jaxa-Rawecki był właścicielem zamku w Czorsztynie, a Konstancja Niemirska urodziła się i mieszkała w dworze w Koszutach, gdzie obecnie znajduje się Muzeum Ziemi Średzkiej. Dodatkowo śledzimy również z zapartym tchem wątek tajemnej formuły kamienia filozoficznego odkrytej i zapisanej sto lat wcześniej w rękopisie w nieznanym nikomu języku enochiańskim przez alchemika Michała Sędzimira, przyjaciela przodka Seweryna, Heliodora Jaxy-Raweckiego. Wszystkie te trzy wątki ujęte w jednej książce Jolanty Marii Kalety „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” stanowią intrygujący tygiel interesującej powieści, znakomicie ze sobą współgrają, nie nudzą, a wręcz przeciwnie wciągają po uszy i uczą historii Polski w ekscytujący sposób. Oczywiście jest to powieść, a nie dokument, czy praca naukowa, więc nie wszystkie zawarte w niej opisy, czy dialogi należy traktować jak informacje źródłowe. Ale właśnie dzięki nim autorka bardzo obrazowo i realistycznie scharakteryzowała w swojej książce wiodące postacie historyczne. Chociażby carycę Katarzynę II Wielką:” Katarzyna nic nie odrzekła. Z gracją uniosła się z fotela, kształtem i bogactwem ozdób przywodzącego na myśl cesarski tron. Podeszła do stojącego pośrodku gabinetu Repnina i zatrzymała na nim badawcze spojrzenie. W ciepłym świetle lamp rozmieszczonych na ścianach wydał jej się wyjątkowo pociągający”. I w ten właśnie sposób poznajemy bliżej również króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, Ksawerego Branickiego oraz Józefa, Kazimierza, Franciszka i Antoniego Pułaskich, a także inne postacie historyczne. „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” Jolanty Marii Kalety, to opowieść o miłości romantycznej między młodymi ludźmi w ciężkich czasach, gdy historia, panujące wówczas obyczaje i zwykłe koleje losu stają na drodze w realizacji ich marzeń o wspólnym życiu. To również opowieść o walce Polaków przed utratą własnego państwa, o ich patriotyzmie, odwadze, honorze i godności narodowej. Ale również opowieść o okrucieństwie tamtych czasów i żyjących wówczas ludzi, gdy życie innych było niewiele warte i gdy okrutna śmierć i tortury były codziennością. Dlaczego w tytule pojawia się fraza: „śpiew czerwonych ptaków”? Wszystko jest wyjaśnione w książce, którą gorąco polecam. Książkę otrzymałam z serwisu Sztukater

Księżna Mediolanu – Renata Czarnecka Powieść przybliża losy Izabeli Aragońskiej – matki polskiej królowej Bony, która jako roczne niemowlę została zaręczona z księciem Gianem Galeazzem Sforzą. Pfff… co za absurdalne i bezwzględne realia czasów, w których nade wszystko liczyły się władza i polityczne wpływy. Autorka plastycznie oddaje przede wszystkim obyczajowe realia epoki oraz pełne intryg życie włoskich dworów. Przed lekturą warto jednak wiedzieć, że jest to przede wszystkim powieść obyczajowa (uwaga dla fanów powieści stricte historycznych),osadzona w realiach historycznych. Niemniej czyta się ją naprawdę bardzo dobrze. Książka wciąga i pozwala lepiej zrozumieć mechanizmy władzy oraz rolę kobiet w świecie polityki. Z pewnością sięgnę po kolejne części, ponieważ postać samej królowej Bony od zawsze mnie fascynuje – jako kobieta silna, niezależna i ambitna, a jednocześnie wciąż inspirująca. Część poświęcona jej matce rzuca natomiast światło na to, w jakich warunkach wzrastała Bona, i pozwala dotrzeć do źródeł jej siły.

Powieść przybliża nam kraje zamorskie zwane Outremer, dokąd przybywali Krzyżowcy biorąc udział w krucjatach, tu opisano rok 1147. Jest to powieść historyczna ale beletrystyczna, więc też dla tych, którzy nie za bardzo lubią same fakty z historii. Sama książka jest trochę nierówna, początkowo akcja się wlecze, żeby na koniec przyspieszyć ale dobrze się czyta 5/6

Autor podejmuje temat odważny i trudny, niewolnictwo i moralność, rasizm, walkę o wolność i równość.Dwie linie czasowe i dwie bohaterki , jeden wspólny cel - walka o sprawiedliwość społeczną.Przyznam , że zafascynowała mnie historia niewolnicy Kaweki ,jej historia jest mocno emocjonująca,w dużej mierze wzbudza podziw i działa na emocje.Powieść godna uwagi.

Jak na powieść historyczną fabuła jest mocno przegadana, miejscami wręcz przypomina paplaninę. Wydarzeń historycznych jest tu niewiele — stanowią jedynie blade tło dla narracji. Treść skupia się na życiorysie Marty Skowrońskiej, późniejszej Katarzyny, carycy (w tym tomie jeszcze nie „Pierwszej”). Autorka przyjęła formę opowieści opartej na wspomnieniach, przemyśleniach, odczuciach i emocjach głównej bohaterki. Nie do końca odpowiada mi ta konwencja. Całości bliżej do romansu — i to w stylu a la harlequin. Książka kończy się ślubem Katarzyny i Piotra, można więc przypuszczać, że przed nami kolejne tomy.

„Imię może być nieśmiertelne, ale już nie wspomnienie o człowieku, bo ono rozwiewa się jak pył na wietrze.” Mam słabość do książek autora, znakomicie się przy nich relaksuję, zdobywam wiedzę, zaglądam przez okno historii w różnych barwach intrygi. Conn Iggulden posiada niezwykłą zdolność do przekonującego odmalowywania obrazów epoki, miejsc, zdarzeń i postaci. Uwzględnia w fabule jak najwięcej faktów, wydobywa z historycznych dowodów to, co wydaje się prawdziwe, sięga po charakterystyczne cechy i symbole, nie unika bazowania na rozmaitych przekazach i legendach. Dzięki temu wprowadza czytelnika w wybrany klimat historyczny. Pierwszy tom trylogii o Neronie natychmiast przyciągnął moją uwagę. Z ogromnym zainteresowaniem wkraczałam w starożytność, z której współczesna cywilizacja wiele czerpie a osiągnięcia imponują. Życie cesarzy leży w moich bliskich zainteresowaniach, frapująco poznaje się zwykłe i niezwykłe aktywności, światły i mroczny dorobek. Koło losów i stanowisk nieustannie się obracało, jedni rośli w potęgę, inni upadali, bez gwarancji uznania i sprawiedliwości, poparcia rodziny i przyjaciół. Jakże przewrotny okazywał się scenariusz stawania na politycznym szczycie lub upadku z niego. Conn Iggulden wyszedł w powieści od trzydziestego siódmego roku a zakończył w czterdziestym trzecim. Jedną z głównych bohaterek była matka Agrypina Młodsza. Pisarz poświęcił jej sporo miejsca i to jej sylwetkę najszczegółowiej przedstawił. Czułam lekki niedosyt portretowania innych postaci, niedostatecznie poświęcił im uwagi, jednak do pewnego stopnia rozumiałam przyjętą koncepcję. Udało się ukazanie świata, w którym wiodącą rolę odgrywały ambicje realizowane z bezwzględnością, podobnie jak naginanie woli innych, czy toczenie bitw bez udziału dźwięków, zaś torowanie drogi do władzy licznymi morderstwami. Oczekiwałam więcej migawek z Miasta Siedmiu Wzgórz, jakże atrakcyjnego nie tylko od strony społecznej, hałaśliwego, awanturniczego i pękającego w szwach, ale również imponującej architektury i rozwiązań budowlanych, chociaż nie Rzymowi poświęcona była książka. Czułam strach i terror rozlewające się po ulicach miasta, najpierw za panowania Tyberiusza, później Kaliguli, i chwilę pozornego oddechu przy Klaudiuszu. Publikacja wzbogacona o notę historyczną, mapy i drzewo genealogiczne dynastii julijsko-klaudyjskiej. Zerknij na inne tytuły Conna Igguldena przedstawione na Bookendorfinie ("Lew", „Bramy Aten”, „Protektor”, „Sokół spartański”). bookendorfina.pl

Uwielbiam czytać o Tudorach, ta dynastia niezwykle mnie intryguje. Każda książka, której akcja toczy się w tym czasie ma ode mnie już na wstępie dodatkową gwizdkę. Bardzo polubiłam główną bohaterkę, która była bardzo autentyczna. Nie była na wskroś zła, ale krystalicznie czystą też nazwać jej niepodobna. Świetna rozrywka.

Domyślam się że wiele osób będzie nie zadowolonych z obrotu spraw Antoniego i do jakiego momentu ta książka prowadzi. Jednak po 3 tomach, gdzie tak denerwowal i wkurzał, cieszę się z jego przemiany, ktora mam nadzieję będzie trwać. A z drugiej strony główna bohaterka, która ciągle ucieka i jest uparta jak osioł. Ciekawi mnie ostatni tom i losyy tych ludzi. Oj przepadłam 🤣