Voyager

Trzeci tom monumentalnej sagi Diany Gabaldon stanowi fundamentalny punkt zwrotny w całej serii, pełniąc funkcję literackiego mostu między dwoma epokami. Autorka definitywnie odcina bohaterów od tragicznego dziedzictwa powstania jakobickiego, by otworzyć przed nimi drzwi do zupełnie nowej rzeczywistości Nowego Świata.

W "Podróżniczce" punkt ciężkości przesuwa się z fantastycznego elementu podróży przez kamienne kręgi na znacznie bardziej przyziemny, lecz bolesny aspekt upływu czasu. Magia ustępuje miejsca biologii i psychologii. Kluczowym wyzwaniem dla Claire i Jamiego nie jest już pokonanie przestrzeni między wiekami, ale zasypanie przepaści dwudziestoletniej rozłąki. Ich ponowne spotkanie nie jest prostym powrotem do punktu wyjścia, lecz skomplikowanym procesem "docierania się" na nowo. Oboje niosą bagaż traum, innych małżeństw i samodzielnych doświadczeń. Powieść staje się więc studium dojrzewania miłości – fascynującą grą, w której bohaterowie muszą na nowo pokochać w sobie "obcych", jakimi stali się przez ostatnie dwie dekady.

Zmienia się także konwencja utworu - duszny, klaustrofobiczny klimat historycznego dramatu, rozgrywającego się w cieniu szubienic i ukrytych jaskiń Szkocji, zostaje zastąpiony rozmachem powieści marynistycznej i przygodowej.
Wielka morska odyseja przez Atlantyk całkowicie zmienia scenografię i dynamikę utworu. Szarość i bieda powojennego Edynburga ustępują miejsca jaskrawym barwom Karaibów – krainie, która pod płaszczykiem egzotyki i luksusu kryje mrok niewolnictwa, piractwa i voodoo. Ta podróż jest nie tylko przemieszczeniem geograficznym, ale symbolicznym przejściem do świata, w którym stare zasady honoru i walki przestają obowiązywać.

W odróżnieniu od poprzednich tomów, „Podróżniczka” daje czytelnikowi poczucie "domknięcia pewnej ery". Jamie przestaje być "Czerwonym Jamiem" - ściganym banitą i symbolem upadłej rebelii a staje się mężem i liderem społeczności, który musi odnaleźć swoje miejsce w zmieniającym się świecie. To tutaj pojawiają się też wątki, które będą miały kluczowe znaczenie dla kolejnych pięciu tomów serii.

Z każdym kolejnym tomem moja fascynacja twórczością Diany Gabaldon jedynie przybiera na sile, pozostawiając mnie w stanie niezmiennego podziwu dla tej historii...

Trzeci tom monumentalnej sagi Diany Gabaldon stanowi fundamentalny punkt zwrotny w całej serii, pełniąc funkcję literackiego mostu między dwoma epokami. Autorka definitywnie odcina bohaterów od tragicznego dziedzictwa powstania jakobickiego, by otworzyć przed nimi drzwi do zupełnie nowej rzeczywistości Nowego Świata.

W "Podróżniczce" punkt ciężkości przesuwa się z...

„Podróżniczka”, trzeci tom cyklu „Obca” Diany Gabaldon, choć objętością przewyższa swoje poprzedniczki, to czytało mi się ją zdecydowanie szybciej i przyjemniej niż pierwsze dwie części.
Po dwudziestu latach Claire dowiaduje się, że Jamie nie zginął w bitwie pod Culloden i w 1768 mieszkał w Edynburgu, więc postanawia ponownie cofnąć się o 200 lat i go odnaleźć. Podobnie jak w poprzednich tomach - jak postanowiła, tak też zrobiła. Przez czas, gdy się nie widzieli sporo się zmieniło, jednak nie ich wzajemne uczucia.
I tak stosunkowo szybko wracamy do tego, co znamy z poprzednich tomów: ucieczki, ukrywanie się, zamachy na życie głównych bohaterów, porwania, podróż przez cały świat. Są też powroty dawno niewidzianych bohaterów i sporo tajemnic Jamiego, które skrzętnie ukrywał przed Claire po jej powrocie. Ale nie ma takich przeszkód, z którymi ta dwójka sobie nie poradzi 😉
Podobinie jak w poprzednich tomach bywały momenty, które nieco się dłużyły, ale tu nie przeszkadzało mi to aż tak jak wcześniej. Trochę szkoda, że tak mało działo się w samej Szkocji, bo miała ona swój niepowtarzalny klimat. Na szczęście morskie przygody trochę to rekompensowały. Bardzo jestem ciekawa, jak będzie mi się czytało kolejny tom, którego akcja przeniesie nas do Stanów Zjednoczonych. Co prawda oglądałam serial, ale podobno trzeci sezon mocno różnił się od książki, więc liczę na zaskoczenia 😊

Więcej recenzji na profilu https://www.instagram.com/sczytalim/

„Podróżniczka”, trzeci tom cyklu „Obca” Diany Gabaldon, choć objętością przewyższa swoje poprzedniczki, to czytało mi się ją zdecydowanie szybciej i przyjemniej niż pierwsze dwie części.
Po dwudziestu latach Claire dowiaduje się, że Jamie nie zginął w bitwie pod Culloden i w 1768 mieszkał w Edynburgu, więc postanawia ponownie cofnąć się o 200 lat i go odnaleźć. Podobnie jak...

Jest coś magicznego w poznawaniu tej relacji między Jamiem i Clair na nowo na kartach książki. Czytając można dostrzec dużo więcej niuansów i odcieni tej wielkiej miłości

Jest coś magicznego w poznawaniu tej relacji między Jamiem i Clair na nowo na kartach książki. Czytając można dostrzec dużo więcej niuansów i odcieni tej wielkiej miłości

Nie wiem, jak można w tak nudny sposób opisywać tak wielką ilość rzekomo dramatycznych wydarzeń, które dzieją się w trakcie tej części. Ta książka jak dla mnie mogłaby być co najmniej o połowę krótsza, a prób zabicia Claire przynajmniej dwa razy mniej. Paradoksalnie, najlepiej czytało mi się o bohaterach, gdy przebywali osobno. Mój literacki masochizm pewnie nakaże mi czytać dalsze części, ale przyznam, że już przy tej trudno mi było zachować zainteresowanie serią.

Nie wiem, jak można w tak nudny sposób opisywać tak wielką ilość rzekomo dramatycznych wydarzeń, które dzieją się w trakcie tej części. Ta książka jak dla mnie mogłaby być co najmniej o połowę krótsza, a prób zabicia Claire przynajmniej dwa razy mniej. Paradoksalnie, najlepiej czytało mi się o bohaterach, gdy przebywali osobno. Mój literacki masochizm pewnie nakaże mi...

Wymęczyłam, przetrawiłam z bólem. Nudna, to jedno co mogę nas temat tej serii powiedzieć. Nie umiem się w nią nijak wgryźć. Opisane zdarzenia są jak z nudnego dziennika pokładowego, zero w nich pasji, zainteresowania. A same zdarzenia jakoś nie mogą mnie wkręcić. Sięgnę po kolejną, bo mam nawyk kończenia serii, ale to będzie droga przez mękę, a pech chce, że każdy tom to lekko 1000 stron.

Wymęczyłam, przetrawiłam z bólem. Nudna, to jedno co mogę nas temat tej serii powiedzieć. Nie umiem się w nią nijak wgryźć. Opisane zdarzenia są jak z nudnego dziennika pokładowego, zero w nich pasji, zainteresowania. A same zdarzenia jakoś nie mogą mnie wkręcić. Sięgnę po kolejną, bo mam nawyk kończenia serii, ale to będzie droga przez mękę, a pech chce, że każdy tom to...

Lepsza niż tom drugi, chociaż końcówka mocno zawirowana i trudno się połapać „co, gdzie, kiedy”. Trochę irytujące jest „wpadanie” przez bohaterów na znajomych sprzed lat podczas podróżowania, jakby nie było na świecie innych ludzi tylko sami znajomi Jamiego… ale może się czepiam. Ogólnie książka ciekawa i na pewno przeczytam kolejną część.

Lepsza niż tom drugi, chociaż końcówka mocno zawirowana i trudno się połapać „co, gdzie, kiedy”. Trochę irytujące jest „wpadanie” przez bohaterów na znajomych sprzed lat podczas podróżowania, jakby nie było na świecie innych ludzi tylko sami znajomi Jamiego… ale może się czepiam. Ogólnie książka ciekawa i na pewno przeczytam kolejną część.

Przed przeczytaniem tego tomu przejrzałam tutaj sporo recenzji i w rezultacie zabierałam się do niego jak do jeża - niepotrzebnie. Bałam się, że historia Jamiego i tego jak potoczyły się jego losy po Culloden będzie dla mnie zbyt przytłaczająca, i że stracę do niego sympatię, ale na szczęście nic takiego nie nastąpiło. Myślę, że ta część historii, chociaż bolesna w odbiorze, została opisana z wielkim wyczuciem i dojrzałością. Zaskakująco mocno przejęłam się sytuacją Claire po jej powrocie do XX wieku - autentycznie płakałam nad poplątanymi kolejami jej małżeństwa z Frankiem.
Opowieść bardzo zyskała na wprowadzeniu nowego, odświeżającego wątku - Brianny i Rogera. Autorka fantastycznie opisuje ich kiełkującą relację, częściowo pokazując ją z perspektywy Rogera - ta część historii opowiedziana w czułym, z lekka ironicznym stylu autentycznie mnie ujęła.
W Podróżniczce pojawiło się sporo nowych wątków i bohaterów, ale przede wszystkim gwatownych zwrotów akcji (z których nie wszystkie są łatwe do przełknięcia dla czytelnika). Ta opowieść jest nierówna - są momenty absolutnie genialne, świetnie umotywowane psychologicznie, zapadające w pamięć sytuacje i dialogi, pojawiają też wątki, których rozwiązanie wydaje się mocno naciągane (ach te niesamowite zbiegi okoliczności w podróży po Indiach Zachodnich! :)). Ta część cyklu zapada w pamięć, natomiast osobiście wolę niektóre dalsze tomy, w których akcja trochę zwalnia, a więcej miejsca zajmuje opowieść o zwykłym życiu bohaterów i ich relacjach.

Przed przeczytaniem tego tomu przejrzałam tutaj sporo recenzji i w rezultacie zabierałam się do niego jak do jeża - niepotrzebnie. Bałam się, że historia Jamiego i tego jak potoczyły się jego losy po Culloden będzie dla mnie zbyt przytłaczająca, i że stracę do niego sympatię, ale na szczęście nic takiego nie nastąpiło. Myślę, że ta część historii, chociaż bolesna w...

Zatem kontynuuję swoją podróż przez szalony świat wykreowany przez panią Gabaldon. To czego w poprzednim tomie mi mocno brakowało, czyli jakiejś głębszej interakcji między różnymi postaciami, tutaj jak dla mnie zostało zdecydowanie lepiej poprowadzone. Dalej jedziemy z akcją jak szaleni, ale tempo jest nieco ostrożniejsze, więcej dzieje się w życiu bohaterów niż tylko pęd z miejsca na miejsce (chociaż nie myślcie sobie że jesteśmy dla odmiany w jednej lokalizacji, co to to nie). Widzę też coraz więcej różnic między książką a serialem na korzyść tego drugiego medium, szczególnie jeśli chodzi reakcje czy ustosunkowanie się Claire do tematu niewolnictwa czy przebywania w otoczeniu osób z innych kultur (książka wypada tutaj momentami komicznie albo smutno, co jest zaskakujące bo to wcale nie jest przecież jakaś stara literatura). Ponownie wychodzi tutaj trochę nieumiejętność prowadzenia i budowania charakterów głównych postaci, którzy są co prawda w centrum ale opisywani bardzo płytko tak naprawdę - znamy ich tylko i wyłącznie z reakcji na szybkie zwroty akcji, a nie ze względu na ich przeżycia wewnętrzne czy opisy przyczyn dla których podejmują takie a nie inne decyzje. To trochę kuriozalne, zważywszy na gabaryty tomiszczy które płodzi autorka, ale tak jest. Woli opisać kolejne sceny seksu niż pogłębić nieco nasze zrozumienie Jamiego i Claire na czym książka zdecydowanie traci.

Mimo to, w tej części czeka czytelnika sporo wzruszeń, naprawdę sporo. Mnie cały wątek rozdzielenia naszej głównej pary i ich powrotu, wątpliwości, uczenia się siebie na nowo był naprawdę niezwykły. Dlatego szkoda że autorka nie postanowiła skupić się na nim bardziej, tylko leciała z historią do przodu, jakby coś ją goniło. Niemniej jednak to dotychczas jedne z najbardziej poruszających i pięknych momentów tej historii, dających nadzieję na to że wiele rzeczy które potencjalnie w życiu skreślamy jako stracone albo niemożliwe jednak udaje się zrealizować. Wiadomo że nie podróże w czasie, ale już relacje międzyludzkie czy własne pasje jak najbardziej, to było w tym tomie dla mnie mocno budujące. Tak samo jak to że mimo bolesnych i szarpiących serce wspomnień i Jamie i Claire byli sobie w stanie ułożyć jakoś życia po Culloden i odzyskać spokój na własnych warunkach. Nie są to osoby, które mogłyby spocząć na laurach więc ich życia również osobno były dość zagmatwane i barwne, ale to też jest pocieszające że wstali po ciosach które zgotował im los i okoliczności.

Dostaliśmy też wgląd w kiełkującą relację Rogera i Brianny, której nigdy jakoś nie lubiłam i za pomocą książki nadal nie polubiłam. Jest jakaś taka sztuczna i wymaga od nich strasznie dużo pracy, którą oboje chcą wykonać nie wiedzieć czemu. A Roger to już w ogóle jest postać której zwyczajnie nie trawię, jest strasznym dupkiem który wierzy tylko i wyłącznie w wielkie gesty, a po ich realizacji czeka na oklaski. Bardzo dziwne są też opisy Claire w jego wykonaniu, tak jakby go pociągała albo czuł coś do niej i przed rzuceniem się nad nią broni go tylko jej wiek…strasznie to dziwne i takie niesmaczne. I to mi przypomina o dość ciekawej decyzji autorki żeby narrację prowadzić z perspektywy różnych bohaterów albo wszechwiedzącego narratora - całkiem na plus, wyszło to jakoś tak naturalnie, nie plątało wątków ani rozumienia tego co się dzieje, a dawało trochę więcej perspektywy.

Koniec końców jednak, mimo wielu wad które powtarzają się z tomu na tom, czyta mi się ten cykl zdumiewająco dobrze i nie mam zamiaru przestawać ;) To przyjemna i wciągająca rozrywka, momentami przewracam oczami czytając ją, ale mimo wszystko ma w sobie jakąś magię i niezaprzeczalny urok. Podoba mi się też to, że tajemnica kamiennych kręgów jest powolutku przed nami odsłaniana, autorka nie dopisuje do tego żadnej filozofii, nie buduje na tym historii, ale to interesujący motyw w tle do którego będziemy na pewno nie raz jeszcze wracać. Ponownie polecam sprawdzić serię na własną rękę, na pewno nie każdemu podejdzie ale rozumiem w pełni skąd rzesze jej fanów. Jest w niej po prostu coś epickiego, a to wcale nie jest częsta ani prosta do osiągnięcia rzecz.

Zatem kontynuuję swoją podróż przez szalony świat wykreowany przez panią Gabaldon. To czego w poprzednim tomie mi mocno brakowało, czyli jakiejś głębszej interakcji między różnymi postaciami, tutaj jak dla mnie zostało zdecydowanie lepiej poprowadzone. Dalej jedziemy z akcją jak szaleni, ale tempo jest nieco ostrożniejsze, więcej dzieje się w życiu bohaterów niż tylko pęd z...

Mam wrażenie, że z każdym tomem, autorka nieco rozwleka pewne wątki - niepotrzebnie, ale i tak całość jako powieść trzyma poziom!

Mam wrażenie, że z każdym tomem, autorka nieco rozwleka pewne wątki - niepotrzebnie, ale i tak całość jako powieść trzyma poziom!

Kolejny tom opowieści o parze których miłość opiera się prawom czasu. Powieść barwna, obfitująca w wydarzenia. Szkoda, że nie ma praktycznie Szkocji... Jamie i Clarie ruszają w szaleńczą pogoń za statkiem, który porwał Iana. Nie zabraknie też starych bohaterów - Lorda Johna, Fergusa a nawet Geillis.

Kolejny tom opowieści o parze których miłość opiera się prawom czasu. Powieść barwna, obfitująca w wydarzenia. Szkoda, że nie ma praktycznie Szkocji... Jamie i Clarie ruszają w szaleńczą pogoń za statkiem, który porwał Iana. Nie zabraknie też starych bohaterów - Lorda Johna, Fergusa a nawet Geillis.