Błękitne noce

Męczarnia. Połowa tekstu to nieistotne nazwy własne - miasta, miejsca, imiona. Emocjonalnie płaska i ciągnąca się jak żelki.

Męczarnia. Połowa tekstu to nieistotne nazwy własne - miasta, miejsca, imiona. Emocjonalnie płaska i ciągnąca się jak żelki.

Nie podołałam, jedna z nie wielu książek których nie byłym w stanie skończyć. Może kiedyś do niej wrócę. Na razie na nie.

Nie podołałam, jedna z nie wielu książek których nie byłym w stanie skończyć. Może kiedyś do niej wrócę. Na razie na nie.

Ciężko oceniać taką książkę w kategoriach "podobania się", ale zdecydowanie wrażliwość tej pozycji trafiła do mojego serducha.

Ciężko oceniać taką książkę w kategoriach "podobania się", ale zdecydowanie wrażliwość tej pozycji trafiła do mojego serducha.

Mam mały problem z Joan Didion, ponieważ czytając już trzecią jej książkę mam tak, że temat, bądź jak tutaj wstrząsające wspomnienia o córce, które opisuje naprawdę mnie interesują i ciekawią, nawet z samego psychologicznego punktu widzenia, ale jej styl pisania jakoś totalnie do mnie nie trafia i momentami „meczę się” czytaniem jej książek, mimo, że są krótkie i szybko się je czyta. Nie oceniam tej książki ze względu na wspomnienia o córce i wszystkim co z nią związane, bo to byłoby nie w porządku, ale jako samą książkę i jak mi się ją czytało.

Mam mały problem z Joan Didion, ponieważ czytając już trzecią jej książkę mam tak, że temat, bądź jak tutaj wstrząsające wspomnienia o córce, które opisuje naprawdę mnie interesują i ciekawią, nawet z samego psychologicznego punktu widzenia, ale jej styl pisania jakoś totalnie do mnie nie trafia i momentami „meczę się” czytaniem jej książek, mimo, że są krótkie i szybko się...

Kolejna książka Didion, której nie potrafię ocenić. Ponownie, bardzo osobista, być może pisana w formie autoterapii. Ja w niej nie znalazłam zbyt wiele dla siebie i prawdopodobnie nie sięgnę po więcej jej książek.

Kolejna książka Didion, której nie potrafię ocenić. Ponownie, bardzo osobista, być może pisana w formie autoterapii. Ja w niej nie znalazłam zbyt wiele dla siebie i prawdopodobnie nie sięgnę po więcej jej książek.

Nie jestem ani matką, ani rodzicem, który stracił swoje dziecko, a i tak bolała mnie ta książka. Nie chcę wiedzieć co musiała czuć autorka, ani każdy inny rodzic, który wspomina swoje dziecko w czasie przeszłym.

Nie jestem ani matką, ani rodzicem, który stracił swoje dziecko, a i tak bolała mnie ta książka. Nie chcę wiedzieć co musiała czuć autorka, ani każdy inny rodzic, który wspomina swoje dziecko w czasie przeszłym.

Bardzo smutna i bardzo poruszająca opowieść o matce która straciła męża a przede wszystkim dziecko. Aż przytłacza smutek i rozpacz w każdym zdaniu tego reportażu. Dlaczego tak się stało? Czego się nie zrobiło by zauważyć zbliżający się dramat?
To "ciężka" lektura. Smutna i porażająca opowieść o stracie bliskich i samotności po....

Bardzo smutna i bardzo poruszająca opowieść o matce która straciła męża a przede wszystkim dziecko. Aż przytłacza smutek i rozpacz w każdym zdaniu tego reportażu. Dlaczego tak się stało? Czego się nie zrobiło by zauważyć zbliżający się dramat?
To "ciężka" lektura. Smutna i porażająca opowieść o stracie bliskich i samotności po....

Joan Didion jest wszechstronną mistrzynią dziennikarstwa i pisarstwa.

Joan Didion jest wszechstronną mistrzynią dziennikarstwa i pisarstwa.

Cieszę się, że czytałam ten tytuł tuż po „Roku magicznego myślenia”, bo według mnie te książki są ze sobą bardzo spójne. Jak dzisiaj o nich myślę, to w sumie nawet trochę mi się zlewają w jedną ciągłą opowieść.

A jest to opowieść o utracie dziecka. Bardzo mnie poruszyła i to już od pierwszych stron. To w sumie dosyć ciekawe, bo nie mam własnych dzieci, a mam wrażenie, że bardziej mnie dotknęły te wydarzenia niż historia nagłego odejścia męża Didion w „Roku magicznego myślenia” 😅

Dużo tu było wspomnień z wczesnego dzieciństwa córki, jej dorastania, różnych ważnych momentów w życiu dorastającej dziewczyny. Oczywiście nie zabrakło szczegółów o jej problemach zdrowotnych, licznych pobytach w szpitalach, operacjach, zabiegach i pozornych powrotach do zdrowia. Odejście kogoś w chorobie, nawet niezbyt długiej, pozwala się jednak na to jakoś przygotować.

Znacznie mniej tu było takiego gdybania, co by było, co można było zrobić inaczej i jakie by to mogło mieć konsekwencje. No, ale nie sposób porównywać nagłej śmierci jej męża do śmiertelnej w skutkach choroby córki.

Cieszę się, że czytałam ten tytuł tuż po „Roku magicznego myślenia”, bo według mnie te książki są ze sobą bardzo spójne. Jak dzisiaj o nich myślę, to w sumie nawet trochę mi się zlewają w jedną ciągłą opowieść.

A jest to opowieść o utracie dziecka. Bardzo mnie poruszyła i to już od pierwszych stron. To w sumie dosyć ciekawe, bo nie mam własnych dzieci, a mam wrażenie, że...

Książka szczera, smutna jest swego rodzaju formą pamiętnika autorki. W sposób bardzo subtelny porusza tak ważkie tematy, jak śmierć bliskich, lęk przed chorobą i starością, z którymi przychodzi zmierzyć się każdemu z nas. Niezwykle refleksyjna, niestety nie nastraja optymistycznie.
Przemijanie...

Książka szczera, smutna jest swego rodzaju formą pamiętnika autorki. W sposób bardzo subtelny porusza tak ważkie tematy, jak śmierć bliskich, lęk przed chorobą i starością, z którymi przychodzi zmierzyć się każdemu z nas. Niezwykle refleksyjna, niestety nie nastraja optymistycznie.
Przemijanie...