Neron

Rekomendację redakcyjną książki mógłbym sam napisać. Nic dodać, nic ująć !!! Opisywana postać należy do moich ulubionych w historii !!! Iluż to znanych wodzów i polityków zaczytywało się w jego "Wojnach galicyjskich ", nie wyłączając mojej skromnej osoby. Sam kilka razy zdobyłem Paryż i walczyłem z bukinistami o ciekawe polonica !!! Świetna książka, dobrze, przystępnie i ciekawie napisana. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Druga część trylogii. Po bitwie pod Crècy Loveday i jego drużyna nie otrzymali żołdu. Muszą sobie radzić, najczęściej grabiąc poległych i mieszkańców. Razem z angielską armią zdążają pod mury Calais. Rozpocznie się oblężenie. Poznajemy dalsze losy członków drużyny, spotkanie ze zdrajcą i prawdziwym obrazem wojny. Jak autor pisze w posłowiu , rzeźba Rodina ukazująca tamtejszych mieszczan ukazuje wizje indywidualnego człowieczeństwa przebijającego przez żałość wojny, oddaje obraz tej wojny. Za działaniami militarnymi stoją ludzie, którzy osiągają swoje cele.

"Tam, gdzie w grę wchodzą złoto i władza, nie ma miejsca na kompromis.” Średniowiecze nie należy do ulubionych klimatów czytelniczych, znacznie bardziej cenię starożytność. Jednak, kiedy tytuł przywołał templariuszy, skusiłam się na przygodę z ich udziałem. I nie żałuję, otrzymałam nawet więcej niż się spodziewałam. Powieść doceniłam z wielu względów. Oczywiście, najważniejszy to moc przykuwania uwagi, entuzjastyczne wciąganie w scenariusz zdarzeń, sprawianie, że nie chciałam odrywać się od stron książki. Przekonało bogactwo postaci, oraz to, że autor przydzielił im ciekawe życiorysy, obdzielił atrakcyjnymi osobowościami, uwzględnił nieco tajemniczą przeszłość. Może przydałoby się większe pogłębienie motywów i postaw, ale to, co zostało zaprezentowane zadowoliło mnie. Dobrze bawiłam się podążaniem tropem historycznych miejsc, postaci i zdarzeń. Cieszyło mniej lub bardziej fikcyjne dopisywanie szczegółów. Spodobał się styl narracji, plastyczny i sugestywny, z przekonującymi dialogami, łatwymi do przeniesienia przez wyobraźnię opisami, zwróceniem uwagi na detale i emocje. Książka liczyła niemal czterysta trzydzieści stron, a w żadnym momencie nie wywołała wrażenia znużenia czy choćby delikatnego zmęczenia. Bogusław Chrabota doskonale poradził sobie z odpowiednim rozłożeniem intrygi na przestrzeni opowieści. Wciągał wstęp pełen elementów podszytych niebezpieczeństwem i szalonym wyzwaniem, przykuwał uwagę środek wypełniony wyjątkowymi przygodami i apelami, satysfakcjonował finałowy etap scenariusz zdarzeń, zaskakujący odsłoną prawdy o sobie i wierze. Pierwsze spotkanie z twórczością pisarza zaliczyłam do bardzo udanych, zaangażowałam się w poznawanie końca świata templariuszy w spiskowym i bezwzględnym wydaniu. Świat zamarł trzynastego października tysiąc trzysta siódmego roku. Samo niebo zdawało się ostrzegać ludzkość przed czymś ekstremalnie haniebnym i podłym. Stolicą, z której wypełzło największe zło zazdrości, gęsta od mroku żądza bogactwa i oparta na okrucieństwu zemsta, okazał się Paryż. O ile mieszkańcy miasta, stłamszeni trwogą o własne życie, naznaczeni wrogą i złośliwą propagandą, ograniczeni prostotą rozumowania, mogliby znaleźć, do pewnego stopnia, usprawiedliwienie w oczach odbiorcy, to największy despota ówczesnych czasów, Filip IV Piękny, i jego poplecznicy, już nie. Cudownie wyczuwałam atmosferę grozy ataku na Świątynię, pozbawienie wpływów, zszarganie wizerunku, odebranie życia i majątku templariuszy. Zakonowi Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona zadano skryty cios w serce, zalewając potężną siłą oszczerstw i okrucieństwa, na zawsze eliminujący z gry religijnej i politycznej. Po bezwzględnej rozprawie z tysiącami wyłapywanych ukrywających się członków, rycerze odziani w biały strój z krzyżami w kolorze krwi Zbawiciela już nigdy nie podnieśli się. Zafascynowałam się losami fikcyjnego Henryka Vaudémonta, przeszłością, służbą i wypełnianiem misji powierzonej przez wielkiego mistrza Jakuba de Molay, strażnika Grobu Pańskiego. Towarzyszyłam kluczowej postaci w wielu podróżach i przygodach, nadziei i zwątpieniu, przyjaźni i zdradzie, życzliwości i oszustwie. Czy naprawdę okazał się człowiekiem na właściwym miejscu, silnym duchem i mieczem? Czy dotarł do najistotniejszej relikwii Francji? Czy poznał największą tajemnicę królestwa? Zakończenie nieco rozczarowało, nie spodziewałam się, że tak mocno przywrze do romantycznej nuty, która generalnie wydała mi się przekoloryzowana. bookendorfina.pl

Herbert Henry Asquith i Venetia Stanley byli związani dziwaczną zależnością; uczuciem… czymś na kształt uzależnienia, zauroczenia, może przyjaźni, sympatii, która się jednak wyrwała z pewnych ram. Sam Asquith znany był z tego, że miał słabość do mądrych i atrakcyjnych kobiet, i się nimi otaczał. Pisywał listy, pytał o punkt widzenia, rozmawiał, adorował. To jednak, jak wyglądała korespondencja z Venetią sugeruje przekroczenie pewnych granic. I o tym jest powieść Roberta Harrisa. Jest to oczywiście w dużej mierze fikcja lub możliwy scenariusz zajść i perypetii. Autor suponuje nam i podaje jaka była, być może, ta relacja …i jak się rozwijała. Co ciekawe listy Herberta Asquitha przytaczane w tekście są autentyczne. Nie dziwi więc to, jak wyobraźnia podsunęła tu pewne drogi rozwinięć fabuły. Z historii wiadomo, że ta dziwna para często się widywała, kiedy oboje byli w Londynie. Zwykle znajdowali czas na przejażdżkę samochodem, pogaduszki lub lunch czy też kolację, spotykali się też czasem na wieczornych przyjęciach i balach. Asquith przebywał także raz lub dwa razy w roku w jednej z rezydencji lorda Sheffielda. Powieść nie jest bardzo wartka, ale nie jest nudna, czy męcząca. Dobrze oddano w niej realia epoki i różnice klasowe oraz maniery i klimat miejsc. Intrygę autor zbudował wokół samej polityki, uczuć obojga bohaterów oraz afery szpiegowskiej. Używa stonowanego, umiarkowanie bogatego języka i narracji może niezbyt oryginalnej, ale też dostosowanej do przekazywanej treści. Dynamizm początku XX wieku, to nie to samo, co obecne tempo. Na stronie 326 pojawia się fragment, który wybija czytelnika z rytmu – z Venetii robi się Victoria, która to otwiera torebkę i odlicza trzynaście gwinei, by za moment stać się ponownie Venetią. To jakaś wpadka redakcji… Venetia miała wówczas dwa imiona Beatrice, Venetia i nazwisko Stanley. O Victorii nic mi nie wiadomo… Książka, jest ni to romansem, ni obyczajówką, ni politycznym thrillerem... czymś co można przeczytać, aby poczytać.

Wspaniała książka, ukazująca pełnię pisarskiego kunsztu Williamsa. To opowieść, która na wielu płaszczyznach przywodzi na myśl kultowego Stonera, choć napisana jest w zupełnie innym rejestrze. Mamy tu podobny rytm życia, historię człowieka od narodzin aż po śmierć, która domyka całość niczym klamra. Trzeba przyznać, że autor posiada niezwykły dar uchwycenia kwintesencji ludzkiego losu: jego przeznaczenia, zmagań, rozterek, tragicznych wyborów i ich nieuchronnych konsekwencji. W Stonerze śledziliśmy losy zwykłego, szarego człowieka. W Auguscie jego przeciwieństwo: postać monumentalną, niemal legendarną, odciskającą piętno na kolejnych stuleciach historii, i to bynajmniej nie tylko tej starożytnej. Narracja jest chłodna, stonowana, a jednocześnie stopniowo nabrzmiewa dramatyzmem. Nigdy nie przypuszczałbym, że historia starożytnego Rzymu może mnie tak wciągnąć, co więcej, początkowo to właśnie antyczny kontekst powieści mnie od niej odpychał. Moje uprzedzenia okazały się jednak całkowicie bezpodstawne. Maestria Williamsa sprawiła, że książka porwała mnie bez reszty. Po lekturze tej wyjątkowej powieści wyłania się kapitalna historia o człowieku i jego przeznaczeniu. Imperator August ugina się pod ciężarem władzy, mając jedynie pozór wyboru. Tragizm Oktawiusza polega na tym, że Williams ukazuje go niczym bohatera greckiej tragedii, skazanego na fatalność każdego kroku, niosącego brzemię konsekwencji, których nie sposób uniknąć. Bieg wydarzeń wciąga go w monstrualną machinę władzy, odsłaniając iluzję wolności i wolnej woli. To niezwykle wnikliwa obserwacja życia monarchy: potwornej odpowiedzialności, jaką niesie panowanie, oraz tego, jak władza potrafi niszczyć człowieka, miażdżąc w pył jego etykę i moralność. Wszystko zostaje podporządkowane hierarchii, na jej ołtarzu składa się rozmaite ofiary, również te najboleśniejsze: bliskie relacje i ukochane osoby. Smutna to historia, lecz pozostawia w człowieku ogrom przemyśleń, zadumy i refleksji o naturze władzy, o krwi, która w jej imię się przelewa, o niewinnych, którzy giną, i o tych, którzy muszą oddać jej siebie całkowicie.

Arianin Michał Hieronim Dantyszek to polski szlachcic. Jako młody człowiek trafił do Holandii, Frakcji i Anglii. Został najemnikiem, miał romans z przyszłą królową Polski i poznał przyszłego króla Polski, gdy ten przebywał w francuskim więzieniu. Gdy wróci do kraju zostanie człowiekiem do specjalnych poruczeń Wazów. Będzie walczył z Kozakami, Tatarami, Szwedami i Moskwą. Wiek XVII to okres wielu wojen toczonych przez Rzeczypospolitą. To też okres wojen między Polakami, walki o wpływy obcych mocarstw i polskich magnatów. Książkę kończą słowa: Bo Polacy są jedynym narodem w Europie, który odczuwa przyjemność z nienawidzenia samego siebie. Chyba nadal aktualne.

Brigantia to trzecia część przygód Feroksa w północnej Anglii ok. 100 roku naszej ery. Napisałem przygód bo nasz bohater w randze centuriona odgrywa wiodącą rolę we wszystkich opisywanych wydarzeniach. W notce biograficznej autora są kolejne trzy tytułu, więc czekamy na ciąg dalszy. Generalnie średnia lektura, bliżej mi do rzymskiego cyklu Simona Scarrowa.

Autor podejmuje temat odważny i trudny, niewolnictwo i moralność, rasizm, walkę o wolność i równość.Dwie linie czasowe i dwie bohaterki , jeden wspólny cel - walka o sprawiedliwość społeczną.Przyznam , że zafascynowała mnie historia niewolnicy Kaweki ,jej historia jest mocno emocjonująca,w dużej mierze wzbudza podziw i działa na emocje.Powieść godna uwagi.

Błogosławieni niech będą solidni rzemieślnicy, albowiem dzieła ich częstokroć do większej ludzkiej szczęśliwości przyczyniają się, niźli prace natchnieniem boskim obdarzonych artystów. Może jestem niesprawiedliwy w swym osądzie twórczości pana Harrisa, ale jak dla mnie to właśnie taka perfekcyjna, rzemieślnicza robota i w 'Cyceronie' te moje płytkie przemyślenia potwierdza. Wszystko się tu zgadza, wpisuje w zasady, ale brakuje szaleństwa. Zdania i rozdziały mają idealną długość, zapewniającą utrzymanie czytelnika w napięciu i uwadze. Postacie są dobrze zarysowane, łatwo je zapamiętać i mimo ich mnogości raczej nie zapomina się kto jest kim. Wątek się klei, jest logiczny, chronologiczny, gdzie trzeba trzyma w napięciu. Jednocześnie nie sposób nie podziwiać, ile historycznego riserczu musiał autor, no dobra raczej autor i jego pomocnicy, wykonać przy tej książce. Więc tak, to solidna powieść historyczna, na pewno więcej niż czytadło, powiedzmy, że czytadło ambitniejsze, które jest trochę jak zupa pomidorowa, właściwie każdemu będzie mniej lub bardziej smakować. I bardzo dobrze.

Zaczęłam czytać ze względu na autora i z takim średnim nastawieniem, bo retro klimaty to średnio mi się podobają. Po przeczytaniu jestem bardzo zaskoczona, choćby dlatego, że książka szybko wciąga, a w trakcie czytania tak fajnie można się wtopić w klimat tamtych czasów, pełen konwenansów, mezaliansów i zasad. Dodatkowo mamy lekki kryminał z fajną i inteligentną bohaterką. Polecam

Podobnie jak w przypadku "Śmiałego" ciężko czytało mi się tą powieść - ponownie mamy króciutkie rozdziały, scenki właściwie. Historia bardzo ciekawa, jednak napisana w tej formie nie jest dla mnie zbyt przystępna. Mam nadzieję, że historia Władysława Hermana będzie bardziej fabularnie napisana.

O kurde, co to było. Nie powiem, żeby czytało się łatwo i przyjemnie. Ani forma, ani treść, no nie były przyjemne. Skakanie z miejsca w miejsce i od postaci do postaci kołowało mnie momentami i nie pozwalało płynąć przez powieść. ALE. Jest to pierwsza książka od dawna, która zostawi we mnie ślad. Nie umiem ubrać w słowa emocje, które czuję po jej zakończeniu. Na pewno mogę stwierdzić, że podziwiam autora za rozplanowanie historii, za połączenie wszystkich postaci, za samą odjechaną historię. Bardzo mi się podobały sugestywne opisy, nawet jeśli nie były przyjemne, a może zwłaszcza te. Chciałabym docenić również tłumacza, bo odwalił kawał świetnej roboty. Czekam na "Życie: przedmowa".

To książka dla każdego, kto choć raz zastanawiał się, jak powstały wielkie kamienne monumenty, takie jak Stonehenge, i jaką pełniły funkcję. Gdy nastoletnia Joia podglądała tańczące kapłanki, nie przypuszczała, że sama stanie się kiedyś arcykapłanką i poprowadzi swój lud do realizacji wielkiego przedsięwzięcia: sprowadzenia dziesięciu ogromnych głazów i stworzenia kamiennego kręgu. Miejsca, wokół którego podczas przesileń kapłanki tańczyły i śpiewały, a które było w rzeczywistości precyzyjnym kalendarzem i zegarem. Jego tajemnice znały wyłącznie kapłanki, jedyne osoby w społeczności potrafiące liczyć. Autor ukazuje szeroki obraz życia prehistorycznych plemion: rolników, pasterzy, kamieniarzy czy ludzi lasu. Codzienność tych społeczności była nieustanną walką o przetrwanie. Wystarczył jeden rok suszy, by pojawił się głód i widmo śmierci. Brak leków sprawiał, że nawet drobne infekcje mogły okazać się śmiertelne, a jedyną pomocą była znajomość ziół. Ciekawie przedstawiono także relacje społeczne i obyczaje. Spotkania między plemionami, podczas których panowała duża swoboda seksualna, zwane "zabawami", miały swój praktyczny cel: wzmacnianie puli genowej i zwiększenie szans na narodziny zdrowych dzieci. Jednocześnie autor kontrastuje różne modele społeczności: w jednej kobiety traktowane są jak własność mężczyzn, w innej cieszą się pełną niezależnością. Na tym tle pojawia się Joia, charyzmatyczna postać, która potrafi porwać tłumy. Wprowadza do rytuałów coś na kształt „efektów specjalnych” i doskonale rozumie, że aby ludzie podjęli się ogromnego wysiłku transportu kamieni, muszą poczuć sens i wspólnotę działania. Nie brakuje też konfliktów, walk o zasoby, kradzieży i brutalnych mordów, czasem całych plemion. W świecie, gdzie przetrwanie zależy od kilku krzewów owocowych czy stada krów, okrucieństwo staje się narzędziem walki o życie. Autor pokazuje również inne postrzeganie czasu, na przykład tydzień liczący dziesięć dni, co dodatkowo buduje wiarygodność świata przedstawionego. Jedynym zgrzytem była dla mnie wzmianka o mężczyźnie wiążącym starszej kobiecie sznurówki. W realiach neolitu (czyli okresu, do którego nawiązuje budowa Stonehenge, ok. 3000–2000 r. p.n.e.) obuwie istniało, ale najczęściej były to proste skórzane formy wiązane rzemieniami lub paskami, a nie „sznurówki” w dzisiejszym rozumieniu. To drobiazg, ale lekko wybija z klimatu. Akcja rozwija się raczej spokojnie, momentami wręcz leniwie, co nie każdemu przypadnie do gustu. Jednak co jakiś czas pojawiają się bardziej dynamiczne, dramatyczne wydarzenia, które ożywiają narrację. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Folletta i bardzo udane. Słuchałam audiobooka w interpretacji Krzysztofa Gosztyły, która nadaje historii niemal teatralny charakter. Jego głos jest jednocześnie pełen emocji i kojący, idealny do słuchania wieczorem, gdy opowieść snuje się spokojnie, aż oczy same się zamykają.

„Dzieciołap” Agnieszki Mieli to historia, która od pierwszych stron zacisnęła palce na moim gardle i nie pozwoliła swobodnie odetchnąć aż do samego końca. To opowieść zanurzona w mroku tak gęstym, że niemal fizycznie odczuwalnym, gdzie brud, strach i śmierć są codziennością, a życie ludzkie ma najmniejszą możliwą wartość. Akcja rozgrywa się w Lunde, mieście gnijącym od środka, gdzie dzieci znikają bez śladu lub odnajdywane są w makabrycznym stanie. W tę rzeczywistość wkracza Samuel Reilig, ożywieniec i sługa Śmiertnej, który kolejny raz powraca, by wypełnić swoją misję. Towarzyszy mu Roan, nieprzekształcona bogini zamknięta w ciele dziecka. Ich relacja jest jednym z najmocniejszych elementów tej powieści, jest pełna napięcia, złośliwości i trudnej do nazwania czułości, przypomina więź zbudowaną na wspólnym cierpieniu i konieczności przetrwania. Autorka tworzy świat duszny i przytłaczający, gdzie kanały pełne szczurów stają się niemal osobnym bohaterem. Opisy są bardzo plastyczne, intensywne i działają na wszystkie zmysły. Czytając niemal czułam wilgoć murów, odór rozkładu i ciężar powietrza. To nie jest książka, która pozwala zachować dystans. Ona dosłownie Cię wciąga, pochłania, brudzi i zostawia ślad. Fabuła łączy elementy fantastyki, grozy i kryminału, prowadząc przez śledztwo, które z każdą stroną staje się coraz bardziej niepokojące. Tajemnica morderstw dzieci nie jest jedynie zagadką do rozwiązania, ale jest pretekstem do zadawania trudnych pytań o naturę zła, granice człowieczeństwa i wartość życia w świecie pozbawionym nadziei. Ogromnym atutem jest styl autorki, ma język gęsty, momentami brutalny, ale jednocześnie potrafi zaskoczyć poetycką wrażliwością. W jednej chwili dostajemy obraz pełen okrucieństwa, by za moment trafić na zdanie, które zostaje w głowie na długo. To książka wymagająca, nieprzyjemna ale w najlepszym możliwym znaczeniu tego słowa. Nie daje ukojenia, nie oferuje łatwych odpowiedzi a zamiast tego zmusza do odczuwania i konfrontacji z tym, co niewygodne. „Dzieciołap” to opowieść dla tych, którzy szukają w literaturze emocji intensywnych, niepokojących i prawdziwych. To historia, która boli, ale właśnie dlatego trudno się od niej oderwać.

Ależ to było dobre! Pochłonęłam w dwa dni :) Dostajemy tutaj poszukiwanego przez Interpol twórcę, który co jakiś czas wypuszcza na rynek "zaginione" lub "nieznane" dzieła Hansa Holbeina młodszego. Tajemniczy tytułowy Sobowtór, zdaje się być nieśmiertelnym, bo tworzy od blisko 500 lat:) Pięknie i misternie wymyślona i napisana historia, jak to u Siembiedy!

Kolejna pasjonująca odsłona przygód niezwykłych legionistów - weterana centuriona Macro i prefekta Katona - podczas niezwykle krwawego i brutalnego buntu tubylczych plemion Brytanii pod wodzą iceńskiej królowej Boudiki przeciw rzymskim okupantom. Ależ to było krwawe, ależ brutalne, ależ wyczerpujące, ale też niesamowicie wciągające i trzymające w napięciu. Ani chwili oddechu, ciągle tylko ogromne zagrożenie, brutalne walki i śmierć... "Pożoga" to bezpośrednia kontynuacja poprzedniego tomu "Śmierć cesarzowi". Główni bohaterowie - Katon i Macro - nie mają chwili wytchnienia. Rozlewająca się rebelia zagraża nie tylko im, ale też ich najbliższym. Tempo powieści jest wprost oszałamiające. Mam wrażenie, że autor z tym cyklem dopiero się rozkręca. Coraz bardziej podnosi poprzeczkę. Początkowo miałem obawy, gdy autor kilka tomów temu wraz ze swymi bohaterami znów wrócił do Brytanii. Ale moje obawy były całkowicie bezpodstawne. Jest fantastycznie! Jest rewelacyjnie! Gorąco polecam!

Jak na powieść historyczną fabuła jest mocno przegadana, miejscami wręcz przypomina paplaninę. Wydarzeń historycznych jest tu niewiele — stanowią jedynie blade tło dla narracji. Treść skupia się na życiorysie Marty Skowrońskiej, późniejszej Katarzyny, carycy (w tym tomie jeszcze nie „Pierwszej”). Autorka przyjęła formę opowieści opartej na wspomnieniach, przemyśleniach, odczuciach i emocjach głównej bohaterki. Nie do końca odpowiada mi ta konwencja. Całości bliżej do romansu — i to w stylu a la harlequin. Książka kończy się ślubem Katarzyny i Piotra, można więc przypuszczać, że przed nami kolejne tomy.

Z początku możemy czuć się zagubieni mnogością postaci, tych historycznych i fikcyjnych, jednak z biegiem przeczytanych stron odnajdziemy się w tym wszystkim. Co wyróżnia tę książkę na tle innych o podobnej tematyce, jest to, że autorka przedstawia księcia jako zwykłego, młodego, zagubionego chłopaka, który niespodziewanie zostaje władcą Królestwa Polskiego. Autorka skupia się też na kobietach, żonach, córkach, kochankach, na ich życiu które było podporządkowane ówczesnej polityce. A to wszystko owiane magią, pradawnymi rytuałami i wielką namiętnością.

Od pierwszej strony trzyma nas w napięciu. Dobrze, gdy zabieramy się do czytania "Krawca," przeczytać "Plac Senacki". Trochę pomaga, bo część bohaterów już dzięki tamtej powieści poznaliśmy. Napięcie rośnie z każdym rozdziałem. Zaglądamy dość mocno za kurtynę nielegała. Książki szpiegowskie pokazują nam, jak funkcjonuje państwo. Jak wiele zależy od tych anonimowych "szaleńców", którzy ryzykują życiem, byśmy mogli spać spokojnie. Polecam.

To moje pierwsze spotkanie z autorem, ale napewno nie ostatnie. Nie ukrywam, że trochę się bałam tego czy książka mi się spodoba bo czytam kryminały i thrillery. Książka jest świetna, bardzo fajnie się czyta i bardzo, bardzo polecam. Czekam również na dalsze losy Aleksandra Niwińskiego.