Córka aptekarki

Kolejny tom Sagi Warszawskiej przenosi nas do świata gdzie w Warszawie cały czas krążą rosyjscy żołnierze. Ewa Konieczkówna ratuje życie jednemu z nich, być może nie powinna, ale sumienie nie pozwoliło jej na to. Magdalena Żarska wraz Hanią Boratyńską szukają nowego lokum, domu w którym ich dzieci mogły by spokojnie bawić się na dworze, spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu. Tak o to znajdują dworek na ulicy Chmielnej. Uroczy, z przestronnymi pokojami, pięknym podwórkiem. Mąż Magdaleny zostaje zesłany do niewoli w głąb Rosji. Los mu trochę oszczędził cierpienia i bogaty człowiek chce, aby Julian napisał książkę o jego rodzinie. Czy kobietom uda się przetrwać tak długi czas bez mężów? Jaki plan opracowała Ewa, aby móc zacząć na siebie zarabiać? Czy nadal będzie chciała być posłuszną damą do towarzystwa? Przechadzamy się po ulicach Warszawy w XIX w. Spędzamy czas wśród dam i panów, którzy mają swoje własne sprawy, marzenia, plany. Poznajemy relacje mieszkańców, życia jakie prowadzili kiedyś. Dom trzech wdów czyta się lekko, z obawą o losy bohaterów, a także rodzącą się lepszą przyszłością.

Zosia bierze ślub z Mironem Kicińskim. Posiada on majątek, który pomoże Zosi dalej prowadzić firmę krawiecką jej mamy. Zosia od małego dziecka uczyła się szyć, robić przymiarki, a nawet rysować kreacje, które później były tworzone w jej rodzinnej firmie. Z początku jej małżeństwo z Mironem nie wskazywało, że coś może być nie tak z jej mężem. Dopiero po jakimś czasie, zobaczyła jakim prostakiem, gburem był jej mąż. Poniżał, obrażał, zachowywał się jak rozkapryszony mężczyzna. W międzyczasie Zosia spotyka Felicjana Żarskiego. Pamięta go od maleńkiego chłopca. Hrabia przyglądał się Zosi kiedy tylko mógł, nie wiedział czemu, ale ta kobieta robiła na nim ogromne wrażenie. To wszystko sprawiło, że kobieta wiedziała iż nie może być dłużej ze swoim obecnym mężem. Przy nim gasła, traciła radość z życia. Napad na Berga w kamienicy, w której się ukryła wraz z Felicjanem, rosyjski rząd zsyła ją na Syberię. Tam ma odbyć karę siedmiu lat. Czy uda się Zosi i Felicjanowi stworzyć rodzinę? Czy Zosia zapomni o najgorszych przeżyciach? Czwarta powieść o losach ludzi, którzy za wszelką cenę chcą normalnie żyć. Tworzyć piękne wspomnienia, żyć tu i teraz, lecz czy da się to wszystko tworzyć, kiedy obok są rosyjscy żołnierze? Pełna niepewności, strachu, żalu powieść o bohaterach, którzy mimo porażki nie poddają się. Walczą o swoje, a na powrót do ukochanego kraju zbierają jak najwięcej sił.

Trzecia część słowiańskiej trylogii p. Ewy Kassali podobała mi się najmniej. Miałam wrażenie, że Bolesław Chrobry jest momentami postacią drugoplanową, jeśli nie trzecioplanową, gdzie tytuł Czas Korony by sugerował, że fabuła powinna się koncentrować wokół niego. Tak było w poprzednich tomach, gdzie Mieszko był w centrum wydarzeń. Tu więcej było o Niemojce, Lubie i innych kobietach, czy nawet (w pierwszej części książki) o Św. Wojciechu niż o Bolesławie. Dodatkowo w poprzednich częściach bardziej mi się podobało, że te wszystkie czary żerców, strażniczek, wiedźm są takie niedosłowne. W tej części jak Emnilda (dosłownie) rozmawia przez ogień z Niemojką jakby się zdzwoniły na Whatsapp z wideo to już dla mnie było za dużo. Mimo to doceniam całą trylogię, widać że autorka bardzo się postarała, żeby oddać realia i zrobiła porządny research. Polecam [raczej kobietom :)]

Opowieść o piątej żonie Henryka VIII. Tym razem autorka przedstawiła nam sylwetkę Katarzyny Howard, która jako młoda dziewczyna została uwikłana w intrygę swojej rodziny i zmuszona do małżeństwa ze starzającym się i schorowanym królem, owładnięym chęcią posiadania następcy. Katarzyna Howard była zbyt młoda i niewykształcona, aby udźwignąć swoją rolę, a jednocześnie była poddatna na pokusy związane z rozpasaniem dworów angielskich, w tym dworu królewskiego i poniosła tego śmiertelnego konsekwencje. Autorka po raz kolejny napisała wspaniałą fabularyzowaną biografię, widać wielką pracę jaką poświęciła przygotowując materiały do napisania tej książki. Bardzo polecam.

Ciąg dalszy losów rodziny Deynarowiczów. Tym razem poznajemy losy wyjątkowo nieudanego małżeństwa Rozalii i Franciszka oraz perypetie ich trojga dzieci. W życiu dziewczyn bardzo dużo się dzieje, ale czy są to wydarzenia szczęśliwe? Trzeba przeczytać. Świetna powieść.

„Czy dziś, czy kiedyś – ludzkie emocje są tak samo gorące.” Nie trzeba być historykiem, by pokochać tę opowieść. Wystarczy mieć serce otwarte na ludzkie losy – pełne wzlotów, upadków i nieoczekiwanych zwrotów. Czwarty tom „Sagi średniowiecznej” – „Wilczyce” – to nie tylko hołd dla kobiecej siły w świecie zdominowanym przez władzę i męskie decyzje. To przede wszystkim historia pełna pasji, rozpaczy i nadziei, które – choć minęły wieki – wciąż brzmią zaskakująco współcześnie. Czytając tę książkę, wielokrotnie łapałam się na tym, że emocje bohaterów – ich lęki, miłości, dumę, gniew – czułam niemal fizycznie. Były momenty, gdy miałam ściśnięte gardło, gdy oczy zaszły łzami, ale też takie, które rozpalały we mnie gniew i bunt wobec niesprawiedliwości, jaka dotykała kobiety w tamtych czasach. Lucyna Olejniczak potrafi pisać o historii nie jak o martwym fakcie, ale jak o pulsującej, żywej opowieści – pełnej życia, barw i emocji. „Wilczyce” to także wspaniale uchwycony klimat epoki. Przepowiednie, niepokoje końca XIV wieku, nadzieje związane z narodzinami królewskiego potomka i lęk o przyszłość – wszystko to składa się na tło, które nie przytłacza, lecz pogłębia dramatyzm wydarzeń. Królowa Jadwiga staje się nie tylko postacią z pomnika, ale kobietą z krwi i kości – silną, kruchą, rozdartą między obowiązkiem a sercem. Nie sposób nie wspomnieć też o języku – pięknym, rytmicznym, dopracowanym. Czyta się tę powieść z zachwytem, momentami z zapartym tchem. To książka, która przenosi w czasie, ale zostawia w nas coś bardzo współczesnego – pytanie o to, ile wolności i godności może mieć kobieta w świecie, który z góry chce ją zdefiniować. Na tle całej „Sagi średniowiecznej” „Wilczyce” wypadają wyjątkowo dojrzale i emocjonalnie. To najbardziej poruszająca część – pełna nie tylko historycznych wydarzeń, ale też osobistych dramatów i wewnętrznych dylematów bohaterów. Widać tu wyraźnie, jak autorka z tomu na tom pogłębia portrety psychologiczne postaci, zwłaszcza kobiet – czyniąc je nie tylko pionkami w dziejach, ale siłą napędową historii. Jeśli wcześniejsze tomy budowały świat, to „Wilczyce” pozwalają się w nim całkowicie zanurzyć. I zostać na dłużej. Jeśli szukacie powieści historycznej, która nie tylko opowie wam o dawnych czasach, ale i poruszy serce – sięgnijcie po „Wilczyce”.

Opowieść o okupowanej przez Niemców Norwegii i grupie ludzi walczących z okupantem. Rumi główna bohaterka po śmierci narzeczonego chce wycofać się z działalności w ruchu oporu,jednak gdy pomaga brytyjskiemu agentowi zmienia zdanie i z powrotem angażuje się w walkę z okupantem. Poruszająca powieść,która bez lukru opowiada o tym co działo się na północy Europy,do tego autorka porusza wątek Lebensborn czyli odbierania niemowląt matkom,wysyłania ich do Rzeszy aby zostały wychowane na idealnych Niemców. Warto zwrócić uwagę na tę powieść.Polecam!!

Arianin Michał Hieronim Dantyszek to polski szlachcic. Jako młody człowiek trafił do Holandii, Frakcji i Anglii. Został najemnikiem, miał romans z przyszłą królową Polski i poznał przyszłego króla Polski, gdy ten przebywał w francuskim więzieniu. Gdy wróci do kraju zostanie człowiekiem do specjalnych poruczeń Wazów. Będzie walczył z Kozakami, Tatarami, Szwedami i Moskwą. Wiek XVII to okres wielu wojen toczonych przez Rzeczypospolitą. To też okres wojen między Polakami, walki o wpływy obcych mocarstw i polskich magnatów. Książkę kończą słowa: Bo Polacy są jedynym narodem w Europie, który odczuwa przyjemność z nienawidzenia samego siebie. Chyba nadal aktualne.

Czy po przeczytaniu powieści zdarza się wam sprawdzać fakty historyczne? Utalentowana Amerykanka Ruth Lacroix opuszcza rodzinne Maine, aby zamieszkać ze swoją ciotką i wujkiem, marząc o występach w Casino de Paris. Wybuch wojny i śmierć członka rodziny zmieniają plany Ruth. Od tej pory kobieta chce zrobić coś dla kraju. Razem z koleżanką z rewii, Lacette, zgłasza się jako kierowca ambulansu w Ambulance Corps. W drodze do Dunkierki spotykają pilota RAF-u, Jimmiego, który wyskoczył ze swojego płonącego samolotu. Od teraz Ruth i Jimmy przemierzają setki kilometrów, pomagając uchodźcom i ofiarom wojny. I czasami, w takich momentach zaczyna się ckliwie i mdło, ale nie tu. Jest on i jest ona, zapewne się w sobie zakochają i będą żyć długo i szczęśliwie. Ale nie u @alanhlad. "Ucieczka" to dramat zwykłych ludzi, którzy nie prosili się o bohaterstwo, a jednak w obliczu zagrożenia potrafią zdobyć się na odwagę i przedłożyć swoje dobro nad dobro innych. To takie przypomnienie, że historia, to nie tylko bitwy i wielkie czyny, ale wojna to przede wszystkim losy jednostek. To, co za każdym razem urzeka, zachwyca i jednocześnie porusza mnie w powieściach @alanhlad to fakt, że tak mistrzowsko łączy on fikcję z wydarzeniami historycznymi. Ponownie "spotykamy" Churchilla, ale autor wspomina też marszałka Pétain'a, Chamberlain'a czy asa przestworzy Edgara „Cobbera” Kaina i za każdym razem odnajduję w tych powieściach coś, o czym nie słyszałam, lub gdzieś tam kiedyś obiło mi się o uszy. Tym razem dowiedziałam się o operacji "Aerial", podczas której alianci ewakuowali swoje wojska z zachodniej Francji i o storpedowaniu Lancastrii. Na skutek dwuminutowego nalotu zgineło od 4500 do nawet 7000 osób. Dokładna liczba do tej pory nie jest znana. Co szokujące premier Winston Churchill zataił wiadomość o katastrofie twierdząc, że "gazety mają dość katastrof na dziś." Przy "Agentce Churchilla" napisałam, że w ciemno wezmę wszystko, co wyjdzie spod pióra tego autora. I wiecie co? Zdania nie zmieniam!! Polecam!!

Główną bohaterką jest Aleksandra Jaworska, która ma 16 lat. Jest rok 1941. Dziewczyna udaje się do szkoły ale nie wie tego, że nie dane mi będzie wrócić do domu. Wraz z innymi błękitnookimi blondynkami wybranymi do programu – Lebensborn zostaje ciężarówką wywieziona w nieznanym kierunku. Jednak dziewczęta nie docierają do celu, ponieważ po drodze konwój zostaje zbombardowany. Cudem uratowane są zdane tylko i wyłącznie same na siebie. Tu pomocą i opanowaniem jest dla nich Aleksandra. To ona potrafi przemówić do opornych dziewczyn i zachęcić do wspólnego działania aby przetrwać. Wyliczone prowiant i łyk wody dziennie na długo im nie starczy. Są w fatalnym stanie fizycznym jaki psychicznym ale, te wydarzenia bardzo nie do siebie zbliżają i staną się dla siebie jak rodzina. Na swojej drodze spotykają pewnego mężczyznę – Güntera( zbiega), który pomaga dostać im się do Drezna. Na miejscu otrzymują pomoc. W szpitalu do ogląda ich rodzina Meierów, która przygarnia te dziewczyny do siebie i zmienia im tożsamość by mogły czuć się bezpiecznie. Z czasem gdy ich stan zdrowia się poprawia dziewczęta zaczynają pracę. Karina i Inka poszły do szkoły. Aneta i Olga miały pracować w fabryce. Katia opiekować się dziećmi, a Ruta i Aleksandra miałby pracować w szpitalu i być asystentkami pielęgniarek. Próbują odnaleźć się w nowym życiu i grać swoje role jak najlepiej. Tak mijają im trzy lata życia. Żyją z przekonaniem, że mieszkają w najbezpieczniejszym miejscu, w którym nic im nie grozi. Pewnego dnia na ich domami pojawiają się samoloty i cały miasto zostaje zbombardowane. Rodzina Meirów decyduje się opuścić miasto i udać się do wujostwa do Lipska. Dziewczętom nie dane jest odetchnąć i znów muszą u walczyć o przetrwanie… Książka wciąga już od pierwszej strony i bardzo szybko się ją czyta. Główna bohaterka Aleksandra bardzo mi zaimponowała. Mimo swojego młodego wieku bardzo dużo przeszła i potrafiła być wsparciem dla innych dziewczyn. To co je spotkało bardzo je do siebie zbliżyło. Aleksandra bardzo żałowała swojej przyjaźni z Fridą, która po opuszczeniu Drezna nie była zbyt przychylnie do niej nastawiona. Jednak dziewczyna znalazła plan na resztę swojego życia. Jeśli lubicie książki z historią w tle i jesteście ciekawi dalszych losów naszej bohaterki, to zachęcam was do lektury.

„Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” Jolanta Maria Kaleta. Znamy polską historię lepiej lub gorzej, ale z pewnością nie ma Polki lub Polaka, którzy nie słyszeliby o konfederacji barskiej i wydarzeniach związanych z tamtym okresem, a zwłaszcza następującym po niej pierwszym rozbiorze naszego kraju. Wiele osób nie zna lub nie pamięta z lekcji historii szczegółów, ale z pewnością kojarzy te pojęcia. Jolanta Maria Kaleta, autorka powieści z kategorii „płaszcza i szpady” w polskiej wersji, którą można by u nas bardziej nazwać kategorią „kontusza i szabli”, powieści historyczno – przygodowej, czyli „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” przenosi nas w malowniczy okres burzliwych wydarzeń okresu przedrozbiorowego w Polsce. Jolanta Maria Kaleta, jako historyczka z wykształcenia i z pasji zawarła w swojej powieści mnóstwo ciekawostek historycznych, o których zdecydowanie nie wszyscy słyszeli. A warto. Co ważniejsze, cała ta wiedza została nam zaserwowana w postaci wciągającej powieści, a nie oschłych informacji z datami, których większość nie znosi się uczyć. Tak, więc pochłaniamy nazwiska ważnych postaci historycznych, poznajemy ważne miejsca akcji historycznych wydarzeń, obserwujemy zwyczaje i obyczaje ludzi z tamtego okresu, patrzymy na otaczający ich świat ich oczami. Autorka stara się obiektywnie przedstawić nam kontrowersyjne postacie z polskiej historii, która z czasem oceniła ich jako zdrajców, np. hrabiego Ksawerego Branickiego. A postaci historycznych przewija się w powieści ogrom. Nie przeszkadza to jednak w śledzeniu wydarzeń, albowiem większość z nich z łatwością kojarzymy dzięki naszej wiedzy, nawet, jeśli jest ona tylko podstawowa. Jednak nie tylko historia Polski jest tematem tej książki. Głowni jej bohaterowie, to Seweryn Jaxa-Rawecki oraz Konstancja Niemirska, obydwoje o szlacheckich korzeniach, których ścieżki życia przecinają się w dość ekscytujących okolicznościach i rozdzielają się na długo w dość tragicznych. Zarówno Seweryn, jak i Konstancja to postacie fikcyjne, niemniej Jolanta Maria Kaleta przypisała ich pochodzenie do miejsc jak najbardziej rzeczywistych, gdzie Seweryn Jaxa-Rawecki był właścicielem zamku w Czorsztynie, a Konstancja Niemirska urodziła się i mieszkała w dworze w Koszutach, gdzie obecnie znajduje się Muzeum Ziemi Średzkiej. Dodatkowo śledzimy również z zapartym tchem wątek tajemnej formuły kamienia filozoficznego odkrytej i zapisanej sto lat wcześniej w rękopisie w nieznanym nikomu języku enochiańskim przez alchemika Michała Sędzimira, przyjaciela przodka Seweryna, Heliodora Jaxy-Raweckiego. Wszystkie te trzy wątki ujęte w jednej książce Jolanty Marii Kalety „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” stanowią intrygujący tygiel interesującej powieści, znakomicie ze sobą współgrają, nie nudzą, a wręcz przeciwnie wciągają po uszy i uczą historii Polski w ekscytujący sposób. Oczywiście jest to powieść, a nie dokument, czy praca naukowa, więc nie wszystkie zawarte w niej opisy, czy dialogi należy traktować jak informacje źródłowe. Ale właśnie dzięki nim autorka bardzo obrazowo i realistycznie scharakteryzowała w swojej książce wiodące postacie historyczne. Chociażby carycę Katarzynę II Wielką:” Katarzyna nic nie odrzekła. Z gracją uniosła się z fotela, kształtem i bogactwem ozdób przywodzącego na myśl cesarski tron. Podeszła do stojącego pośrodku gabinetu Repnina i zatrzymała na nim badawcze spojrzenie. W ciepłym świetle lamp rozmieszczonych na ścianach wydał jej się wyjątkowo pociągający”. I w ten właśnie sposób poznajemy bliżej również króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, Ksawerego Branickiego oraz Józefa, Kazimierza, Franciszka i Antoniego Pułaskich, a także inne postacie historyczne. „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” Jolanty Marii Kalety, to opowieść o miłości romantycznej między młodymi ludźmi w ciężkich czasach, gdy historia, panujące wówczas obyczaje i zwykłe koleje losu stają na drodze w realizacji ich marzeń o wspólnym życiu. To również opowieść o walce Polaków przed utratą własnego państwa, o ich patriotyzmie, odwadze, honorze i godności narodowej. Ale również opowieść o okrucieństwie tamtych czasów i żyjących wówczas ludzi, gdy życie innych było niewiele warte i gdy okrutna śmierć i tortury były codziennością. Dlaczego w tytule pojawia się fraza: „śpiew czerwonych ptaków”? Wszystko jest wyjaśnione w książce, którą gorąco polecam. Książkę otrzymałam z serwisu Sztukater

Zastanawia mnie tytuł tej serii - "Krakowska kołysanka". Kojarzy mi się raczej z czymś przyjemnym, jednak poruszana przez autorkę tematyka jest daleka od sielankowego. Historia opowiedziana w sposób, który zachęca do czytania, nie można się oderwać od rozpoczętej opowieści. Dlatego z tym większą niecierpliwością będę czekać, aby dostać w swoje ręce kolejne tomy.

Świetnie napisana biografia ostatniej żony Henryka VIII. Niezmiennie polecam całą serię, na którą składają się znakomicie napisane biografie kolejnych żon jednego z największych królów angielskich. Książkę czyta się szybko i z wielkim zainteresowaniem. Wielkie uznanie dla autorki, która dołożyła wielkiej staranności przy pisaniu wszystkich części.

Moja przygoda z "Victorią" była pełna emocji i trochę sprzecznych odczuć. To już druga książka tej autorki, którą przeczytałam, i ponownie utwierdziłam się w przekonaniu, że potrafi tworzyć historie wciągające i bogate w szczegóły. To bardzo rozbudowana, wielowątkowa powieść, w której autorka pokazuje zarówno powojenne Niemcy — pełne strachu, biedy i politycznych napięć — jak i Stany Zjednoczone zmagające się z własnymi problemami, takimi jak segregacja rasowa, działalność Ku Klux Klanu czy atmosfera podejrzeń związana z walką z komunizmem. Jednocześnie właśnie ta konstrukcja była dla mnie momentami problematyczna. Historia została wyraźnie podzielona — najpierw Niemcy, potem długi i bardzo rozwinięty wątek amerykański, a dopiero po wielu rozdziałach powrót do Niemiec. Ponieważ nie czytałam książki za jednym razem, miałam wrażenie, jakbym czytała dwie różne powieści, a nie jedną spójną historię. Dodatkowo wątek związany z Ku Klux Klanem był dla mnie nieco zbyt rozbudowany i chwilami przytłaczający. Mimo tego autorka umiejętnie splata wszystkie wątki w logiczną całość. Wykorzystuje losy Victorii i jej bliskich, by pokazać, jak wielka historia wpływa na życie jednostki — na relacje rodzinne, miłość, zazdrość i trudne wybory. Szczególnie poruszające są napięcia między bohaterami oraz to, jak polityka i ideologie potrafią dzielić nie tylko świat, ale i najbliższych. To książka o tym, jak wojna i jej konsekwencje zmieniają ludzi, zmuszając ich do decyzji, których w innych okolicznościach nigdy by nie podjęli. To również opowieść o miłości, poświęceniu i lojalności — wartościach wystawionych na najcięższe próby. Mimo pewnego przesytu i nierównego rozłożenia akcentów, to nadal powieść, która wciąga i zostawia czytelnika z refleksją.

Dalsze losy rodziny Deynarowiczów oraz Antka Buczeniewskiego, który po śmierci ojca wprowadza się do jego domu. Wielu przyjdzie nam pożegnać, ale pojawią się też nowe osoby i nowe miłości. Krąg życia trwa i nie daje o sobie zapomnieć. Nie wiem dlaczego, może mam jakiś wypaczony umysł i tak samo dziwne preferencje ale pomimo tego, że śmierć w tym tomie towarzyszy non stop, jest to dla mnie najlepsza z przeczytanych części. Przy trzecich odwiedzinach kostuchy, przestałam liczyć. Niektórzy odeszli bo przyszła już ich pora, inni przez tragiczny przypadek, a jeszcze inni w najmniej oczekiwanym momencie, w momencie radości. Pani Magdalena świetnie połączyła wątki obyczajowe z tłem historycznym. Idealnie wpasowała bohaterów w daną epokę, pokazując realia w jakich przyszło im żyć. Rzuciła ich w wir Powstania Styczniowego, pokazując miłość i oddanie dla zniewolonej ojczyzny, nawet pomimo kiepskich widoków na wolność. Niewiele znajdziecie tu opisów, a tych zbędnych to już wcale. Za to mnóstwo tu rozmów i ważnych przemyśleń. Starsze pokolenie odchodzi w zapomnienie i robi miejsce nowemu...tak jak w rzeczywistości, krąg życia się toczy. Książkę czyta się szybko i bardzo przyjemnie. Została mi już ostatnia z części po którą z wielką ciekawością i ochotą sięgnę.

To była chwila, przysiadłam w fotelu, poprawiłam w wannie i pyknęło jak z bicza strzelił. Bohaterowie #sagaestery w III tomie #zaręczonaznazistą dorośli emocjonalnie, wyprostowali drogi życia, czekali na nieuchronne, jednak nic ich nie przygotowało na zderzenie z wojną, nienawiścią, śmiercią, Zagubieni w meandrach uczuć i powinności, pomiędzy powinnością a potrzebą, tworzyli swój własny świat doznań, cielesności, a niekiedy urojeń. Piękny, barwny język. Kwieciste opisy wyczerpujące, bez przegadania, klarowne i przejrzyste. Dzięki temu powieści się nie czyta, przez nią się płynnie, w równym rytmie poznaje kolejne wydarzenia z życia Estery i jej bliskich. Dzieje się dużo, Europa tuż przed wybuchem wojny, otumanieni ideologią ludzie, część społeczeństwa zastraszona, przyczajona czeka na… to coś, co ma zmienić bieg historii, zgodnie z obietnicami rządzących. Miłość - ona też jest bardzo ważna, utrzymuje zmysły w karbach, daje siłę do przetrwania, wzmacnia, ale i osłabia, wskazując wrogom słabszy punkt. Powieść osadzona w historyczno – obyczajowym realizmie, w bardzo eleganckim stylu, aczkolwiek lekko literackim językiem z romantycznym dramatem i niepokojem pozwala zanurzyć się w minione lata i poczuć niepokojone ówczesnych, dzielić strach, ból, tańczyć, tworzyć, kochać. Świat przedwojennych elit upada, troska o drugiego człowieka staje się priorytetem w burzy przemian polityczno-społecznych. Delikatność jeszcze się broni, ale zaczyna dogorywać w zderzeniu z brutalnością. Oczywiście życie ma swoje niespodzianki i kręci losem jak wrzecionem prządka, zataczając nowe kręgi i plącząc losy. Subtelna opowieść o przemijaniu, uczuciach i przetrwaniu w obliczu katastrofy.

Drugi tom powieści o królu Zygmuncie Starym. Książka rozpoczyna się w latach, kiedy królewicz Zygmunt mieszka w Głogowie z Katarzyną Telniczanką. Kończy się oczywiście śmiercią króla Zygmunta Starego. Związek króla z Katarzyną jest dość dobrze opisany w pierwszym i drugim tomie. Natomiast małżeństwo króla z Barbarą Zapolyą pokazane jest bardzo skromnie, a jeśli chodzi o Bonę to w ogóle marginalnie. Szkoda, że nie było trzeciego tomu, który bardziej rozwinął te wątki. Bardzo ciekawie przedstawiona jest postać Stańczyka. Czyta się bardzo dobrze, polecam

#czwartekzrecnezją #recenzja Kochani dziś mam dla Was kilka słów o powieści @Agnieszka Lewandowska-Kąkol pod tytułem "Krzywdy Przeszłości". Wyjątkowo dodaję ją w sobotę, ponieważ miałam ostatnio trudny i zabiegany czas. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, zapewne nie ostatnie. Mimo, że w moim życiu bardzo dużo się działo, to historia głównego bohatera Jana wciągnęła mnie od pierwszego zdania w swój nurt. Dostałam w tej powieści emocje, powrót do przeszłości i poruszająca opowieść o poszukiwaniu swoich korzeni. O tym jak mocno, przeszłość potrafi wpływać na naszą teraźniejszość i przyszłość. Dla mnie to również piękna opowieść o miłości mężczyzny do kobiety i odwrotnie. Nawet najtrudniejsze momenty w naszym życiu stają się łatwiejsze gdy mam w ich czasie wsparcie choć jednej bliskiej nam osoby. Jestem osobą niezwykle wrażliwą więc czytając tę powieść wzruszałam się do łez, ale też uśmiechałam. Dodatkowym atutem tej książki jest są czasy Solidarności i PRL-u, ukazanie tych trudnych czasów w sposób, który może dotrzeć nawet do osób nie lubiących historii. Z całego serca polecam. Moja ocena to mocne 9/10 Autorkę serdecznie pozdrawiam :*

Ciepła, otulająca, pełna emocji i wzruszeń. A przede wszystkim pokazująca kobietę, a nie tylko artystkę. Jej przeżycia, radości, bóle. Obrazująca kobietę, która była jak wiele z nas :) Przyznam, że powieści historycznie czytam rzadko. Ta jednak zachwyciła mnie po wieloma aspektami. Pod względem historycznym nie będę w stanie się wypowiedzieć, jednakże pod względem opowieści/ fabuły, którą dostałam - to naprawdę przepiękna książka. Wzruszająca. Klimatyczna. Autorka natomiast przepięknie operuje językiem. Umiejętnie i baaardzo obrazowo. Można poczuć się, jak w tamtych czasach, na salonach :) Polecam mocno!

Autor podejmuje temat odważny i trudny, niewolnictwo i moralność, rasizm, walkę o wolność i równość.Dwie linie czasowe i dwie bohaterki , jeden wspólny cel - walka o sprawiedliwość społeczną.Przyznam , że zafascynowała mnie historia niewolnicy Kaweki ,jej historia jest mocno emocjonująca,w dużej mierze wzbudza podziw i działa na emocje.Powieść godna uwagi.