Janusz Onufrowicz

Marta stanęła w drzwiach dużego pokoju. Przyglądała się przez chwilę rzeczom rozsypanym po dywanie i córce pochłoniętej łączeniem klocków, l...

Marta stanęła w drzwiach dużego pokoju. Przyglądała się przez chwilę rzeczom rozsypanym po dywanie i córce pochłoniętej łączeniem klocków, lalek i plasteliny. – W co się bawisz? – zapytała ciepło, przykucając przy Julce. – W palenie Zydów. – Co powiedziałaś? – Miała nadzieję, że się przesłyszała. – W palenie Zydów. Krew w żyłach Olszak zamieniła się w lód. Przez chwilę nie wiedziała, co powiedzieć. Przyglądała się tylko, jak Julka wsuwa lalki do kanciastej studni z klocków, sycząc dziwnie, jakby naśladowała dźwięk jakiegoś mechanizmu. Po chwili z drugiej strony wyjmowała kulkę ciemnej plasteliny. Marta wolała nie dociekać symboliki tej zabawy.

Cel. Każdy jakiegoś potrzebuje. Jeśli nie masz w głowie nic, co by ten cel urodziło, to chętnie dasz się zarazić czyimś innym celem. Zwłaszc...

Cel. Każdy jakiegoś potrzebuje. Jeśli nie masz w głowie nic, co by ten cel urodziło, to chętnie dasz się zarazić czyimś innym celem. Zwłaszcza, że w grupie nie czujesz się nikim. W ludzkim rozrachunku wiele zer nie daje zera, tylko potęgę. Wielu nijakich tworzy żywioł.