Tomasz Spell

Siłą tego komiksu jest jego werwa i dynamiczność w operowaniu światem przedstawionym. Każdy kadr jest żywy i energicznie wciąga nas w siebie, co pozwala przyswajać historię i dialogi bardzo szybko, a jednocześnie zanurzyć się w niesamowitym, wykreowanym jakby w tle świecie. Koniec końców prosta historia staje się więc niejako tylko medium dla okazania umiejętności rysownika, a największą frajdę sprawia nam odkrywanie tych małych rzeczy, które dzieją się na kartkach komiksu obok głównych bohaterów. Wręcz wydaje mi się, że tak ciekawe, abstrakcyjne i draczne uniwersum zasługuje na całą antologię różnych opowieści, bo z głębią tego światka i zarazem brakiem nieśmiałości w poruszaniu cięższych (chociaż czasem prostych) problemów życia codziennego mogłoby stanowić naprawdę inspirującą pożywkę. Mieszanka Pory na Przygodę i Antresolki Profesorki Nerwosolki, która wprowadza te opowieści dla dzieci na bardziej dorosły (niekoniecznie dojrzalszy) poziom jest dokładnie tym, czego oczekiwałem po komiksach, wychowując się na takich dziełach jak właśnie Antresolka. Rzadko jestem w stanie odnaleźć tę samą magię, która towarzyszyła mi właśnie w tych PRL-owskich komiksach odziedziczonych po ojcu, i w rzadkich zwariowanych próbach naśladownictwa tej atmosfery na przełomie wieków. I tylko niesmak wywołuje, że właśnie tak szybko się to skończyło, że musiałem nagle rozstać się z tym światem, zanim poczułem w pełni jego zwariowaną, ale tak bliską naturę.