Czas korony

To była bardzo miła podróż razem z Mirą, tytułową Widunką, oraz Rochem – wędrownym dziadem. Autorka zabiera nas w świat słowiańskich osad, dawnych wierzeń i prastarej puszczy, tworząc historię lekką, ale jednocześnie niosącą ważne przesłanie. Momentami książka kojarzyła mi się z baśnią – taką trochę magiczną, trochę nostalgiczną. Nie jest to jednak tylko opowieść przygodowa. W tle pojawiają się tematy wolności, wyborów i walki z „bo tak było od zawsze”. Bardzo polubiłam bohaterów i z ciekawością będę sięgać po kolejne części. To była naprawdę przyjemna, spokojna, a jednocześnie wciągająca lektura.

Na tle ogromnych zmian społecznych we Włoszech przełomu XIX i XX wieku rozgrywa się akcja tej powieści w której głowną rolę mają Francesco oraz Ernesta. On jest majętnym młodzieńcem, bo jego rodzina od lat zajmuje się produkcją jedwabiu. Ona córka robotników. Ich losy splatają się podczas rozruchów robotniczych. Powieść ta w swoim przebiegu skojarzyła mi się z produkcją bochenka chleba. I tak jak w piekarni najpierw musi dojść do złączenia poszczególnych składników by potem niespiesznie powstawał chleb. Temu procesowi trzeba poświęcić dużo czasu, ale za to efekt powala. i tak jest tez z tą powieścią, gdzie akcja rozwija się powoli dając czas na rozsmakowanie się nią i na to aby całość dała satysfakcję czytelnikowi. Jestem bardzo ciekawa jak będzie przebiegać akcja drugiej części powiązanej tym razem z kawą.

Lubicie książki o starych królestwach, zapomnianych bóstwach i wielkich przygodach? „Tam gdzie gaśnie świt” to opowieść, w której znajdziecie to wszystko – historię, legendę i drogę ku własnym korzeniom. Akcja przenosi nas na dwór króla Władysław Jagiełło, w chwili gdy umiera królowa Jadwiga Andegaweńska. Wśród dworskiego poruszenia poznajemy jej ulubioną dwórkę, młodą kobietę, która w obliczu tych wydarzeń zaczyna odkrywać prawdę o swojej przeszłości. To właśnie ona staje się przewodniczką czytelnika po świecie pełnym dawnych wierzeń, tajemnic i miejsc, do których prowadzi ją los. Bardzo podobało mi się, że jedną z najważniejszych ról odgrywa tu kobieta – silna, odważna i ciekawa świata. Jej podróż jest nie tylko fizyczną wędrówką do miejsca pochodzenia, lecz także drogą do poznania siebie i własnych korzeni. Towarzyszą jej stare opowieści, echa dawnych czasów oraz prastare słowiańskie bóstwa, które nadają tej historii wyjątkowego klimatu. Autorka w piękny sposób odtwarza realia epoki. Opisy są barwne, pełne detali, a język bogaty i stylizowany tak, że można niemal poczuć atmosferę średniowiecznego dworu i dzikiej natury. Szczególnie spodobało mi się wplecenie wierzeń i dawnych legend – dzięki nim historia nabiera głębi i tajemniczości. Choć momentami miałam wrażenie, że niektóre fragmenty nieco się dłużą, nie odbierało mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie – pozwalało na spokojniejsze zanurzenie się w opowieści i świecie, który został tu stworzony z dużą starannością. To książka dla tych, którzy lubią historię przeplataną magią i przygodą. Ja z przyjemnością wrócę do tego świata w kolejnym tomie.

Arianin Michał Hieronim Dantyszek to polski szlachcic. Jako młody człowiek trafił do Holandii, Frakcji i Anglii. Został najemnikiem, miał romans z przyszłą królową Polski i poznał przyszłego króla Polski, gdy ten przebywał w francuskim więzieniu. Gdy wróci do kraju zostanie człowiekiem do specjalnych poruczeń Wazów. Będzie walczył z Kozakami, Tatarami, Szwedami i Moskwą. Wiek XVII to okres wielu wojen toczonych przez Rzeczypospolitą. To też okres wojen między Polakami, walki o wpływy obcych mocarstw i polskich magnatów. Książkę kończą słowa: Bo Polacy są jedynym narodem w Europie, który odczuwa przyjemność z nienawidzenia samego siebie. Chyba nadal aktualne.

Drugi tom serii PANI NA WRZOSOWISKU czyli "Ostatni nokturn" jest utrzymany mniej więcej na tym samym poziomie co tom pierwszy, aczkolwiek nieco więcej się tu dzieje. Akcja powieści osadzona głównie w mglistym, deszczowym i mrocznym Londynie, gdzie postrach wśród kobiet budzi grasujący morderca w czarnej pelerynie oraz żelaznych szponach. Kontynuacja losów bohaterów części pierwszej czyli przede wszystkim Elizy i Stanisława oraz Nelly. Najbardziej przejęłam się perypetiami Nelly, która razem z koleżanką Jane uciekła z Zakładu Opiekuńczego dla dziewcząt aby skryć się przed seryjnym mordercą, który widzi w Nelly zagrożenie, gdyż dziewczynka była świadkiem tego, jak taszczył zwłoki kobiety, a on ją rozpoznał. Dziewczynki trafiają do najgorszej dzielnicy miasta - slamsów Bluegate Fields i schodzą do podziemi, w których żyją ludzie wyjęci spod prawa, żebracy, bezdomni, ukrywający się przed wymiarem sprawiedliwości przestępcy czyli "kwiat" Londynu. Jednak Jane przepada w tych podziemiach bez wieści, a jaki los ją spotkał, dowiecie się z kart powieści. Tymczasem w londyńskiej Covent Garden opera kompozytora Richarda Winkera odnosi ogromny sukces, a pracuje przy niej również Eliza, do której ów kompozytor najwyraźniej "smali cholewki", a Mark Speancer, który pojawił się na przedstawieniu usycha z zazdrości, bo zauważa, co się święci między Elizą a Richardem. Od jakiegoś czasu w Londynie przebywa też brat Elizy, Stanisław Bielski razem z kochanką Telimeną, którzy uciekli tu przed konsekwencjami morderstwa jakiego dokonali na mężu Telimeny - Ksawerym Grodnickim, który na Litwie był liczącą się personą, bogatym i znanym właścicielem ziemskim, ale też pijakiem, gwałcicielem i brutalem, o czym nie każdy wiedział. Związek tej pary zaczyna się mocno komplikować, tym bardziej, że Stanisław wpada w szpony hazardu, a Telimena - alkoholu. Sporą część książki zajmuje sprawa seryjnego mordercy kobiet, który podcina im gardła i wydaje mi się, iż ta postać była wzorowana na słynnym i nieuchwytnym Kubie Rozpruwaczu. Jesteśmy też świadkami koronacji królowej Wiktorii. Eliza wychodzi za mąż i staje się panią na wrzosowiskach w rezydencji Winter Abby. Jaka tajemnicę skrywają jej mury oraz dlaczego wszyscy tak omijają temat związany z siostrą Richarda - Iris? Było ciekawie, ale nie porywająco. Nie potrafię w sobie wzniecić większych emocji, główni bohaterowie nie wzbudzają we mnie żadnych pozytywnych ani negatywnych odczuć, jedynie Nelly ujęła mnie za serce. Może przez to, że akcja przeskakuje z jednego bohatera na drugiego, a losy każdego z nich toczą się niezależnie od pozostałych, jakoś to się wszystko rozmywa i czasem sprawia poczucie galimatiasu. Nie mniej jednak zabieram się za trzeci i ostatni tom.

Moja przygoda z "Victorią" była pełna emocji i trochę sprzecznych odczuć. To już druga książka tej autorki, którą przeczytałam, i ponownie utwierdziłam się w przekonaniu, że potrafi tworzyć historie wciągające i bogate w szczegóły. To bardzo rozbudowana, wielowątkowa powieść, w której autorka pokazuje zarówno powojenne Niemcy — pełne strachu, biedy i politycznych napięć — jak i Stany Zjednoczone zmagające się z własnymi problemami, takimi jak segregacja rasowa, działalność Ku Klux Klanu czy atmosfera podejrzeń związana z walką z komunizmem. Jednocześnie właśnie ta konstrukcja była dla mnie momentami problematyczna. Historia została wyraźnie podzielona — najpierw Niemcy, potem długi i bardzo rozwinięty wątek amerykański, a dopiero po wielu rozdziałach powrót do Niemiec. Ponieważ nie czytałam książki za jednym razem, miałam wrażenie, jakbym czytała dwie różne powieści, a nie jedną spójną historię. Dodatkowo wątek związany z Ku Klux Klanem był dla mnie nieco zbyt rozbudowany i chwilami przytłaczający. Mimo tego autorka umiejętnie splata wszystkie wątki w logiczną całość. Wykorzystuje losy Victorii i jej bliskich, by pokazać, jak wielka historia wpływa na życie jednostki — na relacje rodzinne, miłość, zazdrość i trudne wybory. Szczególnie poruszające są napięcia między bohaterami oraz to, jak polityka i ideologie potrafią dzielić nie tylko świat, ale i najbliższych. To książka o tym, jak wojna i jej konsekwencje zmieniają ludzi, zmuszając ich do decyzji, których w innych okolicznościach nigdy by nie podjęli. To również opowieść o miłości, poświęceniu i lojalności — wartościach wystawionych na najcięższe próby. Mimo pewnego przesytu i nierównego rozłożenia akcentów, to nadal powieść, która wciąga i zostawia czytelnika z refleksją.

Zaczęłam czytać ze względu na autora i z takim średnim nastawieniem, bo retro klimaty to średnio mi się podobają. Po przeczytaniu jestem bardzo zaskoczona, choćby dlatego, że książka szybko wciąga, a w trakcie czytania tak fajnie można się wtopić w klimat tamtych czasów, pełen konwenansów, mezaliansów i zasad. Dodatkowo mamy lekki kryminał z fajną i inteligentną bohaterką. Polecam

Ciepła, otulająca, pełna emocji i wzruszeń. A przede wszystkim pokazująca kobietę, a nie tylko artystkę. Jej przeżycia, radości, bóle. Obrazująca kobietę, która była jak wiele z nas :) Przyznam, że powieści historycznie czytam rzadko. Ta jednak zachwyciła mnie po wieloma aspektami. Pod względem historycznym nie będę w stanie się wypowiedzieć, jednakże pod względem opowieści/ fabuły, którą dostałam - to naprawdę przepiękna książka. Wzruszająca. Klimatyczna. Autorka natomiast przepięknie operuje językiem. Umiejętnie i baaardzo obrazowo. Można poczuć się, jak w tamtych czasach, na salonach :) Polecam mocno!

Główną bohaterką jest Aleksandra Jaworska, która ma 16 lat. Jest rok 1941. Dziewczyna udaje się do szkoły ale nie wie tego, że nie dane mi będzie wrócić do domu. Wraz z innymi błękitnookimi blondynkami wybranymi do programu – Lebensborn zostaje ciężarówką wywieziona w nieznanym kierunku. Jednak dziewczęta nie docierają do celu, ponieważ po drodze konwój zostaje zbombardowany. Cudem uratowane są zdane tylko i wyłącznie same na siebie. Tu pomocą i opanowaniem jest dla nich Aleksandra. To ona potrafi przemówić do opornych dziewczyn i zachęcić do wspólnego działania aby przetrwać. Wyliczone prowiant i łyk wody dziennie na długo im nie starczy. Są w fatalnym stanie fizycznym jaki psychicznym ale, te wydarzenia bardzo nie do siebie zbliżają i staną się dla siebie jak rodzina. Na swojej drodze spotykają pewnego mężczyznę – Güntera( zbiega), który pomaga dostać im się do Drezna. Na miejscu otrzymują pomoc. W szpitalu do ogląda ich rodzina Meierów, która przygarnia te dziewczyny do siebie i zmienia im tożsamość by mogły czuć się bezpiecznie. Z czasem gdy ich stan zdrowia się poprawia dziewczęta zaczynają pracę. Karina i Inka poszły do szkoły. Aneta i Olga miały pracować w fabryce. Katia opiekować się dziećmi, a Ruta i Aleksandra miałby pracować w szpitalu i być asystentkami pielęgniarek. Próbują odnaleźć się w nowym życiu i grać swoje role jak najlepiej. Tak mijają im trzy lata życia. Żyją z przekonaniem, że mieszkają w najbezpieczniejszym miejscu, w którym nic im nie grozi. Pewnego dnia na ich domami pojawiają się samoloty i cały miasto zostaje zbombardowane. Rodzina Meirów decyduje się opuścić miasto i udać się do wujostwa do Lipska. Dziewczętom nie dane jest odetchnąć i znów muszą u walczyć o przetrwanie… Książka wciąga już od pierwszej strony i bardzo szybko się ją czyta. Główna bohaterka Aleksandra bardzo mi zaimponowała. Mimo swojego młodego wieku bardzo dużo przeszła i potrafiła być wsparciem dla innych dziewczyn. To co je spotkało bardzo je do siebie zbliżyło. Aleksandra bardzo żałowała swojej przyjaźni z Fridą, która po opuszczeniu Drezna nie była zbyt przychylnie do niej nastawiona. Jednak dziewczyna znalazła plan na resztę swojego życia. Jeśli lubicie książki z historią w tle i jesteście ciekawi dalszych losów naszej bohaterki, to zachęcam was do lektury.

Po lekturze innej książki tego autora "Obserwatorium", sięgnąłem po kolejną z dużą niechęcią. Ale dałem szansę i absolutnie się nie zawiodłem. To naprawdę kawał dobrej roboty. Są Góry Izerskie, są zagadki, zaskoczenie, wciągające historie. Uwielbiam wymieszanie faktów prawdziwych z wymyślonymi na potrzeby książki. Dziękuję bardzo za wplatanie miejsc w których byłem, oraz osób które poznałem osobiście. Mam nadzieję ze kolejne pozycje będą właśnie w stylu "Błędnych Łąk" a nie wcześniejszego bardzo słabego "Obserwatorium."

Lubię powieści historyczne. Dlatego w zasadzie wiele takich książek od razu ląduje na mojej półce Legimi na czytniku. Tak właśnie było w przypadku powieści "Pielęgniarki. Słoneczne tarasy" od Danuty Chlupowej. Joanna Kasperska to mała dziewczynka, która straciła ojca w wyniku popełnienia przez niego samobójstwa. Dziewczynka wraz z matką trafiają do willi na krakowskim Salvatorze, gdzie mieszka jej ciocia (siostra jej matki) oraz jej wuj (krakowski fabrykant). Wydaje się, że Joanna dostaje się do raju, bo wujostwo nie mając swoich dzieci rozpieszcza Asię, ale wraz z jej dojrzewaniem wuj zaczyna okazywać jej niezdrową fascynację, co sprawia, że młoda już kobieta porzuca studia na ASP i zapisuje się do Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie. Przeprowadza się do Internatu, a po zakończeniu edukacji zaczyna pracę w dziecięcym sanatorium przeciwgruźliczym w Istebnej, gdzie odkryje powołanie i pozna kogoś. Jednak czy ucieknie od przeszłości? Czy widomo wuja przestanie w końcu ją prześladować? W trakcie czytanie książki zaczęłam sprawdzać media społecznościowe autorki, aby dowiedzieć się czy będzie wydany drugi tom. Fakt wydania pierwszego nie oznacza, że będą kolejne. Na szczęście w maju ma być premiera, bo zakończenie mnie bardzo mocno zaciekawiło i sprawiło, że chcę poznać dalsze losy Joanny. Bardzo dobrze zostały oddane czasy edukacji Joanny w między wojennej Polsce. Czułam ten klimat. Widziałam w tym ogrom pracy autorki, żeby go oddać. Widać to chociaż w zachowaniu matki i ciotki Joanny, które udają, że nie widzą niczego złego w zachowaniu Feliksa względem młodej Asi, a nawet matka dziewczynki pokrętnie uważa, że są to swojemu dobrodziejowi inne, bo im pomógł. Naprawdę? Jak coś takiego może mówić matka do własnego dziecka? Jak żona może tolerować takie zachowanie męża? Tylko dlatego, że jest bogaty? Bardzo mnie to zbulwersowało, bo nie mogłam sobie czegoś takiego wyobrazić. Książkę czytało się płynnie i miałam momenty, gdzie mówiłam sobie, że jeszcze tylko kilka stron. Lubię kiedy tak się dzieje, bo to oznacza, że lektura mnie wciągnęła. Danuta Chlupowa nie przeciąga wątków. Podobało mi się poświęcenie uwagi strajkowi górników w 1937 w kopalni Giesche, gdzie wielu górników zjechało na dół kopalni i głodowało w sprawie przyjęcia ważnych dla nich postulatów. Z pewnością przeczytam drugi tom i mam nadzieję, że dorówna pierwszemu. Jestem ciekawa co Danuta Chlupowa przygotowała dla nas w kolejnej odsłonie cyklu "Pielęgniarki". "Dobre wspomnienia są cenną rzeczą, żyją z nami tak długo jak my żyjemy. Niestety, te złe tak samo." ~ Danuta Chlupowa, Pielęgniarki. Słoneczne tarasy, Poznań 2023, s. 186.

Książki Pani Lucyny Olejniczak zazwyczaj mają nakreślony jakiś rys historyczny, a w tym przypadku jest to Powstanie Listopadowe, na tle którego toczą się losy dwójki głównych bohaterów: Elizy i Stanisława Bielskich, dzieci bogatego właściciela browaru. Ich perypetie toczą się w większości niezależnie od siebie, gdyż każde z nich wybrało inną drogę życiową, aczkolwiek z racji tego, że są rodziną, koleje ich losu na różnych etapach życia będą się ze sobą stykać. WARSZAWA Warto dodać, iż matka tej dwójki rodzeństwa zmarła przy porodzie młodszego dziecka czyli Stanisława, co jest chyba powodem tego, że ojciec traktuje go gorzej niż Elizę i uważa go za czarną owcę rodziny, dając mu często odczuć swoją niechęć. Chłopak angażuje się w różne niebezpieczne działalności, co nie pozostanie bez wpływu na jego życie. Z kolei Eliza jest zdolną pianistką i z muzyką oraz koncertowaniem wiąże swoje życiowe plany. Jednak żyją w bardzo niespokojnych czasach, efektem czego jest Powstanie Listopadowe, które w znaczący sposób zaważy na życiu rodziny. Ojciec tej dwójki, Leon Bielski w obawie przed tym, iż wkrótce Moskale zdobędą Warszawę, wysyła córkę do kuzyna w Londynie, zaś Stanisław osiądzie w Wojtarowiczach na Litwie, gdzie podejmie pracę jako guwernant małego Michasia. LONDYN/WOJTAROWICZE Eliza jakoś sobie radzi w tej Anglii, chociaż żyje bardzo skromnie z udzielanych lekcji gry na fortepianie. Pewnego dnia na jej oczach pod kołami wozu konnego zginie dziewczyna zwana Iskierką. W ostatnich chwilach życia poprosi ją o to aby wydostała z sierocińca jej córeczkę Nelly i zapewniła jej opiekę. Przy całej tej sytuacji obecny jest Amerykanin, student medycyny -Mark, który udziela Iskierce pierwszej pomocy, a potem razem z Elizą będzie pomagał wydostać z ochronki Nelly i zawiąże się między nimi bliższa znajomość. Czy wyniknie z tego coś więcej? Eliza obraca się w świecie muzyki i w jej życiu pojawi się pewien bardzo znany kompozytor, który będzie chciał pomóc jej w realizacji muzycznych marzeń i między nimi również coś zaiskrzy. W którą więc stronę zwróci się serce dziewczyny? Studenta medycyny czy sławnego kompozytora? Sprawy jeszcze bardziej skomplikują się u Stanisława, który nawiąże płomienny romans ze starszą od siebie Telimeną Grodzką, żoną swojego srogiego i nieobliczalnego pracodawcy, który lubi sobie wypić i ma mocną rękę oraz gwałtowny charakter, a także jest wyjątkowo brutalny w stosunku do kobiet. A tymczasem w Londynie grasuje seryjny morderca kobiet, zapewne Kuba Rozpruwacz, co budzi trwogę mieszkańców miasta, gdyż morderca jest nieuchwytny i morduje w wyjątkowo bestialski sposób. Przy okazji warto też zwrócić uwagę na losy Nelly, bardzo rezolutnej i temperamentnej dziewczynki. Chociaż sierota, to jednak na swój sposób umie sobie radzić w życiu, ale ma też zdolność do sprowadzania na siebie kłopotów. Pierwsza część serii PANI NA WRZOSOWISKU to rzeczywiście preludium do dalszych wydarzeń, gdyż w tej pierwszej części autorka zaznajamia nas z bohaterami, z realiami życia w tamtych czasach i prowadzi wydarzenia w taki sposób, iż czytelnik ma świadomość się, iż to wszystko tak naprawdę dopiero się rozkręca, a wystrzeli z całą mocą w dwóch kolejnych tomach. Momentami akcja nieco się dłużyła, jednak czuć ten charakterystyczny dla autorki klimat historii Polski i Europy, która wplata się w losy bohaterów, wpływając na ich drogę życiową. Tym razem nie było tak porywająco jak w przypadku serii "Lilie królowej", ale z pewnością ta pierwsza część wypadła obiecująco w stosunku do dwóch kolejnych tomów, w których mam nadzieję wszystko pięknie się rozwinie i dostarczy nam mnóstwa wrażeń i emocji.

Adam Węgłowski, Lustro Marii, Wydawnictwo Skarpa Warszawska, 2025 Bardzo lubię twórczość Adama Węgłowskiego, zwłaszcza jego książkę o Indianie Jonesie, dlatego sięgnęłam po jego nowość – Lustro Marii. Opowiada ona o młodości Marii Skłodowskiej-Curie. Niestety, nie jest to opowieść oparta na faktach. Autor sam podkreśla, że jest to fikcja literacka, w pewnych aspektach inspirował się wspomnieniami, ale w dużej mierze mamy tu do czynienia z jego autorską fantazją na temat życia młodej Marii. Wydaje mi się, że niepotrzebnie sięgnął po tak wielką ikonę. Wystarczyłoby, gdyby opisał losy młodej dziewczyny z tamtych czasów, bez przypisywania jej tożsamości Marii Skłodowskiej-Curie. Przyznam, że poczułam lekki zawód, choć sama książka była w gruncie rzeczy bardzo ciekawa. Pokazywała mentalność i obyczaje ludzi dawnych czasów, a niektóre sytuacje potrafiły naprawdę wzburzyć krew. Zwłaszcza te, w których pojawia się Bazylisowa, starsza kobieta będąca czarnym charakterem tej historii. Książkę warto przeczytać, ale proszę się nie sugerować, że jest to biografia Marii Skłodowskiej-Curie. To raczej powieść obyczajowa z lekkim motywem kryminalnym.

Drugi tom to dalsze losy dwóch młodych dziewcząt Racheli i Jadwigi. Rachela, pragnie lepszego życia, wsiada na statek, którym ma dotrzeć do wymarzonej Ameryki. Okazuje się jednak, że dziewczyna pada ofiarą handlarzy żywym towarem i trafia do Buenos Aires, gdzie zmuszona jest do nierządu. Kobieta sprzedając swoje ciało, musi spłacić dług u sutenera oraz chronić swoją rodzinę. W tym samym czasie w Warszawie Jadwiga walczy o swoją niezależność. Stanowczo sprzeciwia się matce i jej planom wydania za mąż. Dziewczyna odrzuca każdego proponowanego jej kawalera. Wstępuje do Ochotniczej Legii Kobiet skupia się na walce z sutenerstwem. Jako jedna z pierwszych kobiet w Polsce wstępuje do policji. Historia toczy się latach dwudziestych XX wieku, kobiety musiały walczyć o swoje prawa, a to nie było wtedy łatwe. Obie dziewczyny udowodniły, że pomimo trudnych, przeżyć, walki o siebie. Można osiągnąć swój cel.

#czwartekzrecnezją #recenzja Kochani dziś mam dla Was kilka słów o powieści @Agnieszka Lewandowska-Kąkol pod tytułem "Krzywdy Przeszłości". Wyjątkowo dodaję ją w sobotę, ponieważ miałam ostatnio trudny i zabiegany czas. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, zapewne nie ostatnie. Mimo, że w moim życiu bardzo dużo się działo, to historia głównego bohatera Jana wciągnęła mnie od pierwszego zdania w swój nurt. Dostałam w tej powieści emocje, powrót do przeszłości i poruszająca opowieść o poszukiwaniu swoich korzeni. O tym jak mocno, przeszłość potrafi wpływać na naszą teraźniejszość i przyszłość. Dla mnie to również piękna opowieść o miłości mężczyzny do kobiety i odwrotnie. Nawet najtrudniejsze momenty w naszym życiu stają się łatwiejsze gdy mam w ich czasie wsparcie choć jednej bliskiej nam osoby. Jestem osobą niezwykle wrażliwą więc czytając tę powieść wzruszałam się do łez, ale też uśmiechałam. Dodatkowym atutem tej książki jest są czasy Solidarności i PRL-u, ukazanie tych trudnych czasów w sposób, który może dotrzeć nawet do osób nie lubiących historii. Z całego serca polecam. Moja ocena to mocne 9/10 Autorkę serdecznie pozdrawiam :*

Dobra, solidna kwerenda to dla mnie, historyka, podstawa i taką tutaj mamy. Tu czepiłbym się dwóch szczegółów, ale zgłoszę to Autorce prywatnie. Brawo za dokładne przestudiowanie przedwojennej prasy, bo osoby, które znają historię Warszawy, dostrzegą to mnóstwo mało znanych, historycznych niuansów. Szczególnie zachwyciła mnie sceneria domu Niny i jej otoczenia - te fakty są mało znane. Brawo za wprowadzenie postaci Ossowieckiego - widzę, że Autorka bardzo go lubi. Zwrócenie uwagi na szczegóły: dębowy bruk, inaczej nazywające się ulice przed wojną. Na wielki plus: epizody w Kamienicy pod Sowami, w Kolonii Wawelberga, Pączkarni Zagoździńskich, w komisariacie przy Daniłowiczowskiej. A jednak...brakuje mi tutaj błysku/blasku charakterystycznego dla Autorki i właściwego jej stylu pisania. Tak, jakby był to słabszy moment czy pisanie książki bez przekonania. Widzę, że nie ma zapowiedzi kolejnych tomów...To świetny temat, może warto podejść do niego inaczej? Tak czy inaczej: jestem wielbicielem prozy M. Raspen i czekam na kolejne opowieści.

🌞 „Wybranka boga słońca” – Ewelina Kasiuba 🌞  Jaką książką rozpoczynasz nowy tydzień? Nie wiem, jak wy, ale ja uwielbiam książki, które przenoszą w świat dawnych wierzeń i magii. A ta historia zrobiła to po prostu dobrze! Ewelina Kasiuba zabiera nas do słowiańskiej osady, gdzie codzienne życie miesza się z dawnymi obrzędami i opowieściami o bogach. Mira, czyli młoda dziewczyna wychowywana przez wujostwo wiedzie dość spokojne i uporządkowane życie… do momentu, aż w jej świecie pojawia się Swarożyc, bóg słońca i ognia 🔥. Od tej chwili nic nie jest już takie samo (o tak, dobrze poczułam romans nosem). Miłość między człowiekiem a bogiem? To temat dość popularne zagranie, chociażby w „Szeptucha” od Miszczuk, ale i tak uwielbiam ten motyw. Przepowiednia, odwieczny konflikt między mocami światła i ciemności, i cała masa emocji to wszystko sprawia, że książka naprawdę miała potencjał na 5/5! Ale.. Nie będę ukrywać, bardzo mi się podobała. I mocno utwierdzam się w tym, że uwielbiam ten klimat słowiańskie wierzenia, magia natury, rytuały, które pachną dymem z ogniska i ziołami.  Ale! Topornie mi się ją czytało, serio. To jedyny mój minus, a zarazem największy, styl pisania autorki. No nie czytało mi się tego, aż tak przyjemnie, jakbym chciała. To nie jest tylko fantastyka, to też historia o miłości, przeznaczeniu i odpowiedzialności, o tym, jak trudno czasem dokonać właściwego wyboru (zabrakło mi konsekwencji czynów, ale do tego jestem już przyzwyczajona w fantastyce) Po przeczytaniu długo jeszcze myślałam o Mirze i Swarożycu, a to chyba najlepszy dowód, że książka nie jest zła, może jedynie trochę niedopracowana. Dla mnie takie 3.5/5 bliżej 4⭐️. Reklama @wydawnictworeplika #WybrankaBogaSłońca #EwelinaKasiuba #bookstagrampl

Epidemia czarnej ospy we Wrocławiu w latach 60-tych to był ostatnio głośny temat. Chociaż książka oparta jest na faktach to autorka mocno ja sfabularyzowała i to był strzał w dziesiątkę. Genialnie mi się tego słuchało, oczy szczypały, wzruszała ofiarność personelu medycznego, wzdychałam nad głupotą jednych, wzruszałam się nad tragedią innych. No świetne! Tym bardziej, że po doświadczeniach covidowych możemy z większą świadomością odebrać tę historię.

Autor podejmuje temat odważny i trudny, niewolnictwo i moralność, rasizm, walkę o wolność i równość.Dwie linie czasowe i dwie bohaterki , jeden wspólny cel - walka o sprawiedliwość społeczną.Przyznam , że zafascynowała mnie historia niewolnicy Kaweki ,jej historia jest mocno emocjonująca,w dużej mierze wzbudza podziw i działa na emocje.Powieść godna uwagi.

Marzenia, dreams, reves, dromen, sogni, tadra, dreem - w każdym języku to słowo brzmi pięknie i jest piękne. Bo nikt nie zabroni nam marzyć. Nie ma nic piękniejszego niż spełnianie swoich marzeń, pokonywanie kolejnych stopni, wspinając się jeszcze wyżej i wyżej. Myślami w Warszawie pomiędzy stoiskami, ale przenieśmy się nieco dalej - zapraszam do malowniczego Lwowa, do miejsca gdzie wojna czyha tuż za rogiem. Do miejsca gdzie spotykają się wielokulturowość, tradycje, zwyczaje. A pośród całego chaosu i zgiełku nieśmiało spacerują marzenia Rebeki - młodej Żydówki, która przełamuje wszelkie schematy. Nie będzie żyła pod dyktando ojca, przeciwstawi się najbliższym, postawi wszystko na jedną kartę. Chce być szczęśliwa. Nie chce popełnić błędu matki - u boku oprawcy, z łatką służącej, gotowej na każde skinienie męża, z brakiem perspektyw, pozbawiona marzeń. Rebeka marzy! Jej marzenia są pełne smaku i perspektyw. Jako miłośniczka gotowania nie myśli o niczym innym jak o własnej cukiernii. Jej głowa przesiąknięta pomysłami, które wręcz pachną, na myśl o których cieknie ślinka. Nie zamierza zwlekać i robi pierwszy krok - zatrudnia się jako pomoc domowa u Anette. Następnie? Uczestniczy w kursie cukierniczym. Rebeka nabiera wiatru w żagle, bo przecież marzenia się nie spełniają lecz marzenia się spełnia. Zdeterminowana, nasiąknięta pełnią wyobrażeń niczym biszkopt ponczem. Trudną decyzją jest wybranie tylko jednego ciasta w gablocie pełnej łakoci, więc do czego porównać problemy, z którymi boryka się bohaterka? Sprzeciwienie się rodzinnej tradycji, gdzie miejsce kobiety to istne odzwierciedlenie „kury domowej” stanowi dla ojca niewybaczalny cios. Walka o własne szczęście, z którą zmaga się Rebeka jest gorzka jak kawa i pozostawia po sobie cierpki posmak niczym sok z cytryny. Czy Rebeka w końcu posmakuje życiowej słodyczy? Gdzie są łakocie, które osłodzą jej scenariusz? „Dotyk marcepanowych marzeń” to istny kulinarny majstersztyk rozpoczynający „Lwowską opowieść”, więc na samą myśl, że kolejny tom już czeka na mojej półce to nie mogę się doczekać! Gwarancja smakowitej uczty! Obok starannie doracowanej dekoracji ciasta nie da się przejść obojętnie, tak samo błędem byłoby pominięcie kolorowej szaty postaci - ich emocje, wykreowane charaktery, tak różne, a wciąż niewyobrażalnie autentyczne i dopieszczone. Ta książka ma w sobie wszystko i nie boję się tego powiedzieć na głos - tak, znalazłam tu wszystko, począwszy od siły kobiet a zarazem ich delikatności i piękna, po majestatyczny krajobraz historyczny, skończywszy na walce i pasji. I to właśnie ku walce skłaniam się najbardziej, ponieważ w tym przypadku Rebeka niczym lwica walczyła o marzenia. Marzenia stanowią wisienkę na torcie w szarym życiu. Nikt nie zabroni Ci marzyć! Masz marzenia? Więc posiadasz w swojej głowie paletę barw, ogranicza nas tylko wyobraźnia.. Zatracając się w „Lwowskiej opowieści” to jak otworzyć menu w najlepszej restuaracji pełnej starannie wyselekcjonowanych potraw!