Cesarzowa Piotra. Tom 1

Zgrabna historia mieszkańców pogranicza Polski i Czech, na których spada ciężki los w postaci rodzącego się kapitalizmu opartego na górnictwie, pierwszej wojny światowej oraz późniejszej walki obu krajów o przebieg granicy. Autorka, na podstawie prawdziwych historii pokazuje, jak zwykły szarak, bez wyraźnej tożsamości narodowej, był zgniatany najpierw przez ciężkie czasy, a później przez politykę.

W zasadzie większość reportaży traktuje o tych samych osobach, miejscach i czasie, czyli głównie o okolicach Darłowa. Po przeczytaniu po raz drugi i trzeci tego samego ma się ochotę odłożyć książkę. Jednak przeczytałam i mimo minusów reportaże przybliżają realia tego w jaki sposób zasiedliliśmy Pomorze po wojnie, co dla osoby mieszkającej z dziada pradziada w południowo-wschodniej Polsce jest tematem dość ciekawym.

Dawno nie czytałem tak długo jednej książki ;) I mimo wszystko, mimo nudnych czasami opisów wystaw, fragmentów gdzie nic się nie dzieje, warto ją doczytać do końca. Ale gdzieś z tyłu głowy jest myśl, że to samo można by zmieścić na 100 stronach i wyszłoby na to samo ;)

Różne bywały końce świata, ale ten na warmińskiej ziemi zapowiadają niosące się po polach smętne krowie pieśni. Łukasz Staniszewski mitologizuje Warmię, jako chłopską krainę z pogranicza snu i jawy. Z jednej strony mamy trzeźwo (lub po wizycie w młynie wręcz przeciwnie) myślących gospodarzy ze wsi Skowycze przywiązanych do ciężkiej pracy, z drugiej świat pełen zabobonów, dyduków, diabłów i Jajożera co porywa dzieci. Miejscowy proboszcz Pieczonka marzy o rządzie nad duszami i o atłasowych butach ze złotą nitką. Racjonalistą jest wypoczywający we wsi lekarz Piechowicz, a czarami zajmuje się mieszkająca w lesie Baba. Jednak to na najbogatszym we wsi gospodarzu Bernardzie Wittenie spocznie odpowiedzialność za uratowanie tego mitologicznego świata przed nadchodzącą apokaliptyczną suszą. Witten wcale się nie garnie do roli zbawcy. Wręcz przeciwnie, wszystko i wszystkich ma głęboko w zakamarkach ujścia jelita grubego. On kocha tylko swoje łaciate krowy i dla nich jest gotów zrobić naprawdę wszystko. Bardzo mi się podobał początek książki. Zachwycił mnie ten świat z baśni osadzony w nieokreślonym czasie. Jednak apokaliptyczny chaos rwał całą dotychczasową narrację w strzępki z których trudno mi było poskładać ostateczny sens. Wierzę jednak w misję Bernarda Wittena czyniącego dobro ze złych skłonności. Zawsze to jakieś przesłanie.

Wspaniały reportaż! Dobrze skonstruowany, widać ogrom reasearchu i zaangażowanie autorki. Czyta się bardzo sprawnie, wszystkie tezy poparte nie tylko fragmentami pamiętników, ale i opisem realiów politycznych i społecznych danych dziesięcioleci. Wiadomo, że temat życia na wsi jest teraz bardzo chodliwy, powstaje mnóstwo książek na fali sukcesu "Chłopek", ale ta daje bardzo osobisty wgląd w przemyślenia, poglądy i uczucia kobiet z ludu, naszych matek, babek i prababek. Oby więcej takich na polskim rynku wydawniczym.

Ta książka to absolutnie wspaniała skarbnica wiedzy na temat Szkoły Paryskiej i życia artystycznego wielu wspaniałych malarzy. Zabrakło mi jedynie zdjęć niektórych obrazów, które są opisane. Lektura obowiązkowa dla osób zainteresowanych malarstwem paryskim.

Fantastycznie naśladuje prawdziwą historię zaginięcia. Kilkukrotnie sprawdzałam, czy aby powieść nie powstała na kanwie prawdziwej historii. Jest to tak realistyczne, zanurzone w życiu codziennym, społecznym, politycznym, że powieść wydaje się historią true crime.

"Wyspa niechcianych kobiet" Agaty Komosy-Styczeń to naprawdę dobry reportaż. Szczególnie, że pokazuje również współczesne mechanizmy funkcjonowania społeczeństwa - nie tylko duńskiego, choć Dania wydaje się tutaj świetnym przykładem dla ukazania pewnych problemów. Myślę, że fakt, że jeszcze zupełnie niedawno, bo w latach 50. ubiegłego wieku (ostatnie rezydentki wyspy Sprogø opuściły ją dopiero w 1961 roku!) działał odizolowany ośrodek dla "trudnych" kobiet, może bulwersować, ale przede wszystkim smuci. Autorka opowiada bowiem o niezwykle skomplikowanym dochodzeniu Danii do statusu państwa dobrobytu, gdzie wspólnota i dobro społeczne stoją na tak wysokim poziomie. Po drodze bowiem zdarzyły się eksperymenty (nie potrafię tego inaczej nazwać) o paramedycznym charakterze. Takim jak ośrodki Christiana Kellera, który w założeniu miał na celu dbanie o komfort podopiecznych. Paramedycznym, ponieważ nie zakładał on oparcia na rzetelnych badaniach i diagnozach, ale w gruncie rzeczy widzimisię grupy osób, którym przyznano funkcję decydentów. Byli wśród nich nie tylko lekarze. Wspierały ich także inne instytucje i ich pracownicy, np. opieka społeczna i szkoła. To na mocy ich rekomendacji kobiety w trudnej sytuacji, najczęściej pochodzące z ubogich domów, niewykształcone, mające wiele innych problemów, samotnie wychowujące dzieci, kwalifikowano jako upośledzone i niezdolne do życia w społeczeństwie. Wystarczył komentarz nauczyciela, opiekuna społecznego, czasem również członka rodziny i nieodpowiednio wysoka liczba punktów z testu na inteligencję, żeby kobieta wytypowana została do przeniesienia na wyspę. Wszystko to w imię jej dobra. Wybija się z tego niesprawiedliwość społeczna i różnica w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn, a także brak wsparcia dla ofiar przemocy seksualnej i domowej, którymi najczęściej takie kobiety były. To również historia o tym, jak ograniczano prawa osób "upośledzonych umysłowo" (choć przecież sposób, w jaki pozyskiwano wiedzę o niepełnosprawności umysłowej przyszłej rezydentki błagał o litość...). Od kobiet ze Sprogø odwracały się nawet feministki. A raczej powinnam napisać inaczej - widziały w nich szansę na przekonanie do własnych postulatów. I to wcale niestety nie oznaczało okazania wsparcia pacjentkom Zakładów Kellera. Tu dochodzimy do niewygodnych wątków eugeniki i przymusowej sterylizacji kobiet. Tak, kobiety ze Sprogø poddawane były temu nieodwracalnemu zabiegowi w imię czystości społecznej, choć chyba nie jest wielkim nadużyciem napisać - rasy. A ówczesne środowiska feministyczne wcale nie widziały w tym niczego złego... Wręcz przeciwnie. Autorce trudno było porozmawiać ze współczesnymi feministkami w Danii na temat ośrodka na wyspie, ponieważ odmówiły one odpowiedzi na pytania reporterki. Odnoszę przy tym wrażenie, że autorce samej trudno było przyjąć do wiadomości taki stan rzeczy, co na pewno wynika z zupełnie innego postrzegania niektórych środowisk, także w Polsce. Ta niepewność i fakty skłaniają jednak do pewnych refleksji i wniosków. Pewnych rzeczy nie da się obronić. Bardzo polecam lekturę tej książki. I bardzo współczuję wszystkim rezydentkom Sprogø - nie doczekały się one porządnych przeprosin od państwa, które odebrało im nie tylko lata życia, ale przede wszystkim wybór. https://www.instagram.com/p/DJymM2AtfeB/ https://www.facebook.com/JustynaCzytuje/

Kończąc czytać te fantastyczną, intymną, wzruszającą biografię, której autorka jest tyleż dociekliwa co czuła względem Anny i jej stanów umysłu, nastroju, świadomości i światopoglądu, pozostałam z tylko jednym nieodpowiedzianym pytaniem. Anna jest przekonana, że kobieta niemająca talentu artystycznego (a za taką się uważa) może wyrazić siebie i zrealizować twórczo jedynie poprzez macierzyństwo. Zastanawia mnie, jak Anna oceniała z perspektywy czasu swoje macierzyństwo, relacje względem córek i rodziny, czy czerpała ze stosunków z nimi radość, ukojenie, spełnienie, satysfakcję - zarówno osobistą, jak i taka metafizyczną, potwierdzającą „wysiłek twórczy” włożony w macierzyństwo z szerszej perspektywy? Czy nakład sił włożony w to jej „dzieło”, a także koszty, cierpienia - zwłaszcza po urodzeniu Teresy - opłaciły się? Czy macierzyństwo to coś, co składa się na „światłość”, na którą Anna była tak czuła? Bardzo mnie to ciekawi, czy opisywała te kwestie w listach, jak o dzieciach i uczuciach związanych z ich posiadaniem pisala. Rownolegle czytam biografię Lucy Maud Montgomery. Jakie one są podobne we wrażliwości na przyrodę i jej bolesne piękno, jak ją potrafią opisywać. I jak bardzo są obie smutne, a przez swój ból i cierpienie w gruncie rzeczy niepocieszalne. Bardzo mi odpowiada taka achronologiczna biografia. Brawa i wdzięczność dla Sylwii Góry!

Temat romansu Kathariny i Hansa jest w tej książce tak samo istotny, jak historia NRD po 2. wojnie, i zajmuje mniej więcej tyle samo przestrzeni, przez co raczej ciężko się to czyta. Padają nazwiska polityków, przemówienia, wydarzenia, których nadal nie rozumiem, ale też nieszczególnie chcę się dowiedzieć w kontekście tej książki. A cała opresyjna sytuacja polityczna odbita jest w toksycznej relacji głównych bohaterów i okraszona nawiązaniami do niszowych dzieł kultury wysokiej, o których także niekoniecznie chcę doczytywać. Napisane jest to dosyć ładnie - można sobie z łatwością wyobrazić, że książka powstała w latach 80 albo 90, kiedy dzieje się akcja, bo coś w tych słowach ma w sobie ducha tamtych lat (choć to na pewno także zasługa tłumaczki) - ale też bez mięsa i płasko; przeczytałam te prawie 400 stron i nie mam pojęcia, jakim cudem ta historyjka tyle zajęła. Jednocześnie rozumiem, dlaczego to Jenny Erpenbeck, a nie Urszula Honek czy Ia Genberg zdobyła Bookera - co nie zmienia faktu, że "Kairos" zamula.

To cudowna opowieść. Splatają się w niej historie trzech osób mieszkających w Zenulon Country u podnóża Appalachów. Deanna, to strażniczka lasu, Dziewicza Wilczyca, mieszka sama w chacie położonej wysoko w górach i interesują ją drapieżniki. Luisa, to żona farmera, doktor entomologii, bada ćmy, a po tragicznej śmierci męża znajduje plan, jakim jest kozie stado na ziemi Widenerów. Natomiast Garnett, najstarszy z nich od lat zajmuje się rosnącymi w okolicy kasztanowcami, tego lata przełamuje się i odkrywa, że jego sąsiadka Nannie jest bardzo interesującą osobą. Każdego z trojga poznajemy w przypisanym ich rozdziale: Drapieżnicy, Miłość ćmy oraz Kasztanowce. Lato dla wszystkich okazuje się przełomowe. Podejmują decyzję, my czujemy, że jesteśmy obok nich. Natomiast wybór, jakiego dokonują ma znaczenia nie tylko dla nich, bo każdy zmienia świat wokół, wszystko łączy się ze sobą poprzez niewidzialne nici. Kibicujemy każdemu z nich. Warto dodać, iż bohaterką jest tutaj też przyroda, z kasztanowcami, ćmami czy szakalami, o których dzięki książce dużo się dowiedziałam. Wszystko jest po coś i wszystko ma sens. Polecam. Mnie urzekła.

Podobnie jak w przypadku "Śmiałego" ciężko czytało mi się tą powieść - ponownie mamy króciutkie rozdziały, scenki właściwie. Historia bardzo ciekawa, jednak napisana w tej formie nie jest dla mnie zbyt przystępna. Mam nadzieję, że historia Władysława Hermana będzie bardziej fabularnie napisana.

Szczerze mówiąc, nigdy nie byłam pasjonatką historii jako takiej. Jednak ten reportaż wciągnął mnie niczym najlepsza powieść. Kraj za murem. Życie codzienne w NRD to reportaż autorstwa Katji Hoyer. Katja urodzona w NRD jest niemiecko-brytyjską historyczką i myślę, że to dzięki temu ten reportaż nabrał dodatkowej głębi. NRD zawsze kojarzyło się raczej negatywnie, w końcu związane z ZSRR. RFN był tym zachodnim, bardziej pożądanym. Autorka pokazuje jednak też inny obraz Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Nie zapomina oczywiście o faktach, jak zamknięcie granic, cenzura czy STASI. Jednak wspomina również o prawach kobiet czy opieka socjalna. Autorka bardzo rzeczowo i obiektywnie podeszła do tematu, niespełna 40 stron to same przypisy i bibliografia. To naprawdę kawał porządnej wręcz dziennikarsko-historycznej roboty i tę książkę może przeczytać każdy, nie tylko miłośnik historii. Zawsze doceniam zdjęcia w reportażach i tutaj bardzo mi się podobały. Dodatkowo wydrukowane na papierze do fotografii, w kolorze – no cudeńko. Jestem pod wrażeniem. Sam reportaż otworzył mi oczy i ukazał NRD nieco w innym świetle. Jasne, podróże za granicę nie były praktycznie możliwe, ale patrząc na to, co opisała autorka, ludziom nie żyło się aż tak źle, jak można było się spodziewać. Lubię reportaże, które poszerzają horyzonty, pokazują inne aspekty i jestem bardzo zadowolona z tej lektury.

Rodzinna saga opisująca losy trzech pokoleń i wiele strat. Od początku wciągnęła mnie w wir i tamto życie. Opisy, smaki i zapach Indii dosłownie mnie tam przeniosły. Było ciekawie i zawsze coś się działo. Niestety ale gdzieś po 400 stronie przyszło znużenie. Nie wiem dlaczego: zbyt obszerne opisy, a może mi się przejadła ta historia. Na szczęście były interesujące opisy medyczne i i dobre zakończenie.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony to ciekawa historia z bardzo interesującym bohaterem - Simonopio, historia napisana pięknym językiem, opisująca liczne perypetie rodziny Morales. Wspaniała relacja między tajemniczym chłopcem, a jego rodzicami chrzestnymi. To na plus. To co mi się nie podobało, to grubość książki. Uważam, że niektóre rozdziały spokojnie można by skrócić, a nawet skasować. Pod koniec ta opowieść już mi się trochę wlokła, a najgorzej, że nie rozumiem zakończenia. Po przebrnięciu przez te prawie 500 stron liczyłam na mocny i jasny finał, a nie taki baśniowy. Wielu osobom takie zakończenie może się podobać i dodawać magii i pewnie pasuje ono do całości, ale ja po prostu lubię wiedzieć na pewno co się stało.

Daleka była tym razem literacka podróż, bo aż do Trynidadu, o którym wiemy , że leci się tam 20 godzin i że jest tam raj na ziemi. Może teraz tak, ale 80 lat temu, gdy toczy się akcja powieści, niekoniecznie. Dobrze, że powieść autora z Trynidadu dotarła do Europy, to ciekawe doświadczenie. Trochę się tylko dziwię, że autor który pisał wcześniej książki dla dzieci i młodzieży napisał tak mroczną i tragiczną powieść i jej głównym bohaterem uczynił 10-letniego chłopca. Język powieści jest niezwykle obrazowy, tłumaczenie jej to musiała być mrówcza praca. Ale z całym szacunkiem, w Trynidadzie raczej nie używa się zwrotów ‘na bank’ czy ‘badziew’. Niesamowite są porównania prawie wszystkich przedmiotów lub zdarzeń do elementów tropikalnej natury, ale dobrze by było gdyby przypisy wyjaśniały co to jest akmelia, aguti złociste czy setki innych nazw użytych w powieści. Chociaż wyszukanie ich w internecie to też ich zdjęcie, lecz zabiera sporo czasu. „Wyobraź sobie ten niesamowity moment przejścia pomiędzy nocą a dniem. Jednocześnie powolny i gwałtowny. Tę oniryczną chwilę, kiedy wczesny poranek przypomina zmierzch”. Te trzy zdania z ostatniego rozdziału powieści dobrze odzwierciedlają jej klimat. Różnice klasowe są jak dzień i noc. Akcja powieści toczy się pomiędzy żyjącą w skrajnej nędzy i biedzie rodziną Kryszny oraz opływającą w luksusy, mieszkająca z drugiej strony drogi rodziną Changoor. Przebieg powieści jest powolny ale naszpikowany gwałtownymi wydarzeniami, szczególnie tymi z udziałem dzieci czy znęcania się nad zwierzętami. Tę dobrą lekturę polecam osobom, które lubią nastrój, gdy poranek przypomina zmierzch i nie wiemy jak zacznie się dzień, nawet gdy jest porównany do łoskotnicy pękającej.

Skrywamy się na końcu kraju, wśród lasów, dzikiej zwierzyny. Spotykamy świat bez telefonów, z dostępem do człowieka na wyciągnięcie ręki. Zaglądamy przez okno Zofii Komedowej, która osiadła w bieszczadzkiej chacie. Zwykła, a niezwykła kobieta. Przyjemna lektura, raczej bezrefleksyjna opowieść o człowieku, o miejscu.

Chciałam przeczytać tę książkę podczas świąt wielkanocnych bo wyobrażałam sobie zajączka jako symbol tychże świąt. Aczkolwiek przeczytałam ją jeszcze przed świętami. Po prostu brakuje mi słów. Dla mnie jest to smutna pozycja, wzruszająca..... jak niewiele, a może i wiele trzeba, aby oddać trochę naszego świata przyrodzie by móc razem współistnieć.

Zdziwiłam się, kiedy kupując tę książkę zobaczyłam naklejkę "tylko dla dorosłych". Cóż, nie chodzi raczej o "sceny", tylko że świat wykreowany przez Michaela Crummeya - znowu na Nowej Fundlandii, w czasach dawnych, bliżej nieokreślonych - jest wyjątkowo brutalny, pełen przemocy, okrucieństwa i niesprawiedliwości takiej, że "nóż w kieszeni się otwiera". Z pewnością autor stworzył jednego z najbardziej odrażających bohaterów w literaturze, choć i cała społeczność jest mocno patologiczna moim zdaniem. Historia ta mocno przypominała mi inną fabułę, z podobnież odrażającym typem: "Bękarta" Idy Jessen.

Odbyłam świetną podróż ze Zbigniewem Rokitą "Siódemką", tramwajem przez Aglomerację. Mało znam Śląsk, dzięki tej książce i wcześniejszej "Kajś" mam poczucie, że moja wiedza o tym regionie wzbogaciła się. Autor bardzo ciekawie, zatrzymując się na kolejnych przystankach, opowiada o przeszłości i teraźniejszości swoich rodzinnych stron. Wiele tu wciąż białych plam, o powstaniach śląskich, o plebiscycie, o roku 1945. Pisze Rokita i o tym, co ważne dziś, o kwestiach związanych z językiem śląskim, o likwidowanych kopalniach. Włącza fragmenty swoich utworów. Emocjonalnie opisuje mecz Szombierek czy grę Lucasa Podolskiego w Górniku. Podkreśla silną więź ze Śląskiem, akcentując ją w ostatnim zdaniu: "Nie chcę się chwalić, ale jestem ze Śląska".