Profil użytkownika: failsafedb

W moim subiektywnym odbiorze komiks przeciętny. Nie urzekła mnie ani strona wizualna, ani opowieść.

Kreska i ogólnie grafika są dziwne. Nie wiem jaką techniką komiks był rysowany, ale wygląda trochę jak stare rendery, takie z końca lat 90tych. Jest to oczywiście kwestia gustu, komuś się może spodobać, ale ja się odbiłem. Mimo wszystko w ramach zastosowanych tutaj rozwiązań graficznych pewne rzeczy doceniłem, głównie w obszarze jednostkowych projektów, czy to budowli, czy pewnych istot. Koniec końców to za mało bym z przyjemnością ten komiks oglądał.

A jeśli oglądanie to za mało, to siłą rzeczy trzeba przyjrzeć się opowieści. No i znowu: mocno przeciętnie. Momenty bywają fajne i ciekawe, zwłaszcza tam gdzie autor trochę przeciąga linę i wchodzi w grubszą groteskę czy absurd, jednak summa summarum, przez większość czasu jest to po prostu dość banalna historia, jakich wiele.

Rozumiem, że ktoś bardzo lubi Corbena, jednego z legendarnych twórców komiksu. Rozumiem nawet, że w szerszym kontekście Mglisty wymiar docenić można. Przyznam zatem bez bicia: czytałem bez kontekstu, wchodząc w komiks nijako "z ulicy". Przebrnąłem z trudem - nie, nie dlatego, że był zbyt straszny, zbyt jakiś, ale właśnie dlatego, że nie był. Ot, brzydkie rysunki ilustrujące jakąś tam historyjkę, która ani mnie ziębiła, ani grzała. Daję 5/10, czyli oceniam po środku. Ani to dobre, ani złe.

W moim subiektywnym odbiorze komiks przeciętny. Nie urzekła mnie ani strona wizualna, ani opowieść.

Kreska i ogólnie grafika są dziwne. Nie wiem jaką techniką komiks był rysowany, ale wygląda trochę jak stare rendery, takie z końca lat 90tych. Jest to oczywiście kwestia gustu, komuś się m...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo świeża i interesująca pozycja, aczkolwiek odrobinę problematyczna na poziomie czysto faktograficznym.

Zacznę od tego, że autorka jest ewidentnie wielką fascynatką Słowian - widać, że oddała im serce i duszę. To oznacza, że książka jest - siłą rzeczy - nieco subiektywna. Powiedziałbym, że jest pozytywnie subiektywna, aczkolwiek przydałoby się jednak nieco wydzieli słowiański hype z przestrzeni antropologicznej i historycznej.

Z Rytuałów miłosnych wyłaniają się nam Słowianie żyjący w zgodzie z naturą, ale i samymi sobą. Poznajemy ich jako społeczność spójną, mądrą i wspaniale odnajdującą się w meandrach życia uczuciowego i na płaszczyźnie miłości fizycznej. Okay, kupuję taki obraz, bo przyjemnie łechce on moją rogatą, słowiańską duszę, ale... mam wątpliwość na ile jest on zgodny z rzeczywistością. Nie twierdzę, że autorka nas niecnie okłamuje, mam natomiast podejrzenie, że uległa własnej wizji. Pomogłoby, gdyby częściej powoływała się na źródła i zaznaczała kiedy prezentowane przez nią treści są jedynie interpretacjami i przypuszczeniami, a kiedy twardymi i weryfikowalnymi faktami.

Osobnym zarzutem jest trochę nazbyt lekka struktura tekstu. Autorka wydzieliła strukturę ogólną, ale sama się jej nie za bardzo trzymała. Regularnie zdarzało się jej powtarzać i o pewnych rzeczach pisała raczej jak się jej przypomniało, niż w ramach grubszego planu. Nad tym chaosem bym popracował - a w zasadzie nie tyle ja, co powinna to była zrobić autorka i redakcja.

Przyjemnie czytało mi się Rytuały i po trochu uległem roztaczanemu przez autorkę czarowi Słowian. Nie ukrywam, kupiła mnie wątkami poświęconymi swobodzie seksualnej ;-P. A jednak, starając się być uczciwym muszę podkreślić, że braki strukturalne i niejasności faktograficzne są pewnym problemem. Gdyby to była monografia, to wystarczyłoby aby ją przekreślić - Rytuały miłosne to jednak troszkę taka new-age'owa propaganda, która nikomu krzywdy nie zrobi, a myślę, że niejednego czytelnika nastroi pozytywnie do własnej, jakże odległej przeszłości.

Bardzo świeża i interesująca pozycja, aczkolwiek odrobinę problematyczna na poziomie czysto faktograficznym.

Zacznę od tego, że autorka jest ewidentnie wielką fascynatką Słowian - widać, że oddała im serce i duszę. To oznacza, że książka jest - siłą rzeczy - nieco subiektywna. Powiedziałb...

Rozwiń

Zwiń

Coraz częściej zdarza się, że naprawdę dobre książki trafiają w moje ręce przez przypadek. Projekt Hail Mary dorzuciłem do koszyka zakupowego pod wpływem impulsu i w zasadzie dopiero po fakcie uświadomiłem sobie, że autora - Andy'ego Weira nieźle kojarzę, aczkolwiek tylko pośrednio. Podsumowując całą recenzję mogę napisać tylko tyle: cholernie dobrze się stało, że Hail Mary kupiłem. To świetne science fiction i jedna z lepszych powieści jakie przeczytałem w ostatnim półroczu. Już kilka dni po lekturze, a ja ciągle jestem pod wrażeniem.

Hail Mary to dzieło odrobinę nostalgiczne. To takie science fiction w wersji tu i teraz: nie odległe galaktyki i linie czasowe, a to co mamy, co wiemy i co teoretycznie moglibyśmy osiągnąć gdybyśmy bardzo, bardzo się postarali... no i jeszcze dostali prezent w postaci obcych organizmów o nietypowych właściwościach. Fikcja miesza się tutaj przemyślnie z twardą naukową wiedzą. Ba! Nawet jeśli może się wydawać inaczej, to absolutnie dominująca część przedstawionych w książce koncepcji czy technologicznych rozwiązań albo już istnieje, albo jest w naszym zasięgu. Albo jest sensowną spekulacją. Weir był tak miły, że nawet nurkując w strefę fikcji cały czas trzymał w dłoniach grubą linię akceptowalnie podkoloryzowanego realizmu. Podróż z prędkością .92 c? Sprawdziłem wartości i ku własnemu zdziwieniu odkryłem, że wszystko się tutaj zgadza. Nie, jeszcze nie umiemy rozpędzić się do takiej prędkości, ale na poziomie energii jest okay. Sposób jej pozyskania i wydatkowania - to fiction; ilość energii, która w ramach tego procesu może być dostarczona - to science (a tutaj miałem największe wątpliwości). Biologia Eridian? Fikcja o tyle, że nie odkryliśmy chociażby zbliżonych organizmów, jednak jest to fikcja o pewnym prawdopodobieństwie wystąpienia w realu. Notabene sam autor na reddicie (SpeculativeEvolution) opublikował kiedyś bardzo rozbudowany dokument wyjaśniający biologię Eridian. To w zasadzie osobna mini-monografia, której powstanie wymagało wielu, wielu godzin pracy. I która ma sens, jeśli chcemy się pobawić w spekulację (koniec końców ksenobiologia to wyłącznie spekulacja).

W świetle powyższego uznanie Projektu Hail Mary za love letter do klasyki gatunku jest uzasadnione, ale oczywiście dyskusyjne. Chociażby dlatego, że powieść ma bardzo nowoczesny styl. Czyta się ją jak współczesny thriller, czemu nie przeszkadza gargantuiczna ilość faktografii i metodologii, w których bez mała utopiono opowieść. Hail Mary to poniekąd fabularyzowany scenariusz naukowy, który pochłania się z wypiekami na twarzy. No, jeśli kogoś podnieca astrofizyka ;-)

Rozumiem, że osoba mądrzejsza ode mnie i mająca konkretną wiedzę z astronomii czy ksenobiologii mogłaby mieć nieco bardziej krytyczne zdanie, jednak muszę podkreślić, że powieść jest naprawdę spójna i sensowna, nawet w oczach kogoś wyczulonego na głupotki i deus ex machina. Czy to oznacza, że takowych zjawisk w Hail Mary nie ma? Oczywiście, że są, bo to - jednak! - mainstreamowe science fiction, a nie dysertacja naukowa. Ale autor tak umiejętnie wszystko zgrał i ograł, że dziury logiczne, naukowe nieścisłości(*) i przeinaczenia po prostu nie bolą. Zresztą, przyznam bez bicia, jedyne do czego ja mógłbym się doczepić to mgliste wypowiedzi o falach radiowych - autor parokrotnie wspomina o ich zasięgu (w jednym wypadku wspomina, że dotarłyby z Ziemi najwyżej do Saturna), podczas kiedy fale radiowe w przestrzeni kosmicznej mają nieograniczony zasięg - tyle, że oczywiście tracą moc.

Summa summarum, Projekt Hail Mary ląduje bardzo wysoko w moim zestawieniu literatury science fiction. 9/10 - nie będę się szczypał. To w końcu thriller science fiction, który nie jest prostacki i nie traktuje czytelnika jak przeciętnego Amerykanina. Czego chcieć więcej?

* - taką nieścisłością jest złamanie zasad termodynamiki - ale tego nie wyłapałem sam, bo jestem na to zbyt głupi. No i jeszcze pogubiłem się z neutrinami, ale ich nigdy nie ogarniałem. Nie moja liga.

PS. Filmu nie widziałem, do niedawna nawet nie wiedziałem, że w ogóle taki istnieje. Trailer nie do końca mnie zachęcił, ale muzyka Styles'a jednak chodzi za mną, więc kto wie, czy nie spróbuję zderzyć literatury ze srebrnym ekranem.

Coraz częściej zdarza się, że naprawdę dobre książki trafiają w moje ręce przez przypadek. Projekt Hail Mary dorzuciłem do koszyka zakupowego pod wpływem impulsu i w zasadzie dopiero po fakcie uświadomiłem sobie, że autora - Andy'ego Weira nieźle kojarzę, aczkolwiek tylko pośrednio. Podsum...

Rozwiń

Zwiń