Kiedy kobiety były smokami

Ta książka mnie po prostu zaczarowała - niespieszna, bez galopującej wydarzeniami fabuły, ale skupiona na obserwacji zjawisk, uczuć i mechanizmów społecznych. „Dziewczynka, która wypiła księżyc” w wersji dla dorosłych.

Ta książka mnie po prostu zaczarowała - niespieszna, bez galopującej wydarzeniami fabuły, ale skupiona na obserwacji zjawisk, uczuć i mechanizmów społecznych. „Dziewczynka, która wypiła księżyc” w wersji dla dorosłych.

Zabijcie mnie, ale wybitnie nie weszła mi ta książka. Dosłownie przemęczyłam się przez nią, za dużo literatury pięknej jak na metr kwadratowy. Oczekiwałam czegoś mniej ,, pięknego” a większej fantastyki, sama nie wiem.

Zabijcie mnie, ale wybitnie nie weszła mi ta książka. Dosłownie przemęczyłam się przez nią, za dużo literatury pięknej jak na metr kwadratowy. Oczekiwałam czegoś mniej ,, pięknego” a większej fantastyki, sama nie wiem.

Niesamowicie wciągająca opowieść i... chciałabym by była możliwa taka przemiana, by nigdy nie stało się tak jak ze sprawą Christine Blasey Ford, która była inspiracją dla tej książki.

Niesamowicie wciągająca opowieść i... chciałabym by była możliwa taka przemiana, by nigdy nie stało się tak jak ze sprawą Christine Blasey Ford, która była inspiracją dla tej książki.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Początek jest intrygujący, historia ciekawie się zaczyna co powoduje, że czyta się ją bardzo szybko. Niemniej jednak spodziewałam się, że smoki będą występowały tutaj jedynie jako swoista metafora (tutaj chyba wprowadził mnie lekko w błąd opis książki i uciekła mi informacja, że to całkowicie typ: fantasy, science fiction). Niestety tak się nie stało, a na dodatek druga część książki staje się już toporniejsza. Całość zatem jest jednocześnie interesująca jak i nużąca. Dawno już nie miałam tak odmiennych uczuć w trakcie czytania jednej powieści. Spodziewałam się dokładniejszego wyjaśnienia pewnych zagadnień, a niestety większość aspektów pozostaje do indywidualnej analizy czytelnika.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Początek jest intrygujący, historia ciekawie się zaczyna co powoduje, że czyta się ją bardzo szybko. Niemniej jednak spodziewałam się, że smoki będą występowały tutaj jedynie jako swoista metafora (tutaj chyba wprowadził mnie lekko w błąd opis książki i uciekła mi informacja, że to całkowicie typ: fantasy, science fiction). Niestety...

Nieszablonowy pomysł, a wykonanie... Coś niesamowitego.
Nie sądziłam, że tak umiejętnie można połączyć dobrą powieść obyczajową z wątkiem fantastycznym, jak przemiany kobiet w smoki. Tutaj nic się ze sobą nie gryzie, nie ma momentów, że coś nie pasuje lub jest śmieszne. Opowieść Alex jest z jednocześnie poruszająca, ale też chłodna. Narratorka ma w sobie mnóstwo bólu i smutku, i czytelnik od razu to czuje. Jak dla mnie to było genialne, jak w umiejętny sposób można stworzyć narratora pierwszoosobowego, który nie mówi wprost o swoich emocjach, ale opowiada to w inny sposób. Taki... stłumiony. Jakby nie patrzeć, z jednej strony to książka o wykluczeniu, i to na wielu płaszczyznach - zaczynając od zakazów, nakazów, zachowań świadczących o nietolerancji, seksizmie, kończąc na śmierci bliskiej osoby czy odrzuceniu przez członka rodziny - ale też o kobiecym wk*rwie, który tu jest zawarty w symbolu smoków. Przepraszam za tamto określenie, ale "gniew" to dla mnie trochę za delikatne słowo, jak myślę o tej książce. Bo Alex też to czuje, i tylko czekamy, kiedy wybuchnie. I to sprawiło, że chciałam to czytać, nie odrywając się od książki.
Ktoś powie, że "Kiedy kobiety były smokami" jest za bardzo feministyczna. Coś w tym jest, ale dla tej metafory wk*rwu i genialnie zarysowanej Alex warto przeczytać całość. Nie pożałujecie.
Książkę dołączam do Wielkobukowego Binga 2025 pod hasłem "Motyw: przewrót lub rewolucja".

Nieszablonowy pomysł, a wykonanie... Coś niesamowitego.
Nie sądziłam, że tak umiejętnie można połączyć dobrą powieść obyczajową z wątkiem fantastycznym, jak przemiany kobiet w smoki. Tutaj nic się ze sobą nie gryzie, nie ma momentów, że coś nie pasuje lub jest śmieszne. Opowieść Alex jest z jednocześnie poruszająca, ale też chłodna. Narratorka ma w sobie mnóstwo bólu i...

Absolutnie nieszablonowa, rewelacyjna opowieść o rzeczywistości alternatywnej, gdzie kobiety mogą (lub też muszą) stać się smokami.
O pogardzie, gniewie i tym, co może się z nich zrodzić. Do tego to hymn pełen miłości do nauki!
Przyjemność lektury ciut popsuło dość banalne i nachalne zakończenie. Mimo dwóch ostatnich rozdziałów bardzo udana książka :)

Absolutnie nieszablonowa, rewelacyjna opowieść o rzeczywistości alternatywnej, gdzie kobiety mogą (lub też muszą) stać się smokami.
O pogardzie, gniewie i tym, co może się z nich zrodzić. Do tego to hymn pełen miłości do nauki!
Przyjemność lektury ciut popsuło dość banalne i nachalne zakończenie. Mimo dwóch ostatnich rozdziałów bardzo udana książka :)

Mamy tutaj genialny pomysł – przedstawienie feministek jako majestatycznych smoków. Jednak wykonanie jest dla mnie dalekie od ideału. Trochę przeszkadzał mi język – książka ta jest napisana w dość „suchy” sposób. Zdania nie porywają, nie wywołują emocji, narracja sprawia, że czuję się jakbym oglądała wszystko z dużego dystansu. Ponadto tematyka jest dla mnie trudna, zawsze się irytuję, kiedy czytam o patriarchacie – choć jest to bardzo ważny temat i warto do niego wracać (i z nim walczyć) – jednak z tych dwóch powodów trudno mi było przebrnąć przez tę historię. Jednak zachowanie smoków było mało „realistyczne” – ciągle pomagały innym, porzuciły dzieci, większość z nich sprawdzała się znakomicie w typowo męskich zajęciach – feministki nigdy się tak nie zachowywały? A przynajmniej nie wszystkie. Podobała mi się sama baśniowość powieści, ale nie pokazanie wszystkich kobiet jako dobrych, utalentowanych w męskich dziedzinach lesbijek, które kochają dzieci i jednocześnie pokazanie wszystkich mężczyzn jako największego zła tego świata (poza tym naukowcem) – rozumiem jednak do czego autorka zmierzała, choć moim zdaniem nieco przesadziła z czytelnością tezy. Ogromny plus za przesłanie, zwłaszcza to, że płeć nie determinuje naszych talentów, umiejętności, potrzeb i marzeń.
Podsumowując – ważna historia, genialny pomysł, ale trochę się wlecze, nie jest łatwa, nieco baśniowa i intrygująca, ale jednocześnie trochę zbyt czarno-biała (co jednak pasuje do baśniowej konwencji powieści, ale mi przeszkadzało). Mimo wszystko warto się z nią zapoznać i zastanowić się, jak feminizm XX wieku wpłynął na nasz dzisiejszy świat, jak patriarchat nadal próbuje nas stłamsić i ile jeszcze jest do zrobienia w tej kwestii.

Mamy tutaj genialny pomysł – przedstawienie feministek jako majestatycznych smoków. Jednak wykonanie jest dla mnie dalekie od ideału. Trochę przeszkadzał mi język – książka ta jest napisana w dość „suchy” sposób. Zdania nie porywają, nie wywołują emocji, narracja sprawia, że czuję się jakbym oglądała wszystko z dużego dystansu. Ponadto tematyka jest dla mnie trudna, zawsze...

Na początku nie mogłam się odnaleźć, ale potem okazała się dobra.

Na początku nie mogłam się odnaleźć, ale potem okazała się dobra.

Ta książka... nie ma sensu.

Na początku wydawało mi się, że rozumiem, co autorka chce przekazać — że kobiety mogą być kimś więcej niż tylko matką i żoną. I to było okej, ale później wszystko zaczęło tracić spójność. Nagle kobiety dosłownie zamieniają się w smoki i znikają — jakby wyszły po mleko i już nie wróciły, nie myśląc w ogóle o swoich bliskich.

A potem, równie nagle, wracają. Nie wiadomo, gdzie były, dlaczego zniknęły ani co robiły. Po prostu wracają i oczekują, że wszyscy je zaakceptują. I niby są inne, ale... jedyne, czym różnią się od ludzi, to wygląd xD

Ta książka... nie ma sensu.

Na początku wydawało mi się, że rozumiem, co autorka chce przekazać — że kobiety mogą być kimś więcej niż tylko matką i żoną. I to było okej, ale później wszystko zaczęło tracić spójność. Nagle kobiety dosłownie zamieniają się w smoki i znikają — jakby wyszły po mleko i już nie wróciły, nie myśląc w ogóle o swoich bliskich.

A potem, równie...

Obiektywnie to dobra literatura, ale nie poczułam z nią żadnej emocjonalnej więzi. Myślę, że książka jest stanowczo zbyt rozwleczona w stosunku do treści, jakie chce przekazać. Nie czułam również żadnej przyjemności z lektury - chłód, "zmowa milczenia" w rodzinie, powszechny seksizm, emocjonalny dystans narratorki tworzyły dla mnie bardzo nieprzyjemną, męczącą atmosferę, przez którą ciężko było się przedrzeć. Być może trafnie oddawało to nastrój bohaterki, ale równocześnie sprawia, że nie mam dobrych skojarzeń z tą książką. W ostatecznym rozrachunku nie uzyskałam nowych perspektyw, mądrości ani rozrywki, tak więc żałuję lektury.

Obiektywnie to dobra literatura, ale nie poczułam z nią żadnej emocjonalnej więzi. Myślę, że książka jest stanowczo zbyt rozwleczona w stosunku do treści, jakie chce przekazać. Nie czułam również żadnej przyjemności z lektury - chłód, "zmowa milczenia" w rodzinie, powszechny seksizm, emocjonalny dystans narratorki tworzyły dla mnie bardzo nieprzyjemną, męczącą atmosferę,...