Wyspa kobiet

Na początku nie mogłam się do niej przekonać potem nadspodziewanie mnie wciągnęła, a przygody przeoryszy zaczęły mnie bawić. I nie nie była świętą, raczej zbudowaną z hartowanej stali.

Na początku nie mogłam się do niej przekonać potem nadspodziewanie mnie wciągnęła, a przygody przeoryszy zaczęły mnie bawić. I nie nie była świętą, raczej zbudowaną z hartowanej stali.

Uważam tę książkę za ciekawy eksperyment.

W "Wyspie kobiet" Groff zadaje pytanie: czy powieść o kobietach będących częścią jednej z najbardziej mizogynistycznych instytucji w historii świata może być feministyczna, skoro nawet obiekt ich czci jest mężczyzną?

Odpowiedź brzmi - tak jakby.

Groff w bardzo ciekawy sposób odwraca typowo męskie historie poprzez brak jakichkolwiek męskich postaci w swojej powieści. Wszystko kręci się wokół kobiet, ich płci, seksualności i zmagań. Wspomina się tutaj raz na jakiś czas o mężczyznach, choćby o Ryszardzie Lwie Serce, ale nigdy nie są oni wymienieni z imienia, ani nie przykłada się do nich takiej wagi jak do kobiet. Nigdy się pojawiają się tutaj również imiona "Adam" czy "Jezus".

Czy jest to jednak powieść feministyczna? Zarazem tak i nie, co zapewne było zamiarem autorki. Choć powieść skupia się na kobietach (i lesbijkach),nie są one żyć w pełnoprawnym świecie jako kobiety. By stworzyć swoją wyspę kobiet, muszą całkowicie odizolować się od świata i zwrócić się w stronę herezji, by zyskać choć trochę niezależności. Ale nawet wtedy nie mogą decydować o sobie - Marie, choć pragnie wolności i siły, powiela metody mizoginistycznych patriarchów kościoła poprzez trzymanie swoich podopiecznych w ciągłej niewiedzy, pozbywanie się każdej kobiety, która może jej zagrozić, oraz odcinanie innych zakonnic od świata, by mogła łatwiej je kontrolować. Marie dąży do niezależności i wolności od mężczyzn, jednak chce tych rzeczy tylko dla siebie, a nie dla innych. Jest de facto narcyzem z kompleksem zbawcy, który narzuca swoim podopiecznym swoja wolę i ignoruje ich własne pragnienia, co najlepiej ukazuje jej przyzwolenie na ukaranie Avice - nagle te patriarchalne zasady, które tak lubi łamać, nie stanowią dla niej problemu, kiedy pozwala Godzie na wychłostanie dziewczyny.

I tutaj dochodzimy do kolejnego ważnego motywu powieści - miłości dworskiej. Poprzez ten wątek Groff udowadnia, że choć mizoginia jest dziełem mężczyzn, to jednak nawet kobiety mogą tworzyć podobne pułapki. Marie wpada w metaforyczną zasadzkę Eleonory i poświęca jej całe swoje życie - na próżno, bo Eleonora traktuje ją tylko jakie narzędzie. Miłość dworska powoduje u Marie wykształcenie komleksu Madonny i ladacznicy i powstrzymuje ją przed osiągnięciem szczęścia. Zatem nawet w świecie kobiet Marie dopada jej wewnętrzna mizoginia.

Podsumowując - jest to powieść dobra i ciekawa pod względem wykonania tematyki, choć jednocześnie dość łatwo jest ją źle zinterpretować. Groff bez wątpienia jest feministką, co bardzo dobrze udowadnia w "Fatum i furii", ale to właściwie nie jest powieść o feminizmie - raczej o idei, która mogła być feminizmem, ale która zawiodła z powodu wad kobiety, która próbowała ją krzewić. Jest to ciekawe studium przypadku, podobała mi się też dlatego, że niedawno na studiach omawialiśmy protofeminizm, mistyczki i dworską miłość.

Uważam tę książkę za ciekawy eksperyment.

W "Wyspie kobiet" Groff zadaje pytanie: czy powieść o kobietach będących częścią jednej z najbardziej mizogynistycznych instytucji w historii świata może być feministyczna, skoro nawet obiekt ich czci jest mężczyzną?

Odpowiedź brzmi - tak jakby.

Groff w bardzo ciekawy sposób odwraca typowo męskie historie poprzez brak...

Lauren Groff zachwyciła mnie w „Dzikich bezkresach” więc zdecydowanie będę chciała nadrobić jej wydaną każdą książkę. Kolejną jest właśnie „Wyspa kobiet” opowiadająca o życiu Marie w średniowiecznym opactwie, zostaje tam zesłana w wieku siedemnastu lat na przeoryszę klasztoru. Na kartach powieści mijają lata, Marie nawiązuje siostrzeńskie więzi, wyprowadza z głodu i biedy to miejsce, uświadcza się w swoich wizjach oraz otacza ogromną opieką pozostałe kobiety, a także rozbudowuje to miejsce.

Zainicjonowane działania i ogromny wpływ dały obraz sprawczości. Jest to historia bardzo feministyczna, o kobietach zepchanych na margines, które odnajdują coś swojego gdy są dobrze pokierowane. Zamknięte, a jednak pełne pragnień, zdane wyłącznie na siebie budują własne imperium.

Nie można autorce odmówić przepięknego stylu, melancholijnego posługiwania się językiem i zatapiania w senne treści, lecz książka zostanie bez zachwytów, boje się, że również szybko o niej zapomnę. Ciekawa fabuła z nietuzinkowymi bohaterkami (wiele ich, w końcu zaczynały mi się mylić) o tak dawnych czasach pisana jako teraźniejszość. Jest naprawdę oryginalnie i klimatycznie, ale nie porywająco.

Nie skreślam Groff, to po prostu nie było dla mnie, wiem że odnajdę się w jej innych powieściach.

Lauren Groff zachwyciła mnie w „Dzikich bezkresach” więc zdecydowanie będę chciała nadrobić jej wydaną każdą książkę. Kolejną jest właśnie „Wyspa kobiet” opowiadająca o życiu Marie w średniowiecznym opactwie, zostaje tam zesłana w wieku siedemnastu lat na przeoryszę klasztoru. Na kartach powieści mijają lata, Marie nawiązuje siostrzeńskie więzi, wyprowadza z głodu i biedy...

Kolejna powieść Groff i kolejna perełka. Wspaniały portret kobiety, Marie, która dzięki swojej sile i intelektowi zmieniła podupadły klasztor w lokalną „potegę” gospodarczą. Mimo, że akcja ma dość hermetyczny charakter to różnorodność portretów kobiet i wspaniały język sprawiły, że czytałam powieść Groff z zachwytem.

Kolejna powieść Groff i kolejna perełka. Wspaniały portret kobiety, Marie, która dzięki swojej sile i intelektowi zmieniła podupadły klasztor w lokalną „potegę” gospodarczą. Mimo, że akcja ma dość hermetyczny charakter to różnorodność portretów kobiet i wspaniały język sprawiły, że czytałam powieść Groff z zachwytem.

Opis był intrygujący i ta powieść zdecydowanie ma swoje momenty, ale dosyć mnie zmęczyła i nie będzie to moja ulubiona pozycja od Groff. Marie była ciekawa bohaterką, trochę zawiódł mnie drugi plan, któremu nie pomagały duże przeskoki czasowe. Brak dialogów wymagał dodatkowego skupienia, a skoro to było odczuwalne, to z formą coś nie zagrało.

Opis był intrygujący i ta powieść zdecydowanie ma swoje momenty, ale dosyć mnie zmęczyła i nie będzie to moja ulubiona pozycja od Groff. Marie była ciekawa bohaterką, trochę zawiódł mnie drugi plan, któremu nie pomagały duże przeskoki czasowe. Brak dialogów wymagał dodatkowego skupienia, a skoro to było odczuwalne, to z formą coś nie zagrało.

Bóg poskąpił Marie piękności i wdzięku. Nie cieszy żadnych oczu na królewskich salonach, a jej bękarcie pochodzenie czyni z niej marną partię. Ledwie siedemnastoletnia dziewczyna staje więc przed bramami podupadłego klasztoru, gdzie jako przeorysza ma objąć opieką stadko wygłodniałych, zdziesiątkowanych chorobą siostrzyczek. Z początku zrozpaczona, prędko odkrywa wszelkie możliwe uroki życia we wspólnocie kobiet.

Pod jej czujnym okiem klasztor rozwija się w samowystarczalną potęgę. Zakonnice nie tylko pielą grządki i wypasają owce, ale też uczą się języków czy rękodzieła. W chwilach wolnych od modlitwy nie szczędzą sobie także czułości, wzajemne zaglądanie pod habity uroczo nazywając uwalnianiem humorów. Istna sielanka, aż chciałoby się mieszkać w takim klasztorze. Tymczasem Marie wchodzi w rolę strateżki, rozsnuwając sieć wpływów po całym chrześcijańskim świecie i broniąc swoich owieczek przed zagrożeniami brutalnego, patriarchalnego świata.

Groff opisuje życie Marie z kronikarską skrupulatnością, powoli budując legendę o jej świętości i odwadze. Podobnie jak rzeczowość przeoryszy przeplata się z jej fantastycznymi wizjami (Ewa całująca się z Matką Boską!),tak lapidarny opis codzienności przeistacza się momentami w barwny i żywiołowy język emocji. Groff ładnie oddaje istotę siostrzeństwa, pasji i wiary, jednocześnie dając do zrozumienia, że Marie i jej wspólnota to jedynie trybik w wielkiej maszynerii świata. Jej działania nie pozostają bez wpływu na środowisko naturalne – innowacja niesie ze sobą zniszczenie, dobro wprawia w ruch także zło. Bardzo mi się podobało to szerokie spojrzenie.

Bóg poskąpił Marie piękności i wdzięku. Nie cieszy żadnych oczu na królewskich salonach, a jej bękarcie pochodzenie czyni z niej marną partię. Ledwie siedemnastoletnia dziewczyna staje więc przed bramami podupadłego klasztoru, gdzie jako przeorysza ma objąć opieką stadko wygłodniałych, zdziesiątkowanych chorobą siostrzyczek. Z początku zrozpaczona, prędko odkrywa wszelkie...

dobrze, że nie sięgnęłam po „Wyspę Kobiet” wcześniej, bo prawdopodobnie na niej skończyłaby się moja przygoda z Groff. jest to bowiem książka niemożebnie ciężka - przez sposób narracji i całkowite pozbawienie dialogów przy jednoczesnym zmienianiu perspektyw może nużyć, jednocześnie jednak język jest wspaniały, a historia zupełnie niesamowita, warto więc się przemęczyć.

dobrze, że nie sięgnęłam po „Wyspę Kobiet” wcześniej, bo prawdopodobnie na niej skończyłaby się moja przygoda z Groff. jest to bowiem książka niemożebnie ciężka - przez sposób narracji i całkowite pozbawienie dialogów przy jednoczesnym zmienianiu perspektyw może nużyć, jednocześnie jednak język jest wspaniały, a historia zupełnie niesamowita, warto więc się przemęczyć.

Ciekawy pomysł na książkę! Wciągająca i ładnie napisana.

Ciekawy pomysł na książkę! Wciągająca i ładnie napisana.

Marie, główna bohaterka Wyspy kobiet, arystokratycznej krwi acz z nieprawego łoża więc bez możliwości dziedziczenia, osierocona wcześnie przez kochającą matkę, jak gorący kartofelek przerzucana między krewnymi, bez szans na dobre zamążpójście, za wysoka, za brzydka, za grubokoścista, herod- baba, trafia do klasztoru, wbrew swej woli. To biedne, niegościnne miejsce, na uboczu świata, zimne i zabiedzone, gdzie tylko głód, umartwianie się i problemy. Trafia tam jako nastolatka i zostaje aż do śmierci. I w czasie swojego tam panowania zabiedzony klasztor zmienia w doskonale prosperujący biznes i znajduje swoje powołanie, nie religijne bynajmniej ale do stworzenia wspólnoty kobiet- współpracującego, harmonijnego, samowystarczającego mechanizmu. Klasztor odcina od świata za pomocą skomplikowanego labiryntu, tworzy bezpieczne miejsce dla siebie, swoich sióstr i innych odrzuconych, trudnych czy uważanych za obłąkane kobiet.

To opowieść o siostrzeństwie, wspólnocie kobiet i ich niebywałej sile, o bogactwie budowanym nie na przemocy, rabunku czy wojnach ale na mądrości, pomnażaniu i pracy, a także o mierzeniu wysoko i ambicji, tak chwalonych u mężczyzn ale budzących sprzeciw gdy odważa się na nie kobieta.
To też przypowieść o życiu kobiety, dojrzewaniu, stawaniu się, seksualności, odkrywaniu mocnych stron, i w końcu starzeniu się w poczuciu spełnienia.
Lubię takie historie, jestem piewcą siły kobiet i siostrzeństwa. Chcę o tym czytać i chce tego doświadczać.

Marie, główna bohaterka Wyspy kobiet, arystokratycznej krwi acz z nieprawego łoża więc bez możliwości dziedziczenia, osierocona wcześnie przez kochającą matkę, jak gorący kartofelek przerzucana między krewnymi, bez szans na dobre zamążpójście, za wysoka, za brzydka, za grubokoścista, herod- baba, trafia do klasztoru, wbrew swej woli. To biedne, niegościnne miejsce, na...

Ale nuda

Ale nuda