Bezgrzeszne lata

Polecam!

Polecam!

Hmmmm... tytuł jest mylący, bo to wcale nie są bezgrzeszne lata, lecz raczej... beztroskie i trochę urwisowate. Pierwszy rozdział jest trochę dziwny. Oprócz tego wychodzi z niego podziw autora dla Karola Dickensa i Bolesława Prusa. Drugi rozdział przedstawia zabawę sztubaków w Indian. Natomiast w trzecim rozdziale pojawiają się proste wiersze – krótkie, rymowane i satyryczne. Przy okazji Kornel Makuszyński wspomina o Henryku Sienkiewiczu i Marii Konopnickiej; oboje byli tłumnie witani przez Polaków, gdy pojawili się (nie w tym samym czasie, bo autor trylogii czyni to wcześniej) we Lwowie. Kilkukrotnie przywołuje z pamięci Leopolda Staffa i Jana Kasprowicza. Jednak to są bardzo płytkie reminiscencje znanych pisarzy, bez szczegółów, a szkoda. Pod koniec książki wspomina lakonicznie, ale z radością, o "Syzyfowych pracach" Stefana Żeromskiego (rzeczywiście, to słuszna lektura) przeczytanych przez niego z kolegami w szkolnych czasach. Stąd wynika moja niewysoka ocena. Według mnie "Bezgrzeszne lata" zasługują na ocenę: sześć i pół gwiazdki. Jednak to dziełko oddaje klimat społeczny w Galicji znajdującej się pod austriackim zaborem (najłagodniejszym spośród trzech, dlatego było tutaj tyle swobód narodowych).

Hmmmm... tytuł jest mylący, bo to wcale nie są bezgrzeszne lata, lecz raczej... beztroskie i trochę urwisowate. Pierwszy rozdział jest trochę dziwny. Oprócz tego wychodzi z niego podziw autora dla Karola Dickensa i Bolesława Prusa. Drugi rozdział przedstawia zabawę sztubaków w Indian. Natomiast w trzecim rozdziale pojawiają się proste wiersze – krótkie, rymowane i...

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ???
Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ?
Temat, ponadczasowy !!!
Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!!
Och... tutaj mogę się mylić.
Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!!

Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ...
POLECAM !!!

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ???
Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ?
Temat, ponadczasowy !!!
Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!!
Och... tutaj mogę się mylić.
Dużo wskazuje na to, że w przyszłości...

„Bezgrzeszne lata” Kornela Makuszyńskiego to autoironiczna, świetliście napisana opowieść o dzieciństwie – nie tyle pamiętnik, ile mit własnej wrażliwości. Tom otwiera liryczny prolog „Rozmowa z zegarem…”, po którym narrator wdaje się w filozoficzny dialog ze słonecznym promieniem: pochwałę radości, która „ociera zmęczone oczy” i rozprasza mrok. Ten pasaż daje klucz do całości: ciepły humor i empatia konsekwentnie biorą górę nad melancholią.


Najbarwniejsze rozdziały to „indiańskie” wojny: szkolne plemiona, dyplomacje i zdrady, werbel syna policjanta dudniący jak burza, wreszcie pojedynek Krwawego Byka z Jeleniem Rączym. Makuszyński prowadzi te sceny jak mini-epopeję: od zgrywy do czułości. Kiedy Jeleń wyrywa rywala spod płonącego stosu, z kpin rodzi się wzruszenie, a konflikt zamienia się w lekcję odwagi i przebaczenia.


Siła książki tkwi w muzycznym rytmie gawędy, zwrotnej puencie i jasnym systemie wartości; archaizująca patyna języka stanowi tu urok, nie barierę. Autor dba, by śmiech nie upokarzał – przeciwnie, pocieszał słabszych; stąd aktualność tej „apologii uśmiechu”.

„Bezgrzeszne lata” Kornela Makuszyńskiego to autoironiczna, świetliście napisana opowieść o dzieciństwie – nie tyle pamiętnik, ile mit własnej wrażliwości. Tom otwiera liryczny prolog „Rozmowa z zegarem…”, po którym narrator wdaje się w filozoficzny dialog ze słonecznym promieniem: pochwałę radości, która „ociera zmęczone oczy” i rozprasza mrok. Ten pasaż daje klucz do...

64/2025 (A)

64/2025 (A)

Sentymentalny powrót autora do czasów swojej młodości, a konkretnie do lat szkolnych. Pierwsze doświadczenia związane z teatrem, pisaniem, ale także z wojnami indiańskich plemion, nauką podpowiadania I radzenia sobie z kadrą profesorską. Pierwsze problemy miłosne i niemożność zrozumienia płci przeciwnej.
Ponadto piękna polszczyzna, dzięki której narracja toczy się płynnie, a czytelnik może znaleźć w tym także estetyczną satysfakcję.

Sentymentalny powrót autora do czasów swojej młodości, a konkretnie do lat szkolnych. Pierwsze doświadczenia związane z teatrem, pisaniem, ale także z wojnami indiańskich plemion, nauką podpowiadania I radzenia sobie z kadrą profesorską. Pierwsze problemy miłosne i niemożność zrozumienia płci przeciwnej.
Ponadto piękna polszczyzna, dzięki której narracja toczy się płynnie,...

Potrafi Kornel Makuszyński rozbawić i wzruszyć, na dodatek przychodzi mu to (jak się wydaje) bez trudu.

Potrafi Kornel Makuszyński rozbawić i wzruszyć, na dodatek przychodzi mu to (jak się wydaje) bez trudu.

Trąci myszką, ale pięknie napisana.

Trąci myszką, ale pięknie napisana.

Znakomity powrót do lat dziecięcych. Nawet nie wiedziałem, że znajomość Makuszyńskiego z Kasprowiczem zaczęła się tak wcześnie.

Znakomity powrót do lat dziecięcych. Nawet nie wiedziałem, że znajomość Makuszyńskiego z Kasprowiczem zaczęła się tak wcześnie.

Makuszyński ma jakiś taki sposób opowiadania, który do mnie trafia i wywołuje uśmiech na moich ustach.

Niestety tematyka tutaj nie była dla mnie jakoś mocno interesująca. Głównie to opisy głupich zachowań młodych chłopców. Im dalej, tym mniej mi się podobało. Napisana 100 lat temu i to widać.

Chyba najlepszy był rozdział o promieniu słońca i ten o teatrze.

Makuszyński ma jakiś taki sposób opowiadania, który do mnie trafia i wywołuje uśmiech na moich ustach.

Niestety tematyka tutaj nie była dla mnie jakoś mocno interesująca. Głównie to opisy głupich zachowań młodych chłopców. Im dalej, tym mniej mi się podobało. Napisana 100 lat temu i to widać.

Chyba najlepszy był rozdział o promieniu słońca i ten o teatrze.