Кровь эльфов

Fajne
Uniwersum znam z gry. Książka lepiej napisana niż opowiadania. Słuchałam audiobook i to była petarda. Na pewno dodało życia. Dobrze się zapowiada.

Fajne
Uniwersum znam z gry. Książka lepiej napisana niż opowiadania. Słuchałam audiobook i to była petarda. Na pewno dodało życia. Dobrze się zapowiada.

Ciężko jest mi traktować tę książkę „luzem” jako pierwszy tom serii, bo jestem świeżo po opowiadaniach, więc znam postaci i ich historie. Myślę, że czytając „Krew Elfów” jako pierwszą z uniwersum byłabym lekko zagubiona, ale na pewno zainteresowana.

Ciężko jest mi traktować tę książkę „luzem” jako pierwszy tom serii, bo jestem świeżo po opowiadaniach, więc znam postaci i ich historie. Myślę, że czytając „Krew Elfów” jako pierwszą z uniwersum byłabym lekko zagubiona, ale na pewno zainteresowana.

Mistrz Sapkowski w doskonałej formie, niestety końcowa 1/3 książki to mało wiedźmina w wiedźminie. Sporo "politycznego bajdurzenia, trochę wiedźmowego lania wody i sennych fantazji. Na szczęście forma słuchowiska i pan Gosztyła ratują sytuację. Całość ważna w kontekście rozumienia sagi i całego uniwersum.

Mistrz Sapkowski w doskonałej formie, niestety końcowa 1/3 książki to mało wiedźmina w wiedźminie. Sporo "politycznego bajdurzenia, trochę wiedźmowego lania wody i sennych fantazji. Na szczęście forma słuchowiska i pan Gosztyła ratują sytuację. Całość ważna w kontekście rozumienia sagi i całego uniwersum.

Pierwszy tom sagi o Wiedźminie, który wyraźnie zmienia tempo i charakter całej historii. W przeciwieństwie do wcześniejszych opowiadań, książka skupia się bardziej na budowaniu świata, relacjach między bohaterami oraz politycznych napięciach, które stopniowo narastają. Największym atutem powieści jest rozwój postaci, szczególnie Ciri, która przechodzi intensywną przemianę i zaczyna odkrywać swoje możliwości. Geralt nadal pozostaje silnym i charyzmatycznym bohaterem, a jego relacja z Ciri nadaje historii głębi. Obecność Yennefer wprowadza dodatkową dynamikę i pokazuje bardziej ludzką stronę tej postaci. Niesłychanie książkę czyta się lekko i przyjemnie, wciąga od pierwszych stron.

Pierwszy tom sagi o Wiedźminie, który wyraźnie zmienia tempo i charakter całej historii. W przeciwieństwie do wcześniejszych opowiadań, książka skupia się bardziej na budowaniu świata, relacjach między bohaterami oraz politycznych napięciach, które stopniowo narastają. Największym atutem powieści jest rozwój postaci, szczególnie Ciri, która przechodzi intensywną przemianę i...

Zaskakująco długie rozdziały w dość krótkiej powieści. Bardzo podobały mi się opisy wiedźmińskiego i magicznego treningu Ciri, rozczarowało mnie że główna fabuła nie posunęła się zbytnio do przodu a całość zakończyła się bez mocnego akcentu. Zamiast pozostawić mnie z czymś do przemyślenia muszę siegnąć po kolejny tom.

Zaskakująco długie rozdziały w dość krótkiej powieści. Bardzo podobały mi się opisy wiedźmińskiego i magicznego treningu Ciri, rozczarowało mnie że główna fabuła nie posunęła się zbytnio do przodu a całość zakończyła się bez mocnego akcentu. Zamiast pozostawić mnie z czymś do przemyślenia muszę siegnąć po kolejny tom.

Czytając pierwszy raz XX lat temu książka miała słabsze, mniej angażujące momenty. Przerabiając sagę drugi raz, tym razem w formie słuchowiska - ani jednego słabego momentu. To po prostu my nie umiemy się zaangażować odpowiednio podczas czytania.

Czytając pierwszy raz XX lat temu książka miała słabsze, mniej angażujące momenty. Przerabiając sagę drugi raz, tym razem w formie słuchowiska - ani jednego słabego momentu. To po prostu my nie umiemy się zaangażować odpowiednio podczas czytania.

Za mną 3 tom sagi, doceniam niesamowity kunszt Sapkowskiego, fantastyczny świat wiedźminów, elfów i czarodziejek. Najbardziej lubię momenty, w których wystepują główni bohaterowie i konkretna akcja. Natomiast mniej lubię te momenty, którym niestety często poświęcone są całe rozdziały, a które są niepotrzebnie przegadane. Cała otoczka polityczna z nowymi bohaterami, co do których trudno się połapać. Mam lekki niedosyt, jednakże wciąż ciekawi co będzie dalej. Jak rozwinie się relacja Geralta i Yennefer, jakie będą dalsze losy malej Cirii.
Po tych 3 częściach chętnie teraz spróbuję sięgnąć po serial

Za mną 3 tom sagi, doceniam niesamowity kunszt Sapkowskiego, fantastyczny świat wiedźminów, elfów i czarodziejek. Najbardziej lubię momenty, w których wystepują główni bohaterowie i konkretna akcja. Natomiast mniej lubię te momenty, którym niestety często poświęcone są całe rozdziały, a które są niepotrzebnie przegadane. Cała otoczka polityczna z nowymi bohaterami, co do...

Top.

Top.

Jaskier – czyli jednym słowem o tym, jaką będę na starość 😂

Jaskier – czyli jednym słowem o tym, jaką będę na starość 😂

Jeden wielki prolog.

W zasadzie niewiele się tu dzieje i książka pełni rolę ustawienia pionków na szachownicy. Sapkowski bardzo dużo daje tu miejsca postaciom i pozwala wybrzmieć relacjom między nimi. Nakreśla tło polityczne, historię kontynentu, walk i wojen między Królestwami, wprowadza trochę intryg i planów na przyszłość. I w sumie temu służy cała "Krew elfów". Akcji jest tutaj tyle, co kot napłakał, a i tak dzieje się w małej skali, bez większej stawki. Z 90 procent historii to rozmowy między postaciami.

Dialogi są prowadzone po mistrzostwu, Sapek zresztą słynie z bardzo dobrego, bogatego języka i umiejętnie z niego korzysta wprowadzając nas w świat książki. Problem z taką konwencją jest taki, że musi się odbyć ciekawa konwersacja z fajnymi postaciami. I w większości przypadków "Krew elfów" wychodzi zwycięsko w tym aspekcie. Niestety, trafiają się też i wątki, które mniej angażują, a co za tym idzie od razu zaczyna wiać nudą i do przewracania kartek zaczynamy się zmuszać. Głównie dotyczy to Ciri - ogólnie zresztą największy zarzut, z jakim stykamy się w Sadze jest to, że Lwiątko z Cinthry jest w niej bardzo irytującą postacią. Ja bym co prawda aż taki surowy w jej ocenie nie był, ale istotnie pod koniec książki sam złapałem się na tym, że jej fragmenty czytam jakoś z mniejszym zacięciem.

No i jednak czuć mocno zmianę konwencji. "Ostatnie życzenie" oraz "Miecz przeznaczenia" to opowiadania, mające swoje korzenie w baśniach, połączonych z mitologią słowiańską i europejską. Tutaj zaczyna się już jedna wielka epicka historia i jeśli zaczynamy czytać "Krew" zaraz po dwóch pierwszy tomach, to możemy dość mocno odrzuć niezgrabną transformację formy opowieści, niczym spacer słonia w składzie porcelany.

No ale jednak to wciąż "Wiedźmin" - ze wszystkimi swoimi zaletami, za które pokochały go miliony. Barwne dialogi, podszyte znakomitą bujną polszczyzną i lekkim piórem autora.

Jeden wielki prolog.

W zasadzie niewiele się tu dzieje i książka pełni rolę ustawienia pionków na szachownicy. Sapkowski bardzo dużo daje tu miejsca postaciom i pozwala wybrzmieć relacjom między nimi. Nakreśla tło polityczne, historię kontynentu, walk i wojen między Królestwami, wprowadza trochę intryg i planów na przyszłość. I w sumie temu służy cała "Krew...