Samotny wilk i szczenię #1.

Calkiem ok historia, choć szkoda ze) czarnobiałe grafiki oraz czytanie od tyłu (jakby czytanie od końca książki od lewej do prawej)

Calkiem ok historia, choć szkoda ze) czarnobiałe grafiki oraz czytanie od tyłu (jakby czytanie od końca książki od lewej do prawej)

Po raz pierwszy "Samotny wilk i szczenię" zaczął ukazywać się w odcinkach w japońskim "Manga Action" 10 września 1970 roku. Kazuo Koike (scenariusz) i Goseki Kojima (ilustracje) przedstawili w mandze historię samotnego ronina Ogami Ittō i jego syna Ogami Daigorō. Oboje przemierzają feudalną Japonię, zatrzymują się okazjonalnie, bo, jak głosi napis na małej doczepionej do wózka fladze, samuraja można wynająć, a dziecko na chwilę wypożyczyć. W jakim celu? Cóż, to samuraj, posiada niezwykłe umiejętności szermiercze, opanował śmiercionośne style walki. Można na przykład zlecić mu zabójstwo (najczęściej). A syn? Ot, chociażby samotna napotkana matka na drodze chciałaby ukoić swoje smutki i wtulić się w Daigorō w nadziei na chwilowe chociaż oddalenie się trosk. To działa w obu przypadkach.

"Samotny wilk i szczenię" to z jednej strony klasyczna opowieść drogi, a jej kronikarski styl to ciąg krótkich epizodów podzielonych na części. W każdej dochodzi do konfrontacji, a autorzy kreślą przy okazji krajobraz ówczesnej Japonii. I jest to fascynujące pod wieloma względami. Raz, że mamy wgląd w całą strukturę działania kraju (podział administracyjny, siła zarządców mierzona wartością dochodu wioski, również szereg niestosownych zachowań jak te korupcjogenne). Dwa, że na tym tle (również fantastycznym jeżeli chodzi o szkice, architekturę, naturę, stroje),w dość ponurym okresie, tylko jedno jest pewne - siła i umiejętności szermiercze zabójcy.

Goseki Kojima nie potrzebuje wiele miejsca, by umieścić potężny ładunek emocjonalny w ciasnych kadrach. De facto kilka centymetrów przekątnej robi za całą sztalugę. I mamy tam wszystko, od spokoju i napięcia, przez czujność i przygotowanie do starcia, po furię gdy ruch i dynamika podkreślone długimi krechami zawsze zwiastują ciąg brutalnych efektów. Walki Ittōi rozciągają się maksymalnie na kilka plansz, nierzadko jesteśmy świadkami rozczłonkowanych ciał, zastygnięte w kadrach kończyny to zawsze finał starć. Daigorō przeważnie siedzi bezpieczny w niewielkim oddaleniu.

To, co mnie uderzyło przy pierwszym tomie podzielonym na 11 rozdziałów (432 strony pełne gwałtu i przemocy, chociaż zdarza się wiele melancholijnych fragmentów) to to, w jaki sposób autorzy, na przestrzeni tych 11 rozdziałów, budują relację między ojcem i synem. Krwawe epizody oczywiście wypełniają treść mangi, ale to co ważne, dzieje się obok pojedynków, knowań, czy też po prostu obok tej podróży. Obserwujemy tę cichą relację, miłość ojca do syna jest niezaprzeczalna. Samuraj zawsze dba o bezpieczeństwo i dobry rozwój swojego dziecka, ale to samo dziecko jest niezrównanym kompanem! To prawdziwy pełnoprawny duet, szermierz i jego syn, który nierzadko przechyla szalę zwycięstwa w ich stronę!

Daigorō najczęściej odwraca uwagę, może sprowokować przeciwnika. Podstawą zleceń jest najczęściej jakieś zabójstwo, ale żeby dotrzeć do celu, samotny wilk i szczenię, muszą albo uzbroić się w cierpliwość, albo wykorzystać elementy strategii. Taktyczne więc podejście do zadań stanowi połowę (albo więcej!) sukcesu. A do tego zawsze potrzebne jest szczenię. Mały wilk, to wciąż wilk. To stwierdzenie pada w mandze kilka razy i nietrudno w to uwierzyć w trakcie lektury.

Świetna rzecz, wciąga jak dobry serial, w którym zawsze oczekuje się podobnych punktów. Ale to nie nudzi, Kazuo Koike ma świetne pomysły, obok pojedynków przemyka dużo prawdy o ludzkiej naturze. Tom pierwszy to też nieustanne balansowanie pomiędzy elementami gwałtownymi, zabawnymi, a tymi z natury smutnymi, które najczęściej wiążą się z kiepską sytuacją napotkanych postaci.

Świetna rzecz.

Po raz pierwszy "Samotny wilk i szczenię" zaczął ukazywać się w odcinkach w japońskim "Manga Action" 10 września 1970 roku. Kazuo Koike (scenariusz) i Goseki Kojima (ilustracje) przedstawili w mandze historię samotnego ronina Ogami Ittō i jego syna Ogami Daigorō. Oboje przemierzają feudalną Japonię, zatrzymują się okazjonalnie, bo, jak głosi napis na małej doczepionej do...

Zachęcony bardzo pozytywnymi recenzjami mangi "Samotny Wilk i Szczenię" sięgnąłem po pierwszy tom historii niezrównanego wojownika, płatnego zabójcy - Ogami Itto. Podejmujący się najtrudniejszych zadań Ogami w swym fachu wykorzystuje strategie z wojennych traktatów. Na szlaku zawsze towarzyszy mu jego syn od najmłodszych lat uczony okrutnych prawd jakimi rządzi się życie w feudalnej Japonii.
Dla mnie, i stwierdzam to z przykrością, zawarte w pierwszym tomie opowieści są wyjątkowo jednowymiarowe, brak tu zaskoczeń, wszystko toczy się utartymi tropami, a zakończenie jest przewidywalne i niedostarczające tych emocji, których się spodziewałem. Owszem, sporo tu akcji, nie brak całości polotu i dynamiki, przyjemne to dla oka, ale bohaterowie mało mają w sobie tego "mięsa". Próżno tu szukać rozbudowanej psychologii, a i tej akcji jest zbyt mało, aby był to dla mnie dobry "akcyjniak". No strasznie mi przykro, ale kolejnych tomów już czytał nie będę.

Zachęcony bardzo pozytywnymi recenzjami mangi "Samotny Wilk i Szczenię" sięgnąłem po pierwszy tom historii niezrównanego wojownika, płatnego zabójcy - Ogami Itto. Podejmujący się najtrudniejszych zadań Ogami w swym fachu wykorzystuje strategie z wojennych traktatów. Na szlaku zawsze towarzyszy mu jego syn od najmłodszych lat uczony okrutnych prawd jakimi rządzi się życie w...

Samotny wilk i szczenię to manga duetu Kazuo Koike i Goseki Kojima. Kultowy tytuł o płatnym zabójcy podróżującym z dzieckiem był gigantycznym hitem w Japonii i zyskał wielu fanów na całym świecie. Ci sami twórcy odpowiadają także za inną mangę w podobnym klimacie, czyli Poranek ściętych głów. Oba tytuły wydawane są w Polsce przez Hanami, które oferuje wiele wyśmienitych serii dla dojrzalszych czytelników.

Manga ukazuje historię tytułowego samotnego wilka i jego potomka. Głównym bohaterem jest Itto Ogami. Mężczyzna jest płatnym zabójcom o niespotykanych umiejętnościach bojowych i zdolnosciach taktycznych. Niepokonany wojownik jest roninem, czyli bezpańskim samurajem, który podróżuje przez kraj wraz ze swoim małym synkiem w wózku. Chłopczyk o imieniu Daigoro pomaga ojców w wykonywaniu różnych misji i pokonywaniu przeróżnych przeciwników. Seria ma epizodyczny charakter i przedstawia różne historie z życia potężnego wilka. Kolejne historie dostarczają więcej informacji na temat bohatera i tego jak doszło do tego, że podróżuje z synem i mimo niezwykłych umiejętności, morduje za pieniądze. Jaki jest cel Itto i gdzie skończy się jego podróż po Kraju Kwitnącej Wiśni?

Seria prezentuje nam perypetie tego wojownika, jego dziecka i ich drogę do osiągnięcia celu. Poznajemy także powody tego, że wyjątkowo utalentowany szermierz i doświadczony samuraj zajmuje się wędrówką po kraju i zabijaniem ludzi za garść monet. Całość tworzy epicką i tragiczną historię o honorze i zemście w klasycznym stylu.

Jednym z niezwykle ciekawych aspektów mangi Samotny wilk i szczenię jest to, jak zaprezentowano Japonię epoki samurajów na kartach tej mangi. Bardzo często nasza wiedza na temat tamtych czasów nie ma zbyt wiele wspólnego z rzeczywistością i bazuje na górnolotnych sloganach i hasłach na temat kodeksu wojowników i honoru. Autorzy ukazują tutaj inne oblicze tego świata. Jak wszędzie i w każdej epoce liczy się władza i wpływy. Szczytne idee i wartości są często jedynie wykorzystywane do własnych celów przez wpływowych ludzi. Główny bohater jest skuteczny, bo podąża własną drogą i kieruje się sztuką wojny bez znaczenia czy będzie to chwalone przez innych samurajów. Jego metody często są niezbyt honorowe, podstępne i wielu ludzi źle na nie patrzy. Tylko jakie tak naprawdę ma to znaczenie? Zwłaszcza, ze większość z tych postaci wcale nie jest lepsza i dopuszcza się okropnych rzeczy ukrytych za fasadami hierarchii społecznej i reguł.

Samotny wilk i szczenię to manga duetu Kazuo Koike i Goseki Kojima. Kultowy tytuł o płatnym zabójcy podróżującym z dzieckiem był gigantycznym hitem w Japonii i zyskał wielu fanów na całym świecie. Ci sami twórcy odpowiadają także za inną mangę w podobnym klimacie, czyli Poranek ściętych głów. Oba tytuły wydawane są w Polsce przez Hanami, które oferuje wiele wyśmienitych...

Po serię "Samotny Wilk i Szczenię" sięgnąłem dopiero po przeczytaniu "Poranku ściętych głów". I obydwie serie łączą nie tylko twórcy, ale też świetne przedstawienie w nich tradycji Feudalnej Japonii. Początkowo tutaj czułem się trochę zagubiony, bo też ciężko mi było wejść w świat zabójcy do wynajęcia, który wędruje po Japonii z małym chłopcem. Ale po dwóch, czy trzech historiach udało mi się wręcz wbiedz z drzwiami w ten świat. Podobnie jak w "Poranku ściętych głów" jest tutaj bardzo brutalnie, historie są różnorakie, mają też różny ciężar, ale jest tutaj mniej melancholii, mniej filozofii, które to elementy zajmowały sporo miejsca w "Poranku ściętych głów". Historia Wilka sprawia wrażenie nieco prostszej, bardziej idącej do przodu, ale wciąga tak samo jak "Poranek ściętych głów", więc bez ociągania się zabieram się za drugi tom.

Po serię "Samotny Wilk i Szczenię" sięgnąłem dopiero po przeczytaniu "Poranku ściętych głów". I obydwie serie łączą nie tylko twórcy, ale też świetne przedstawienie w nich tradycji Feudalnej Japonii. Początkowo tutaj czułem się trochę zagubiony, bo też ciężko mi było wejść w świat zabójcy do wynajęcia, który wędruje po Japonii z małym chłopcem. Ale po dwóch, czy trzech...

Początek tego komiksu był dla mnie trudny w odbiorze. Zostałem przytłoczony tekstem i terminami z historii Japonii. Strony są dziwnie skonstruowane, część z nich jest przeładowana tekstem, tłumaczącym o co chodzi w fabule, a część jest zupełnie pozbawiona teksu. Ten zabieg wpływa na płynność lektury.
Muszę jednak przyznać, że z czasem wciągnąłem się w fabułę. Tytułowy duet bohaterów, fascynuje swoją tajemniczością, dzięki czemu chciałem poznać ich dalsze losy. Do tego dochodzą świetnie narysowane pojedynki i ciekawe intrygi knute przez samotnego wilka, w celu wykonania zlecenia.

Początek tego komiksu był dla mnie trudny w odbiorze. Zostałem przytłoczony tekstem i terminami z historii Japonii. Strony są dziwnie skonstruowane, część z nich jest przeładowana tekstem, tłumaczącym o co chodzi w fabule, a część jest zupełnie pozbawiona teksu. Ten zabieg wpływa na płynność lektury.
Muszę jednak przyznać, że z czasem wciągnąłem się w fabułę. Tytułowy duet...

Początek trochę nudny, ale końcówka już ciekawa.

Początek trochę nudny, ale końcówka już ciekawa.

Wow, ta pozycja bardzo mnie zaskoczyła, wzięłam ją bo patrzyła na mnie z półki w bibliotece. Jestem laikiem jeśli chodzi o mangi (tym bardziej starożytną historię samurajów) ale ta ma bardzo użyteczne przypisy, dzięki którym nawet ja mogłam zrozumieć o co chodzi. Niektóre rozdziały podobały mi się bardziej, inne mniej jednak ostatecznie myślę że to pozycja warta uwagi:)

Wow, ta pozycja bardzo mnie zaskoczyła, wzięłam ją bo patrzyła na mnie z półki w bibliotece. Jestem laikiem jeśli chodzi o mangi (tym bardziej starożytną historię samurajów) ale ta ma bardzo użyteczne przypisy, dzięki którym nawet ja mogłam zrozumieć o co chodzi. Niektóre rozdziały podobały mi się bardziej, inne mniej jednak ostatecznie myślę że to pozycja warta uwagi:)

Sporo fajnych pomysłów, dobra kreska, wszystko trzyma klimat i jest fajnie, japońsko i w ogóle, a jednak... wolę chyba Usagiego. To jest nadal bardzo dobry komiks, po prostu w ciągu paru minionych dekad te pomysły zostały odtworzone tyle razy, że oryginał nieco stracił siłę przebicia. Przywołany wyżej Usagi jest świetnym przykładem naprawdę udanego ogrania takich wątków, aczkolwiek też ma swoje minusy (np. nadmierną wzorzystość rysunków). A skoro przy rysunkach jesteśmy, to Samotny wilk i szczenię też ma gorsze momenty - szczególnie podczas niektórych scen walk: dzieje się tyle, że jakoby się nic nie działo, bo po prostu niewiele widać.

Ocena 7 w tym przypadku mocno uznaniowa i ciut losowa - jak to przy ocenianiu klasyki. Subiektywnie można by dać i 8 lub więcej, bo jako klasyka, to jest mocna klasyka. Ale wiadomo, to tylko oceny.

Sporo fajnych pomysłów, dobra kreska, wszystko trzyma klimat i jest fajnie, japońsko i w ogóle, a jednak... wolę chyba Usagiego. To jest nadal bardzo dobry komiks, po prostu w ciągu paru minionych dekad te pomysły zostały odtworzone tyle razy, że oryginał nieco stracił siłę przebicia. Przywołany wyżej Usagi jest świetnym przykładem naprawdę udanego ogrania takich wątków,...

Jedna z najlepszych mang jakie przeczytałem.

Jedna z najlepszych mang jakie przeczytałem.