Katarzyna Parr. Szósta żona

W mojej ocenie jeszcze lepsza pozycja od części pierwszej. Barwne opisy, narracja sprawnie wpleciona w tło historyczne. Opis i charakterystykę ludu moskiewskiego również uważam za nad wyraz celny. Zresztą to nie pierwsza książka (którą przeczytałem) w której ludzie zamieszkujący wschodnie rubieże Europy przedstawiani są w podobnym sposób. Książkę czyta się jednym tchem, momentami trudno się oderwać, więc... nie pozostaje mi nic innego jak brać się za cześć trzecią, którą również posiadam.

"Ludzie, którzy głosują na nieudaczników, złodziei, zdrajców i oszustów, nie są ich ofiarami. SĄ ICH WSPÓLNIKAMI " !!! Cytat przypisywany G. Orwellowi z 1940 r. jest pomyłką autorów Newsweeka. Jakie ma to znaczenie ? Nawet jeśli tego nie napisał, jestem pewny, że tak myślał... jak każdy uczciwy patriota !!! To ostatni tom trylogii. Jak tylko pojawił się pierwszy tom wiedziałem, że będę ją kupował i czytał. Powodem była szata graficzna !!! Od razu poznałem pędzel mistrza, u którego kilka lat temu zamówiłem dwa obrazy. Pierwszy znajdziesz w " Galerii autorskiej Mirosława Szeiba " pt. '"Wyjazd husarii z Krakowa " i drugi, którego tam nie znajdziesz, bo był mojego pomysłu, a dałem mu tytuł " Spalenie Krakowa przez Mongołów w 1241 r. ". Ad rem Cały czas mam wrażenie, że autor wykorzystał Sienkiewicza i jego motto " Ku pokrzepieni serc " do pokazania obecnej sytuacji panującej w Polsce. Zdrada, prywata... nic się nie zmieniło. Zdradosław i ci wszyscy jemu podobni, słuchający rozkazów swojego Rudelführera. W ostatnim tomie po klęsce pod Cecorą w 1620 r. wszystko kończy się dobrze dla Polaków, bo zwycięstwem pod Chocimiem w 1621 r. Książkę dobrze się czyta, świetne opisy w/w bitew. Niestety, odjąć muszę dwie gwiazdki. Rozumiem wolność autora w interpretacji faktów, nawet ich naciąganie, ale ignorancji nie mogę darować. Opis egzekucji Mehmeda brata Osmana II : " ... kiedy głowa piętnastoletniego chłopca opadła na posadzkę w strumieniach krwi... ", str. 319. Szkoda, traktuję to jako zaćmienie umysłowe autora, którego wiedza historyczna do tej pory była bez zarzutu. No, może to tylko braki w wiedzy o zwyczajach i tradycji dynastii Osmanów, ich krew nie mogła być przelana !!! Sam Osman II został UDUSZONY niedługo potem. Całą trylogię naprawdę bardzo POLECAM !!!

Ostatni tom sagi historycznej o rodzinie farmaceutów nie wyciągnął mnie aż tak jak poprzedni. Był trochę przewidywalny. Wiadomo było, że główni bohaterowie wyjdą cało z wszystkich niebezpieczeństw, a wredna żona Fryderyka umrze, żeby mógł poślubić swoją ukochaną. Plusem powieści było to, że autorzy barwnie oddali realia podróżowania w XVIII wieku do Ziemi Świętej. Natomiast wątek romantyczny wyszedł jak w bajce ..."i żyli długo i szczęśliwie".

Po wielu, wielu latach coś od Philippy Gregory :) Początek był dla mnie niezbyt łatwy - przez chwilę miałam wrażenie, że "wyrosłam" z tego typu książek - na szczęście było to chwilowe zwątpienie. Całość - jak wszystko od tej autorki - wspaniała! Co najbardziej cenie to zgodność z faktami, które gorliwie sprawdzałam na każdym etapie czytania książki! Po prostu ciekawość była silniejsza ;) Mam cichą nadzieję, że p. Philippa nie będzie kazała nam długo czekać na kolejną książkę! Niezmiernie miło było mi wrócić do czasów Tudorów.

Opowieść o piątej żonie Henryka VIII. Tym razem autorka przedstawiła nam sylwetkę Katarzyny Howard, która jako młoda dziewczyna została uwikłana w intrygę swojej rodziny i zmuszona do małżeństwa ze starzającym się i schorowanym królem, owładnięym chęcią posiadania następcy. Katarzyna Howard była zbyt młoda i niewykształcona, aby udźwignąć swoją rolę, a jednocześnie była poddatna na pokusy związane z rozpasaniem dworów angielskich, w tym dworu królewskiego i poniosła tego śmiertelnego konsekwencje. Autorka po raz kolejny napisała wspaniałą fabularyzowaną biografię, widać wielką pracę jaką poświęciła przygotowując materiały do napisania tej książki. Bardzo polecam.

Kolejny tom Sagi Warszawskiej przenosi nas do świata gdzie w Warszawie cały czas krążą rosyjscy żołnierze. Ewa Konieczkówna ratuje życie jednemu z nich, być może nie powinna, ale sumienie nie pozwoliło jej na to. Magdalena Żarska wraz Hanią Boratyńską szukają nowego lokum, domu w którym ich dzieci mogły by spokojnie bawić się na dworze, spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu. Tak o to znajdują dworek na ulicy Chmielnej. Uroczy, z przestronnymi pokojami, pięknym podwórkiem. Mąż Magdaleny zostaje zesłany do niewoli w głąb Rosji. Los mu trochę oszczędził cierpienia i bogaty człowiek chce, aby Julian napisał książkę o jego rodzinie. Czy kobietom uda się przetrwać tak długi czas bez mężów? Jaki plan opracowała Ewa, aby móc zacząć na siebie zarabiać? Czy nadal będzie chciała być posłuszną damą do towarzystwa? Przechadzamy się po ulicach Warszawy w XIX w. Spędzamy czas wśród dam i panów, którzy mają swoje własne sprawy, marzenia, plany. Poznajemy relacje mieszkańców, życia jakie prowadzili kiedyś. Dom trzech wdów czyta się lekko, z obawą o losy bohaterów, a także rodzącą się lepszą przyszłością.

"Tam, gdzie w grę wchodzą złoto i władza, nie ma miejsca na kompromis.” Średniowiecze nie należy do ulubionych klimatów czytelniczych, znacznie bardziej cenię starożytność. Jednak, kiedy tytuł przywołał templariuszy, skusiłam się na przygodę z ich udziałem. I nie żałuję, otrzymałam nawet więcej niż się spodziewałam. Powieść doceniłam z wielu względów. Oczywiście, najważniejszy to moc przykuwania uwagi, entuzjastyczne wciąganie w scenariusz zdarzeń, sprawianie, że nie chciałam odrywać się od stron książki. Przekonało bogactwo postaci, oraz to, że autor przydzielił im ciekawe życiorysy, obdzielił atrakcyjnymi osobowościami, uwzględnił nieco tajemniczą przeszłość. Może przydałoby się większe pogłębienie motywów i postaw, ale to, co zostało zaprezentowane zadowoliło mnie. Dobrze bawiłam się podążaniem tropem historycznych miejsc, postaci i zdarzeń. Cieszyło mniej lub bardziej fikcyjne dopisywanie szczegółów. Spodobał się styl narracji, plastyczny i sugestywny, z przekonującymi dialogami, łatwymi do przeniesienia przez wyobraźnię opisami, zwróceniem uwagi na detale i emocje. Książka liczyła niemal czterysta trzydzieści stron, a w żadnym momencie nie wywołała wrażenia znużenia czy choćby delikatnego zmęczenia. Bogusław Chrabota doskonale poradził sobie z odpowiednim rozłożeniem intrygi na przestrzeni opowieści. Wciągał wstęp pełen elementów podszytych niebezpieczeństwem i szalonym wyzwaniem, przykuwał uwagę środek wypełniony wyjątkowymi przygodami i apelami, satysfakcjonował finałowy etap scenariusz zdarzeń, zaskakujący odsłoną prawdy o sobie i wierze. Pierwsze spotkanie z twórczością pisarza zaliczyłam do bardzo udanych, zaangażowałam się w poznawanie końca świata templariuszy w spiskowym i bezwzględnym wydaniu. Świat zamarł trzynastego października tysiąc trzysta siódmego roku. Samo niebo zdawało się ostrzegać ludzkość przed czymś ekstremalnie haniebnym i podłym. Stolicą, z której wypełzło największe zło zazdrości, gęsta od mroku żądza bogactwa i oparta na okrucieństwu zemsta, okazał się Paryż. O ile mieszkańcy miasta, stłamszeni trwogą o własne życie, naznaczeni wrogą i złośliwą propagandą, ograniczeni prostotą rozumowania, mogliby znaleźć, do pewnego stopnia, usprawiedliwienie w oczach odbiorcy, to największy despota ówczesnych czasów, Filip IV Piękny, i jego poplecznicy, już nie. Cudownie wyczuwałam atmosferę grozy ataku na Świątynię, pozbawienie wpływów, zszarganie wizerunku, odebranie życia i majątku templariuszy. Zakonowi Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona zadano skryty cios w serce, zalewając potężną siłą oszczerstw i okrucieństwa, na zawsze eliminujący z gry religijnej i politycznej. Po bezwzględnej rozprawie z tysiącami wyłapywanych ukrywających się członków, rycerze odziani w biały strój z krzyżami w kolorze krwi Zbawiciela już nigdy nie podnieśli się. Zafascynowałam się losami fikcyjnego Henryka Vaudémonta, przeszłością, służbą i wypełnianiem misji powierzonej przez wielkiego mistrza Jakuba de Molay, strażnika Grobu Pańskiego. Towarzyszyłam kluczowej postaci w wielu podróżach i przygodach, nadziei i zwątpieniu, przyjaźni i zdradzie, życzliwości i oszustwie. Czy naprawdę okazał się człowiekiem na właściwym miejscu, silnym duchem i mieczem? Czy dotarł do najistotniejszej relikwii Francji? Czy poznał największą tajemnicę królestwa? Zakończenie nieco rozczarowało, nie spodziewałam się, że tak mocno przywrze do romantycznej nuty, która generalnie wydała mi się przekoloryzowana. bookendorfina.pl

Podobnie jak w przypadku "Śmiałego" ciężko czytało mi się tą powieść - ponownie mamy króciutkie rozdziały, scenki właściwie. Historia bardzo ciekawa, jednak napisana w tej formie nie jest dla mnie zbyt przystępna. Mam nadzieję, że historia Władysława Hermana będzie bardziej fabularnie napisana.

Drugi tom cyklu Outremer potwierdza, że Bogumił Wójcik potrafi napisać naprawdę wciągającą powieść historyczną z ambicjami. „Cienie Wenecji” to książka, w której udało się spleść ze sobą wiele nici – osobiste dramaty, polityczne intrygi, handlowe kalkulacje i wielkie rozgrywki mocarstw XII wieku. W tym tomie książę Bolesław Wysoki występuje jedynie epizodycznie (co zresztą zapowiadano),a prawdziwym centrum ciężkości staje się tragiczna historia rodu balifa Rogera Ribemonte. Ta rodzinna tragedia jest jednocześnie osią emocjonalną powieści i bardzo dobrze kontrastuje z zimnymi, wyrachowanymi machinacjami Wenecjan, Bizantyjczyków i Normanów sycylijskich. Największą zaletą książki jest moim zdaniem sposób, w jaki autor pokazuje skomplikowaną sieć wpływów w basenie Morza Śródziemnego około 1150 roku. Walka o dominację w handlu lewantyńskim, rywalizacja o wpływy w Konstantynopolu, gra weneckich rodów kupieckich z cesarstwem i z Rogerem II. Osobiście bardzo pomogła mi wcześniejsza lektura: biografii Rogera II i książki Marcina Böhma o wojnie normańsko-bizantyjskiej na morzu. Dzięki temu mogłem w pełni docenić, jak precyzyjnie autor wplótł realia historyczne w fabułę i jak świadomie bawi się napięciem między tym, co mogło się wydarzyć, a tym, co faktycznie wiemy z kronik. Co działa bardzo dobrze: płynne przeplatanie wątków osobistych i wielkiej polityki , bardzo dobra kreacja Wenecji jako miasta-intrygi i miasta-pieniędzy, poczucie, że autorowi naprawdę zależy na oddaniu realiów epoki, a nie tylko na „kolorowym tle”. Co nadal trochę zgrzyta (i obniża ocenę do 7/10): miejscami wciąż czuć naleciałości z literatury wagonowej / sensacyjno-przygodowej (pewne zwroty akcji, nagłe odkrycia, zbyt teatralne dialogi w dramatycznych momentach),plus momentami brakuje oddechu – akcja pędzi, a czytelnik nie zawsze ma czas „pooddychać” atmosferą epoki. Podsumowując: mimo tych drobnych wad „Cienie Wenecji” to jedna z najciekawszych i najbardziej ambitnych polskich powieści historycznych ostatnich 4–5 lat. Jeśli ktoś lubi XII wiek, Outremer, krzyżowców, Normanów sycylijskich, weneckie rozgrywki i bizantyjskie intrygi – powinien być zadowolony.Dla mnie osobiście to solidne 7/10 z wyraźną tendencją w górę, jeśli autor w kolejnych tomach jeszcze bardziej ukróci te wagonowe fajerwerki na rzecz głębszej psychologicznej i politycznej gry. Polecam, zwłaszcza osobom, które czytały tom pierwszy, było warto zostać z cyklem.

Trzecia część słowiańskiej trylogii p. Ewy Kassali podobała mi się najmniej. Miałam wrażenie, że Bolesław Chrobry jest momentami postacią drugoplanową, jeśli nie trzecioplanową, gdzie tytuł Czas Korony by sugerował, że fabuła powinna się koncentrować wokół niego. Tak było w poprzednich tomach, gdzie Mieszko był w centrum wydarzeń. Tu więcej było o Niemojce, Lubie i innych kobietach, czy nawet (w pierwszej części książki) o Św. Wojciechu niż o Bolesławie. Dodatkowo w poprzednich częściach bardziej mi się podobało, że te wszystkie czary żerców, strażniczek, wiedźm są takie niedosłowne. W tej części jak Emnilda (dosłownie) rozmawia przez ogień z Niemojką jakby się zdzwoniły na Whatsapp z wideo to już dla mnie było za dużo. Mimo to doceniam całą trylogię, widać że autorka bardzo się postarała, żeby oddać realia i zrobiła porządny research. Polecam [raczej kobietom :)]

Historie o Granowskiej i Cylejskiej to ten sam okres, ale zupełnie inna perspektywa. Dwie kobiety króla. Anna, w której płynie piastowska krew, kuzynka przyszłej cesarzowej, wychowana na hrabiowskim dworze, druga żona Jagiełły. Elżbieta, z wpływowego, bogatego szlacheckiego rodu, "chrzestna siostra" oraz kochanka Jagiełły a następnie również królowa. I wyłaniający się z fabuły portret samego Władysława, walecznego i sprytnego władcy, lawirującego między tymi dwoma równoległymi światami. W Annie mamy sporo fragmentów z Długosza oraz bogate tło historyczne (na co wskazuje również tytuł). W Granowskiej- ciekawie opisana jest obyczajowość XIV- XV wieku, a autorka Dorota Pająk-Puda Autorka decyduje się tym razem odejść od charakterystycznej dla niej pierwszoosobowej narracji. Tak jak poprzednie książki, historie są fabularyzowane, pisane lekkim, stylizowanym językiem, a dzięki pracy badawczej i odniesieniom do źródeł, posiadają dużą wartość merytoryczną.

Najważniejsze zagadnienia podejmowane w powieści to:konflikt ideologiczny i ekonomiczny między Północą a Południem, moralny wymiar niewolnictwa, lojalność i przyjaźń w obliczu podziałów oraz tożsamość narodowa, a także przemiany społeczne. To głównie dla tych wątków zdecydowałam się przeczytać tę powieść. Powieść wyróżnia się solidnym osadzeniem w realiach historycznych. Autor przedstawia tło polityczne i społeczne prowadzące do wojny secesyjnej, łącząc fakty historyczne z fikcją literacką. Do jej zalet należą: - epicka skala i szeroka panorama społeczna, - umiejętne połączenie historii i fikcji, - sugestywne ukazanie konfliktu ideologicznego, Do słabszych stron zaliczam: - miejscami schematyczność postaci drugoplanowych, - zbyt dużo polityki, - skłonność do patosu i uproszczeń, - nierówne tempo narracji. Pierwszy tom tej sagi, zdecydowanie wart jest przeczytania.

Domyślam się że wiele osób będzie nie zadowolonych z obrotu spraw Antoniego i do jakiego momentu ta książka prowadzi. Jednak po 3 tomach, gdzie tak denerwowal i wkurzał, cieszę się z jego przemiany, ktora mam nadzieję będzie trwać. A z drugiej strony główna bohaterka, która ciągle ucieka i jest uparta jak osioł. Ciekawi mnie ostatni tom i losyy tych ludzi. Oj przepadłam 🤣

Księżna Mediolanu – Renata Czarnecka Powieść przybliża losy Izabeli Aragońskiej – matki polskiej królowej Bony, która jako roczne niemowlę została zaręczona z księciem Gianem Galeazzem Sforzą. Pfff… co za absurdalne i bezwzględne realia czasów, w których nade wszystko liczyły się władza i polityczne wpływy. Autorka plastycznie oddaje przede wszystkim obyczajowe realia epoki oraz pełne intryg życie włoskich dworów. Przed lekturą warto jednak wiedzieć, że jest to przede wszystkim powieść obyczajowa (uwaga dla fanów powieści stricte historycznych),osadzona w realiach historycznych. Niemniej czyta się ją naprawdę bardzo dobrze. Książka wciąga i pozwala lepiej zrozumieć mechanizmy władzy oraz rolę kobiet w świecie polityki. Z pewnością sięgnę po kolejne części, ponieważ postać samej królowej Bony od zawsze mnie fascynuje – jako kobieta silna, niezależna i ambitna, a jednocześnie wciąż inspirująca. Część poświęcona jej matce rzuca natomiast światło na to, w jakich warunkach wzrastała Bona, i pozwala dotrzeć do źródeł jej siły.

„Stary świat odchodzi w mroku puszcz, a nowy nadchodzi ze światłem świec i chłodem kamiennych katedr”. Ten cytat idealnie obrazuje napięcie, które Ewa Kassala tka na kartach powieści „Czas potęgi”. Autorka zabiera nas w podróż do fundamentów polskiej państwowości, serwując epicką panoramę X wieku, w której polityczna pragmatyka Mieszka I ściera się z metafizyczną potęgą dawnych bogów. To nie jest tylko suchy zapis historyczny, lecz krwista, wielowymiarowa opowieść o narodzinach potęgi, oceniona przeze mnie na mocne 8/10. Ścieranie się światów Największym atutem książki jest ukazanie duchowego przełomu. Kassala z niezwykłą dbałością o detal odmalowuje schyłek pogaństwa. W opozycji do triumfującego krzyża stoją tragiczne losy Wielkiego Żercy oraz kapłanek Mokoszy. Postać Niemojki, uczennicy kapłanki, wprowadza do narracji intymny, mistyczny pierwiastek – to przez jej oczy widzimy ból świata, który traci swoje bóstwa. Autorka nie faworyzuje żadnej ze stron; chrześcijaństwo niesie obietnicę nowoczesności i sojuszy, ale stare wierzenia są tu żywe, zakorzenione w ziemi i krwi, co nadaje historii niemal gęsty, duszny klimat. Piastowska gra o tron W centrum wydarzeń stoi Mieszko – władca genialny, surowy i dalekowzroczny. Kassala świetnie portretuje jego polityczne manewry: od strategicznego małżeństwa z Dobrawą i przyjęcia chrztu, po późniejsze zbliżenie z domem cesarskim Niemiec poprzez związek z Odą. Relacje Mieszka z kobietami nie są tu jedynie tłem – Dobrawa wnosi chrześcijańską misję, zaś Oda otwiera drzwi do wielkiej europejskiej polityki. Czytelnik obserwuje, jak z plemiennych struktur wykuwa się państwo, które musi lawirować między potężnym Cesarstwem a wewnętrznym oporem tradycjonalistów. Proza Ewy Kassali jest mięsista i sugestywna. Autorka ma rzadką umiejętność łączenia wielkiej polityki z codziennością wczesnośredniowiecznego grodu. Sceny batalistyczne są dynamiczne, a opisy pogańskich obrzędów – hipnotyzujące. Choć objętość książki może budzić respekt, narracja ani na chwilę nie traci tempa, umiejętnie przeplatając losy możnych z historiami tych, którzy w nowym porządku świata mieli zostać zapomniani. „Czas potęgi” to lektura obowiązkowa dla fanów historycznych fresków. To fascynująca opowieść o tym, że historia pierwszych Piastów to nie tylko daty w podręczniku, ale przede wszystkim wielkie emocje, brutalna walka o przetrwanie i bolesne ścieranie się dwóch cywilizacji. Kassala przywraca blask początkom Polski, przypominając, że nasza tożsamość wyrosła na zgliszczach świętych gajów i fundamencie nowej wiary. To kawał solidnej, mądrej i niezwykle barwnej literatury.

„Imię może być nieśmiertelne, ale już nie wspomnienie o człowieku, bo ono rozwiewa się jak pył na wietrze.” Mam słabość do książek autora, znakomicie się przy nich relaksuję, zdobywam wiedzę, zaglądam przez okno historii w różnych barwach intrygi. Conn Iggulden posiada niezwykłą zdolność do przekonującego odmalowywania obrazów epoki, miejsc, zdarzeń i postaci. Uwzględnia w fabule jak najwięcej faktów, wydobywa z historycznych dowodów to, co wydaje się prawdziwe, sięga po charakterystyczne cechy i symbole, nie unika bazowania na rozmaitych przekazach i legendach. Dzięki temu wprowadza czytelnika w wybrany klimat historyczny. Pierwszy tom trylogii o Neronie natychmiast przyciągnął moją uwagę. Z ogromnym zainteresowaniem wkraczałam w starożytność, z której współczesna cywilizacja wiele czerpie a osiągnięcia imponują. Życie cesarzy leży w moich bliskich zainteresowaniach, frapująco poznaje się zwykłe i niezwykłe aktywności, światły i mroczny dorobek. Koło losów i stanowisk nieustannie się obracało, jedni rośli w potęgę, inni upadali, bez gwarancji uznania i sprawiedliwości, poparcia rodziny i przyjaciół. Jakże przewrotny okazywał się scenariusz stawania na politycznym szczycie lub upadku z niego. Conn Iggulden wyszedł w powieści od trzydziestego siódmego roku a zakończył w czterdziestym trzecim. Jedną z głównych bohaterek była matka Agrypina Młodsza. Pisarz poświęcił jej sporo miejsca i to jej sylwetkę najszczegółowiej przedstawił. Czułam lekki niedosyt portretowania innych postaci, niedostatecznie poświęcił im uwagi, jednak do pewnego stopnia rozumiałam przyjętą koncepcję. Udało się ukazanie świata, w którym wiodącą rolę odgrywały ambicje realizowane z bezwzględnością, podobnie jak naginanie woli innych, czy toczenie bitw bez udziału dźwięków, zaś torowanie drogi do władzy licznymi morderstwami. Oczekiwałam więcej migawek z Miasta Siedmiu Wzgórz, jakże atrakcyjnego nie tylko od strony społecznej, hałaśliwego, awanturniczego i pękającego w szwach, ale również imponującej architektury i rozwiązań budowlanych, chociaż nie Rzymowi poświęcona była książka. Czułam strach i terror rozlewające się po ulicach miasta, najpierw za panowania Tyberiusza, później Kaliguli, i chwilę pozornego oddechu przy Klaudiuszu. Publikacja wzbogacona o notę historyczną, mapy i drzewo genealogiczne dynastii julijsko-klaudyjskiej. Zerknij na inne tytuły Conna Igguldena przedstawione na Bookendorfinie ("Lew", „Bramy Aten”, „Protektor”, „Sokół spartański”). bookendorfina.pl

Wstęp do rozpisanej na kilka tomów biografii Juliusza Cezara. Osią powieści jest proces sądowy, w którym młody Cezar pierwszy raz publicznie oskarża obwinionego - potężnego Dolabellę. Poza tym, obok wymyślonych w większości scenek z życia młodego Cezara, pojawia się sporo prawdziwych historii z okresu schyłku republiki. Paradoksalnie, najsłabiej wypadają te sceny, w których występuje sam główny bohater. Powieść nie powala, raczej nie poświęcę czasu kontynuacji. Niedoścignionym ideałem beletrystyki z tego samego okresu historii pozostaje seria "Władcy Rzymu" Colleen McCullough, do przeczytania której zawsze będę zachęcał.

Krwawa Chrabina - prawda czy fałsz? Jak każdy znam historie Elżbieta Batory i wyobrażałam sobie jej zbrodnie wielokrotnie. Przyznam że dopiero ostatnie 50 stron wynagrodziło mi te całe kartki męki. Sposób pisania autorki bez polotu. Chce o tej książce jak najszybciej zapomnieć i nie polecam jej nikomu. Po prostu nudna i monotomna - tyle.

Powieść ukazuje realia i klimat epoki, pojawia się tu wiele barwnych postaci z życia dworskiego, jak i ze świata wielkiej polityki. Jednak po przeczytaniu czuję pewien niedosyt. Ważne wydarzenia historyczne, zostały tutaj tylko wspomniane, natomiast w połowie książki królowa Bona praktycznie znika . Na plan pierwszy wysuwa się Zygmunt August i jego romans z Elżbietą Radziwiłłówną. Gdy Bona wraz z córkami wyjeżdża z Krakowa, nie poznajemy jej życia w Warszawie, ani działań na rzecz Mazowsza.

Zosia bierze ślub z Mironem Kicińskim. Posiada on majątek, który pomoże Zosi dalej prowadzić firmę krawiecką jej mamy. Zosia od małego dziecka uczyła się szyć, robić przymiarki, a nawet rysować kreacje, które później były tworzone w jej rodzinnej firmie. Z początku jej małżeństwo z Mironem nie wskazywało, że coś może być nie tak z jej mężem. Dopiero po jakimś czasie, zobaczyła jakim prostakiem, gburem był jej mąż. Poniżał, obrażał, zachowywał się jak rozkapryszony mężczyzna. W międzyczasie Zosia spotyka Felicjana Żarskiego. Pamięta go od maleńkiego chłopca. Hrabia przyglądał się Zosi kiedy tylko mógł, nie wiedział czemu, ale ta kobieta robiła na nim ogromne wrażenie. To wszystko sprawiło, że kobieta wiedziała iż nie może być dłużej ze swoim obecnym mężem. Przy nim gasła, traciła radość z życia. Napad na Berga w kamienicy, w której się ukryła wraz z Felicjanem, rosyjski rząd zsyła ją na Syberię. Tam ma odbyć karę siedmiu lat. Czy uda się Zosi i Felicjanowi stworzyć rodzinę? Czy Zosia zapomni o najgorszych przeżyciach? Czwarta powieść o losach ludzi, którzy za wszelką cenę chcą normalnie żyć. Tworzyć piękne wspomnienia, żyć tu i teraz, lecz czy da się to wszystko tworzyć, kiedy obok są rosyjscy żołnierze? Pełna niepewności, strachu, żalu powieść o bohaterach, którzy mimo porażki nie poddają się. Walczą o swoje, a na powrót do ukochanego kraju zbierają jak najwięcej sił.