Ku gwiazdom. Antologia Polskiej Fantastyki Naukowej 2023

Szczególnie spodobały mi się 'Półprosta' i 'Maks T' za zgrabnie ujęte wizje, w które można uwierzyć. 'Niedźwiedzie latają' ujęło mnie arktycznym klimatem i stylem narracji.

Szczególnie spodobały mi się 'Półprosta' i 'Maks T' za zgrabnie ujęte wizje, w które można uwierzyć. 'Niedźwiedzie latają' ujęło mnie arktycznym klimatem i stylem narracji.

"nierówna"
Kolejna podróż "Ku Gwiazdom" odbyta, tym razem mam mieszane uczucia, co do zawartości. Jest to moja prywatna opinia i pamiętajcie, żeby samemu spróbować, czy zgadzacie się z nią. Antologia zawiera opowiadania fantastyki naukowej. Liczyłem na pewną "twardość" i przegięcie w stronę nauki i coś tam dostałem, ale wiele też "posłodzonej lekko wody" też opić się musiałem. Na kolei po kolei - ze wstępem się nie dyskutuje. Tak będzie. "F-zero..." - naciągane, choć czyta się dobrze. Bardziej "fantazy" niż nauka. Nie zostało mi w pamięci. "Sygnał" - duży skok jakościowy w stosunku do pierwszego. Ciekawe trzymające w napięciu i z dobrym zakończeniem. Tylko tej nauki, malizna. "Proces o..."- to już jest pełnowartościowa naukowa opowieść z morałem. Bardzo dobra rzecz i zmuszająca do zastanowienia. Tak moim zdaniem powinno wyglądać opowiadanie mieniące się - "fantastyka naukowa". Brawo. "Półprosta" - to również sztos ale ma jedną wadę - zakończenie. Szkoda, że tak wspaniała, pełna wiedzy historia nie została podsumowana właściwie. Mimo to, warto ją sobie przeczytać - genetyka w końcu nie jest bardzo odległa od naszego codziennego bytu. "Najważniejszy egzamin" - dobra mocna rzecz. W ogóle cała antologia jest mocno depresyjna. Po tym kawałku musiałem sobie przemyśleć pewne rzeczy i już nie jest jak dawniej. Zabawy w boga pozostawmy matce naturze. "Gwiezdny zwiastun..."- zanudził mnie na śmierć. Mimo dość dużej dawki wiedzy, ale podanej zbyt rozwlekle i bez polotu. Nie tędy droga, albo nie ten czytelnik. Pewnie to drugie. "Maks T"- temat jak "Najważniejszy egzamin" rodzi podobne pytania, ale rozwiązanie zaskakuje. "Nadzieja" - nie pamiętam o czym. "Światlarze" - Indiana Jones i pełna werwy opowieść. Czyta się dobrze, tylko tej nauki mało. Przypomina przedwojenne opowieści o lotach balonem na księżyc. "Niedźwiedzie..."- kolejna nuda ze łzawym zakończeniem. Pewna mała doza napięcia jest, ale zbyt mała by powieki nie opadły. "Upiorna chimera" -dobre, choć z "Sygnałem" ma wiele wspólnego. Jest w porządku. "Demony"- bardzo dobre zakończenie całości. Jest nauka ! "felietony - trudne ale zjadliwe. Podsumowując polecam z pewnymi wyjątkami.

"nierówna"
Kolejna podróż "Ku Gwiazdom" odbyta, tym razem mam mieszane uczucia, co do zawartości. Jest to moja prywatna opinia i pamiętajcie, żeby samemu spróbować, czy zgadzacie się z nią. Antologia zawiera opowiadania fantastyki naukowej. Liczyłem na pewną "twardość" i przegięcie w stronę nauki i coś tam dostałem, ale wiele też "posłodzonej lekko wody" też opić się...

Jestem czytelnikiem cyklu antologii "Ku Gwiazdom" już od trzech lat i wydania ciągle trzymają poziom. Z debiutantów najlepsze opowiadanie według mnie napisała Marta Gidyńska - Proces o duszę. Najlepsze opowiadanie zaproszonych autorów to opowiadanie Maks T. Jacka Inglota (książki muszę nadrobić i na pewno będą czytane). Jak zwykle felietony na wysokim poziomie. Czekam już na rok 2024 i polecam.

Jestem czytelnikiem cyklu antologii "Ku Gwiazdom" już od trzech lat i wydania ciągle trzymają poziom. Z debiutantów najlepsze opowiadanie według mnie napisała Marta Gidyńska - Proces o duszę. Najlepsze opowiadanie zaproszonych autorów to opowiadanie Maks T. Jacka Inglota (książki muszę nadrobić i na pewno będą czytane). Jak zwykle felietony na wysokim poziomie. Czekam już...

Długi, długi czas byłem typem "fantasy lepsze od SF",' ale w ostatnich miesiącach nieco się to zmienia. I wielka w tym zasługa świetnych opowiadań SF takich jak te z antologii "Ku Gwiazdom".

Generalnie w tym roku jestem człowiek-opowiadania. Bardzo pasują mi takie krótkie formy, bo za każdym razem mogę doświadczyć trochę innej wrażliwości, innej wyobraźni, odmiennego stylu pisania i tematyki. W tym roku przeczytałem wiele opowiadań i jestem zszokowany jak wielu świetnych autorów mamy w naszym kraju. Nieraz są to osoby, które jak dotąd nie napisały żadnej książki albo dopiero debiutowały z pierwszą powieścią, która przeszła bez echa (często niezasłużenie!).

Tak też jest z "Ku Gwiazdom", choć tu mamy zarówno debiutantów jak i nazwiska bardzo dobrze znane (jak Radek Rak czy Rafał Kosik). Tematyka jest w większości mocno związana z, szok, nauką, ale też nie zawsze, bo chociażby R. Rak podszedł do swojej opowieści od nieco innej strony. Kilka z zawartych tu opowiadań to historie, które śmiało mogę uznać za czołówkę tegorocznych opowiadań. Tomek Bilski, Marta Lasik, Jan Maszczyszyn, między innymi mówię o Waszych opowiadaniach, choć przyznam, że najbardziej odpłynąłem przy "Gwiezdnym zwiastunie" Tomka Cetnarowskiego. Dla mnie murowany kandydat do kolejnego Zajdla.

Jeszcze przede mną antologia grozy, rownież od IX, ale tego już pewnie nie przeczytam w tym roku, więc rok opowiadań podsumuję bez nich (i bez wielu innych opowiadań, których najzwyczajniej w świecie nie byłem w stanie przeczytać do końca grudnia).

Długi, długi czas byłem typem "fantasy lepsze od SF",' ale w ostatnich miesiącach nieco się to zmienia. I wielka w tym zasługa świetnych opowiadań SF takich jak te z antologii "Ku Gwiazdom".

Generalnie w tym roku jestem człowiek-opowiadania. Bardzo pasują mi takie krótkie formy, bo za każdym razem mogę doświadczyć trochę innej wrażliwości, innej wyobraźni, odmiennego stylu...