Zbrodnia w operze

To bardzo ciekawy zbiór opowiadań, w którym opera staje się nie tylko tłem, ale ważnym elementem całej historii. Każdy tekst wnosi coś innego, są tu zbrodnie o podłożu obyczajowym, pojawia się też wątek mafijny, historie związane z domem dziecka czy postać femme fatale. Dzięki temu całość jest różnorodna i nie nudzi. Największe wrażenie robi klimat. autorzy dobrze oddali atmosferę opery, zarówno tej widocznej na scenie, jak i tej ukrytej za kulisami. To interesująca i wciągająca lektura, szczególnie dla tych, którzy lubią krótsze formy i różnorodne historie.

To bardzo ciekawy zbiór opowiadań, w którym opera staje się nie tylko tłem, ale ważnym elementem całej historii. Każdy tekst wnosi coś innego, są tu zbrodnie o podłożu obyczajowym, pojawia się też wątek mafijny, historie związane z domem dziecka czy postać femme fatale. Dzięki temu całość jest różnorodna i nie nudzi. Największe wrażenie robi klimat. autorzy dobrze oddali...

„Zbrodnia w operze” to zbiór opowiadań w wykonaniu różnych autorów. Klamrą spinającą całość jest Teatr Wielki w Warszawie, z którym w taki czy inny sposób związani są bohaterowie opowiadań.

No i jak to z opowiadaniami bywa, jedne są lepsze, inne słabsze. Ja najgorzej oceniam „Zjawę” (bo zjawiska metafizyczne to nie moje klimaty) i „Niebo pod naszymi stopami” (bo nie przepadam za fantastyką). Za to „Carmen” (czarna wdowa wystrychnięta na dudka),czy „Wysokie C” (niby prosta zbrodnia ze sprawcą „podanym” jak na talerzu okazuje się nie taka znowu oczywista) bardzo mi się podobały.

Nie jestem pewna czy to stosowne tak się wypowiadać bądź, co bądź o opowiadaniach, w których roi się od zbrodni i morderstw, no ale cóż, komentarz nasuwa mi się sam: jest to lekka i przyjemna lektura, w sam raz na długie zimowe wieczory, czy letnie wakacyjne leniuchowanie….

„Zbrodnia w operze” to zbiór opowiadań w wykonaniu różnych autorów. Klamrą spinającą całość jest Teatr Wielki w Warszawie, z którym w taki czy inny sposób związani są bohaterowie opowiadań.

No i jak to z opowiadaniami bywa, jedne są lepsze, inne słabsze. Ja najgorzej oceniam „Zjawę” (bo zjawiska metafizyczne to nie moje klimaty) i „Niebo pod naszymi stopami” (bo nie...

Fajna zabawa. Lekko się czyta. Ja jestem bardzo zadowolona i polecam

Fajna zabawa. Lekko się czyta. Ja jestem bardzo zadowolona i polecam

Książkę chwyciłam z półki i wrzuciłam do torby jako sposób na spędzenie podróży pociągiem .Dobry to był pomysł .Jak to w antologii ...nie wszystko przypadło mi do gustu .Ale dalej jestem wierną fanką Siembiedy i Szczygielskiego , czekam na coś nowego od Jodełki , ale przede wszystkim zabieram się za ksiażki Anny Rozenberg .Warto było .Polecam , idealna na wakacje .

Książkę chwyciłam z półki i wrzuciłam do torby jako sposób na spędzenie podróży pociągiem .Dobry to był pomysł .Jak to w antologii ...nie wszystko przypadło mi do gustu .Ale dalej jestem wierną fanką Siembiedy i Szczygielskiego , czekam na coś nowego od Jodełki , ale przede wszystkim zabieram się za ksiażki Anny Rozenberg .Warto było .Polecam , idealna na wakacje .

Niektóre opowiadania świetne, inne nudne i wydumane. Ogólnie podobały mi sie

Niektóre opowiadania świetne, inne nudne i wydumane. Ogólnie podobały mi sie

Antologia, zbiór opowiadań i może i bym się nie skusiła, ale jeden mały szczegół. A nawet wielki, i to nie szczegół (dla mnie). Nie szczegół tylko ON we własnej osobie. Książę komedii kryminalnej - Alek Rogoziński!
Gdy zobaczyłam nazwisko tego autora na okładce już wiedziałam, że to książka MUST HAVE, MUST READ! No jakżeby inaczej? Nie ma opcji! Książkę Pana Alka, chociażby tylko z krótkim opowiadaniem (moim zdaniem za krótkim, ale o tym za chwilę) muszę mieć przecież na półce!
Jeśli chodzi o opowiadania, to było spoko. Nie było żadnego wow, na którym bym przepadła, ale nie nudziłam się. Czytało się to przyjemnie. Oczywiście na pewno nie zdziwi Was fakt, że opowiadanie Pana Alka podobało mi się najbardziej, ale tak jak już wspomniałam, było stanowczo za krótkie! Uwielbiam twórczość tego autora, że zdecydowanie te parę stron spowodowało niedosyt!
Polecam ten zbiór wszystkim, którzy lubią taką formę książek ;)

Antologia, zbiór opowiadań i może i bym się nie skusiła, ale jeden mały szczegół. A nawet wielki, i to nie szczegół (dla mnie). Nie szczegół tylko ON we własnej osobie. Książę komedii kryminalnej - Alek Rogoziński!
Gdy zobaczyłam nazwisko tego autora na okładce już wiedziałam, że to książka MUST HAVE, MUST READ! No jakżeby inaczej? Nie ma opcji! Książkę Pana Alka, chociażby...

89/180/2024
Daję 7 (bdb),bo większość mi się podobała.
Elementem wspólnym jest Opera Narodowa. Lubię takie opowiadania z wspólnym motywem, już to pewnie pisałam przy innych książkach tego typu.
A po bożemu jest tak:
Rogoziński - jak to on, na wesoło. Ochroniarz-hipochondryk Alojzy Dudek mnie oczarował. Bardzo dobre.
Siembieda - kryminał z czasów MO. Nie milicyjny, bo nie ideologiczny, ale klimat jest. Bardzo dobre.
Rozenberg - nie mam jakoś chemii. Czytałam jej pierwszą powieść, niby OK, ale jakoś nie. Chyba ten kolorowy policjant w małym Woking z polskimi korzeniami mi nie leżał. Tu też jest policjant z Woking, może przez to jakoś mi nie podeszło. Ale patrząc obiektywnie -dobre.
Szczygielski - głównym motywem jest tytułowa zjawa. Siły nadprzyrodzone mnie nie przekonują. Takie sobie.
Jodełka - celebrytka i prawdziwa nieszczęśliwa miłość. Nie całkiem moja bajka, ale niezłe.
Ostaszewski - chociaż występują mafiozi (za którymi nie przepadam),to fajne. Bardzo dobre.
Gacek - czarna wdowa zrobiona w konia. Bardzo dobre.
Skorupski - podpalacz teatrów z wątkiem choroby psychicznej. Dobre.
Grzegorzewska - Akcja dzieje się z 2098, na Ziemi zupełnie innej niż ką znamy. Dla mnie najsłabszy utwór. Fantastyka to zupełnie nie moja bajka. Koneserzy docenią na pewno.
Onufrowicz - mocna opowieść na koniec. Krwawa zbrodnia i nietypowe zakończenie. Bardzo dobre.

89/180/2024
Daję 7 (bdb),bo większość mi się podobała.
Elementem wspólnym jest Opera Narodowa. Lubię takie opowiadania z wspólnym motywem, już to pewnie pisałam przy innych książkach tego typu.
A po bożemu jest tak:
Rogoziński - jak to on, na wesoło. Ochroniarz-hipochondryk Alojzy Dudek mnie oczarował. Bardzo dobre.
Siembieda - kryminał z czasów MO. Nie milicyjny, bo nie...

Zbiór opowiadań - akcja umiejscowiona w latach wojennych, współcześnie, a nawet w przyszłości - jednak wspólnym ich motywem jest zbrodnia i opera. Większość opowiadań intrygująca, z nietypowym zakończeniem, czyta się szybko, wciągająca lektura!

Zbiór opowiadań - akcja umiejscowiona w latach wojennych, współcześnie, a nawet w przyszłości - jednak wspólnym ich motywem jest zbrodnia i opera. Większość opowiadań intrygująca, z nietypowym zakończeniem, czyta się szybko, wciągająca lektura!

"Zbrodnia w operze" to kilkanaście kryminalnych opowiadań, których akcja związaną jest z Operą Narodową.Teksty poczytnych polskich autorów. Poziom bardzo zróżnicowany.
Warto po nie sięgnąć by przeczytać "Klucz" Macieja Siembiedy. Mistrzostwo pióra.
Kolejnym ciekawym pod względem fabuły i konstrukcji jest opowiadanie Joanny Jodełki " Zabłąkana". Na uwagę zasługuje również "Carmen" Katarzyny Gacek. Opowiadanie "Wysokie C" Janusza Onufrowicza intrygujące i zaskakujące.
Resztę można sobie darować.
Przede wszystkim GORĄCO POLECAM "Klucz" Macieja Siembiedy.

"Zbrodnia w operze" to kilkanaście kryminalnych opowiadań, których akcja związaną jest z Operą Narodową.Teksty poczytnych polskich autorów. Poziom bardzo zróżnicowany.
Warto po nie sięgnąć by przeczytać "Klucz" Macieja Siembiedy. Mistrzostwo pióra.
Kolejnym ciekawym pod względem fabuły i konstrukcji jest opowiadanie Joanny Jodełki " Zabłąkana". Na uwagę zasługuje również...

Dziesięć opowiadań łączy motyw opery. Czasem bohaterowie w niej pracują, innym razem są tylko wielbicielami połączenia muzyki poważnej i wybitnych głosów śpiewaków. Każde z opowiadań jest inne. Mi najbardziej przypadło do gustu ostatnie, "Wysokie C (C trzykreślne)" Janusza Onufrowicza. W gmachu opery ginie tenor. Oczywisty podejrzany zdaje się być niewinny, chociaż jest dowód jego działań. Dwójka policjantów szuka możliwego rozwiązania. Jeden z nich do końca jest przekonany, że "to nie działa" choć finał pokazuje coś zupełnie innego. To zdecydowanie najlepszy tekst w zbiorze, choć na uwagę zasługuje też kilka innych.

W "Zabłąkanej" Joanny Jodełki poznajemy całkiem współczesną celebrytkę, Wiolettę V, która nawiązuje romans z młodszym mężczyzną, szczerze w niej zakochanym. Oczywiście każde jej pojawienie się jest żywo komentowane przez publikę. Zarówno fani jak i hejterzy snują teorie na temat życia kobiety, o której nic nie wiedzą. Bardzo podobało mi się zawarte przez autorkę w finale objaśnienie i porównanie Wioletty do bohaterki Traviaty.

Ciekawa była też opowieść Katarzyny Gacek o "Carmen", czarnej wdowie, pozbywającej się kolejnych mężów. Zakończenie dało zwrot fabuły o sto osiemdziesiąt stopni.

Intrygujące było też "Niebo pod naszymi stopami" Gai Grzegorzewskiej. Najpierw jesteśmy świadkami rozmowy dwóch mężczyzn w latach 50-tych o jakimś tajemniczym projekcie. Dużo później ze snu budzi się kobieta, rozmyślająca o wyścigu z czasem. Widzimy, że jej praca może mieć negatywny wpływ na jej zdrowie, lecz jest bardzo ważna. Kobieta testuje się przy pomocy rozmowy ze sztuczną inteligencją o imieniu Ziutek. Komputer recytuje wierszyk o dawnych pisarzach, którzy niegdyś zgubili się w potężnym gmachu. Następnie wracamy do roku '62 i otrzymujemy wskazówkę czym w istocie jest ta budowla. To totalnie zakręcona historia, budząca wiele pytań. Żałuję , że jest tak krótka. Chętnie przeczytałabym jej rozwinięcie.

Myślę, że każdemu przypadnie do gustu inne opowiadanie. Jeśli lubicie sprawy kryminalne to warto zajrzeć za kulisy Opery Narodowej i odkryć jej tajemnice.

Dziesięć opowiadań łączy motyw opery. Czasem bohaterowie w niej pracują, innym razem są tylko wielbicielami połączenia muzyki poważnej i wybitnych głosów śpiewaków. Każde z opowiadań jest inne. Mi najbardziej przypadło do gustu ostatnie, "Wysokie C (C trzykreślne)" Janusza Onufrowicza. W gmachu opery ginie tenor. Oczywisty podejrzany zdaje się być niewinny, chociaż jest...