Jane Seymour. Brzemię królowej

Kolejna bardzo dobra książka z tej serii. Historia trzeciej żony Henryka VIII na tle wielkiej polityki oraz intryg na dworze królewskim.

Kolejna bardzo dobra książka z tej serii. Historia trzeciej żony Henryka VIII na tle wielkiej polityki oraz intryg na dworze królewskim.

Seria trzyma poziom. Warto, warto i jeszcze raz warto. Nadal jestem w zachwycie nad pracą autorki, która wyłuskuje dla nas ile tylko się da z życia tych kobiet żyjących 500 lat temu, których rola w tamtych czasach była mocno ograniczona. Branie na celownik żon Henryka, zwłaszcza tych od trzeciej do szóstej, wydaje się być jeszcze bardziej karkołomnym zadaniem.
Mam jednak wiele nieprzyjemnych uczuć z tą częścią związanych. I wszystkie dotyczą głównej bohaterki. Jest to postać, której nie jestem w stanie polubić. Ciśnie mi się jedno idealne słowo na usta, ale go nie użyję bo jest niecenzuralne. Mamy tutaj bowiem kobietę, która plackiem przed ołtarzem leży i może jakichś strasznych rzeczy nie robi, ale już odwracanie wzroku, żeby zadziało się coś sprzecznego z wartościami katolickimi dzieje się nagminnie. Przez lekturą jawiła mi się jako ta jedyna, którą Henryk pokochał szczerze, która dała mu syna, po której przeżywał autentyczną żałobę. No anioł nie kobieta. Po lekturze? Udawanie, że się czegoś nie widzi nie zdejmuje z ciebie odpowiedzialności. Ona ma prawo sypiać z królem, który nadal jest żonaty, bo ona jest dobra i pomoże wrócić mu na łono kościoła. Ma prawo, bo tamta jest wiedźmą, która go zmanipulowała, reformatorka jedna. Widzisz i nie grzmisz, chciałoby się powiedzieć. Jedyna obrona to to, że to z naiwności i głupoty, nie z wyrachowania. Nawet oportunistką nazwać jej nie można, bo nie myśli tak dalekosiężnie, żeby ją o to oskarżyć. I tak jak Katarzyna Aragońska w moich oczach wiele zyskała, zostałam utwierdzona w tym, że Anna Boleyn była postacią tragiczną i kobietą, która wyprzedziła swoje czasy, tak Jane Seymour wiele straciła. W obecnym prywatnym rankingu zajmuje miejsce 3/3 i biegnę do Anny Kliwijskiej!
Na koniec jeszcze raz chcę wyrazić zachwyt nad pracą autorki. Posłowie to jedna z moich ulubionych części tych książek. Tutaj dużo miejsca poświęcone jest tajemniczej śmierci Jane krótko po porodzie. Odbyłam na ten temat co najmniej trzy interesujące rozmowy i wszystko dzięki Alison Weir. Dziękuję!

Seria trzyma poziom. Warto, warto i jeszcze raz warto. Nadal jestem w zachwycie nad pracą autorki, która wyłuskuje dla nas ile tylko się da z życia tych kobiet żyjących 500 lat temu, których rola w tamtych czasach była mocno ograniczona. Branie na celownik żon Henryka, zwłaszcza tych od trzeciej do szóstej, wydaje się być jeszcze bardziej karkołomnym zadaniem.
Mam jednak...

Alison Weir podejmuje się trudnego zadania: ożywienia postaci, która w zbiorowej pamięci jawi się jako najmniej wyrazista z żon Henryka VIII. Jane Seymour – pokorna, łagodna, wycofana - w interpretacji Weir staje się kobietą o wewnętrznej sile.

Weir tworzy portret kobiety, która znalazła się w samym sercu królewskiej gry, mimo że nigdy o to nie zabiegała. Jane nie była królową z ambicji – została nią z konieczności. Jane staje się świadkiem upadku jednej kobiety i początkiem innej epoki. Choć jej czas na tronie był krótki, Weir daje jej pełnię głosu. Pokazuje ją jako postać pełną wewnętrznych sprzeczności: naiwną i przebiegłą, współczującą i uległą, ale też świadomie uczestniczącą w machinie władzy.

Alison Weir podejmuje się trudnego zadania: ożywienia postaci, która w zbiorowej pamięci jawi się jako najmniej wyrazista z żon Henryka VIII. Jane Seymour – pokorna, łagodna, wycofana - w interpretacji Weir staje się kobietą o wewnętrznej sile.

Weir tworzy portret kobiety, która znalazła się w samym sercu królewskiej gry, mimo że nigdy o to nie zabiegała. Jane nie była...

Ciężki orzech do zgryzienia, bo wynudziłam się okropnie, ale nie uważam, żeby to była zła książka albo źle napisana. Widać, że autorka włożyła masę pracy i czasu w research. Myślę też, że ta książka dobrze oddaje koloryt epoki, że miała parę ciekawych elementów i kilka bardziej udanych scen... ale po prostu była tak nudna, że męczyłam ją przez rok. I mówię to z ciężkim sercem, bo naprawdę chciałam się na niej lepiej bawić. Z tego powodu nie wiem, jak ją ocenić. Obserwujemy królową, która przez większość czasu obserwuje inne osoby, a swojego udziału nie ma prawie wcale - i tylko non stop narzeka na tę biedną Annę Boleyn i współczuje Aragońskiej. Może autorka mogła to jakoś skrócić, bo szczerze zanim w ogóle Henryk zainteresował się Jane i cokolwiek "ruszyło", to ja zdążyłam stracić zainteresowanie tą książką i od tamtej pory po prostu brnęłam przez nią jak Żydzi przez Morze Czerwone - tylko ja bez Mojżesza. Raczej ani do tej książki, ani do tej autorki nie wrócę w najbliższym czasie - ale może kiedyś dam szansę jakiejś innej królowej. Może.

Ciężki orzech do zgryzienia, bo wynudziłam się okropnie, ale nie uważam, żeby to była zła książka albo źle napisana. Widać, że autorka włożyła masę pracy i czasu w research. Myślę też, że ta książka dobrze oddaje koloryt epoki, że miała parę ciekawych elementów i kilka bardziej udanych scen... ale po prostu była tak nudna, że męczyłam ją przez rok. I mówię to z ciężkim...

Polubiłam Jane. :) Choć niewiele o niej wiemy i duża część książki to przypuszczenia autorki (oparte na nielicznych źródłach, co dokładnie wyjaśnione jest w posłowiu),to jest w tym coś co pozwala przypuszczać, że historia mogła się toczyć właśnie w taki sposób. Cały czas towarzyszyło mi tez pytanie: co by było gdyby Jane nie zmarła przy porodzie syna (późniejszego króla Edwarda VI, który także zmarł młodo mając tylko 16 lat)? Jak potoczyłyby się jej losy? Była ukochaną żoną Henryka VIII i dała mu upragnionego syna, ale kto wie czy gdyby żyła dłużej, to w końcu nie podzieliłaby losu swoich poprzedniczek? A może urodziłaby więcej synów i kolejny z nich objąłby tron po Edwardzie VI? Czy tron kiedykolwiek przypadłby Elżbiecie I? Aż trudno sobie wyobrazić Anglię (a po części i resztę świata) bez epoki elżbietańskiej. Jane była wierną katoliczką. Czy gdyby żyła dłużej Henryk przekonałby ją do porzucenia swojej wiary? A może dzięki niej Anglia uniknęłaby protestantyzacji i powróciła do katolicyzmu? Nie dowiemy się co by było gdyby, ale możemy prześledzić niedługie życie Jane i ja polubić, do czego zachęcam i zabieram się za tom IV opowieści o żonach Henryka VIII.

Polubiłam Jane. :) Choć niewiele o niej wiemy i duża część książki to przypuszczenia autorki (oparte na nielicznych źródłach, co dokładnie wyjaśnione jest w posłowiu),to jest w tym coś co pozwala przypuszczać, że historia mogła się toczyć właśnie w taki sposób. Cały czas towarzyszyło mi tez pytanie: co by było gdyby Jane nie zmarła przy porodzie syna (późniejszego króla...

Kolejna świetna książka pani Weir. Tym razem autorka przedstawia nam postać Jane Seymour, trzeciej żony Henryka VIII. Przyznam, że jako oddana fanka Anny Boleyn nigdy nie darzyłam Jane sympatią i jestem do jej osoby wrogo nastawiona (jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało). Muszę przyznać, że podczas czytania książki poczułam sympatię do niekoronowanej królowej a na koniec szczerze jej współczułam i zastanawiałam się, co Jane mogłaby osiągnąć, gdyby pożyła dłużej.

Czy Jane różni się od poprzednich żon Henryka? I to jeszcze jak! Katarzyna Aragońska była wykształconą infantką, biedującą młodą księżną wdową, łaskawą królową, gorliwą katoliczką, regentką Anglii, matką, która pochowała wszystkie (poza Marią) swoje dzieci, kobietą porzuconą, obdartą z tytułów, odseparowaną od córki i upokarzaną przez męża. Dumną królową z krwi i kości. Anna Boleyn dorastała na dwóch wspaniałych dworach Europy, przesiąkając francuską kulturą, duchem renesansu i czerpiąc inspirację od wykształconych kobiet, które poznała. Ambitna, głodna wiedzy, orędowniczka wprowadzenia dużych zmian religijnych, gardząca niewiernymi i zwodzącymi kobiety mężczyznami sama przyczyniła się do upadku poprzedniczki. Zdawać by się mogło feministka epoki Tudorów i matka angielskiej reformacji. Jak na ich tle tych niezwykłych kobiet wypada nasza Jane?

Zupełnie zwyczajnie. Trzecia żona Henryka to szara myszka – cicha i spokojna, rodzinna i głęboko wierząca, sprzeciwiająca się reformą kościoła (ale po cichu). Ot, Jane z sąsiedztwa z którą miło porozmawiasz, pójdziesz na kawę albo wspólnie upieczesz ciasto. Córka rycerza, która żyła spokojnie w rodzinnej posiadłości a potem na dworze jako wierna dwórka Katarzyny. Nic nie wskazywało na to, że zrobi zawrotną karierę. A jednak, została niekoronowaną królową. I to w zasadzie nie dokonała tego ona a ludzie, którzy ją otaczali.

Podczas lektury zastanawiałam się, czy Jane faktycznie była tak naiwna, czy wierzyła w to co chciała, bo tak było je łatwiej uspokoić własne sumienie. I jak musiała bać się reakcji Henryka, że wolała milczeć niż delikatnie zasugerować, że popada w paranoje albo traktuje poddanych niesprawiedliwe.

Czytając książkę, uświadomiłam sobie, jak straszne to były czasy. Jedna osoba sterroryzowała cały dwór, córkę, żony czy kler. Jak jeden paranoik na tronie szafował wyrokami śmierci a wszyscy chodzili dookoła niego na paluszkach. A pośrodku tego oka cyklonu nasza biedna Jane, która nie miała takiej charyzmy, żeby cokolwiek zmienić.

Historią Jane nie jest tak barwna i porywająca jak historie jej poprzedniczek, ale nie można zarzucić jej nudnej fabuły. Książka obejmuje stosunkowo krótki okres życia bohaterki a większość rozdziałów opisuje perypetie Jane od kiedy stała się faworytą a w końcu żoną Henryka. Widzimy też jak dołącza do grona intrygantów chcących obalić Annę, ale jest tylko narzędziem a nie mózgiem operacji.

Za każdym razem podziwiam i chylę czoło z szacunku do ogromu pracy jaki pani Weir włożyła w swoje książki. Dbałość o szczegóły, różnorodni bohaterowie z krwi i kości odzwierciedlający swoje czasy. Polecam, tak jak każdą inną książkę autorki.

Kolejna świetna książka pani Weir. Tym razem autorka przedstawia nam postać Jane Seymour, trzeciej żony Henryka VIII. Przyznam, że jako oddana fanka Anny Boleyn nigdy nie darzyłam Jane sympatią i jestem do jej osoby wrogo nastawiona (jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało). Muszę przyznać, że podczas czytania książki poczułam sympatię do niekoronowanej królowej a na koniec...