Bestie z brązu

Miałam wrażenie, że momentami wszystkie emocje bohaterów oraz wątki osobiste leciały jak na zapętleniu. Finałowe wydarzenia za to były tak chaotycznie opisane, że w sumie nie bardzo wiem, co się tam wydarzyło. Ale samo zakończenie okej.

Miałam wrażenie, że momentami wszystkie emocje bohaterów oraz wątki osobiste leciały jak na zapętleniu. Finałowe wydarzenia za to były tak chaotycznie opisane, że w sumie nie bardzo wiem, co się tam wydarzyło. Ale samo zakończenie okej.

Oto i III tom oraz zwieńczenie historii piątki przyjaciół - Severina, Laili, Enrique, Zofii i Hypnosa.
Nie skłamię, jeśli powiem, że pożarłam tę serię w parę tygodni (z małą przerwą na inną książkę pomiędzy). Była niesamowicie wciągająca i pełna akcji; z pięknymi opisami miejsc oraz samego świata. Myślę, że gdyby ktoś zdecydował się na adaptację tej serii, jej sceneria byłaby wyjątkowo magiczna.

Przechodząc jednak do samej fabuły, na początku tego tomu - lekko przegadana, ale pozwoliła na przygotowanie się do intensywnej, późniejszej akcji.
Z zimnej Rosji, przenosimy się do malowniczej Wenecji, a bohaterzy, walcząc z czasem i pragnieniem uratowania Laili przed nieuniknioną śmiercią, próbują swoich sił w odnalezieniu mapy, prowadzącej do świątyni, gdzie zagrawszy na Bożej lirze dostaną taką szasnę.

Zwroty akcji nie były zbyt zaskakujące, raczej mocno przewidywalne, natomiast przyjemnie się o nich czytało. Rozwój postaci, zwłaszcza Zofii i Enrique - ogromny. Szkoda tylko, że Hypnos został tak mocno pominięty i zdegradowany do pojedynczych żartów oraz machania wachlarzem. Wątek związku Severina i Laili był interesujący i sądzę, że całkiem dobrze poprowadzony.

Zakończenie sprawiło, że łezka zakręciła mi się w oku. Pozostawia wiele pytań, ale takie chyba najbardziej tutaj pasuje. Inne mogłoby nawet i zaszkodzić.

Serię "Pozłacanych wilków" będę wspominać z nostalgią, z pewnym sentymentem. W końcu tak bardzo przywiązałam się do postaci, że trudno było się z nimi pożegnać.
Szczerze myślę, że jest to jedna z lepszych trylogii dla młodych ludzi.

Oto i III tom oraz zwieńczenie historii piątki przyjaciół - Severina, Laili, Enrique, Zofii i Hypnosa.
Nie skłamię, jeśli powiem, że pożarłam tę serię w parę tygodni (z małą przerwą na inną książkę pomiędzy). Była niesamowicie wciągająca i pełna akcji; z pięknymi opisami miejsc oraz samego świata. Myślę, że gdyby ktoś zdecydował się na adaptację tej serii, jej sceneria...

Co chwile zmieniam ocenę z 6 na 7 i odwrotnie.
Z jednej strony mamy tu bardzo ciekawe postacie, świetnie zarysowane niestandardowe relacje ( z romansami na czele),dobrze przedstawione wewnętrzne problemy wiec dlaczego ocena tak niska?
A no bo jak widac świetni bohaterowie to za mało, potrzebna jest tez angażująca fabuła. I ona tu niby jest, caly czas coś sie dzieje, tylko że styl jakim operuje autorka psuł mi całą zabawę i sprawiał że momentami ciężko było mi sie skupic na tym co czytam. Liczne barwne opisy miejsc, skomplikowane zagadki, ciągła akcja, wtrącanie co jakiś czas ( głownie przez Enriqe) ciekawostek historycznych i do tego opisy problemów każdej z postaci sprawiały że czułam przesyt. Mimo wszystko nie żaluje że przeczytałalm tę trylogię i cieszę się że zakończenie jest definitywnym jej zamknięciem, więc powstania kolejnych tomów nie będę musiała się obawiać.

Co chwile zmieniam ocenę z 6 na 7 i odwrotnie.
Z jednej strony mamy tu bardzo ciekawe postacie, świetnie zarysowane niestandardowe relacje ( z romansami na czele),dobrze przedstawione wewnętrzne problemy wiec dlaczego ocena tak niska?
A no bo jak widac świetni bohaterowie to za mało, potrzebna jest tez angażująca fabuła. I ona tu niby jest, caly czas coś sie dzieje,...

Seria, która baaardzo długo leżała na półce wstydu, zanim w końcu po nią sięgnęła. Ale kiedy już zaczęłam, nie mogłam skończyć. Doskonała. Naprawdę jest mi smutno, że to już koniec przygód, zwłaszcza, że zostawiają słodko gorzki posmak

Seria, która baaardzo długo leżała na półce wstydu, zanim w końcu po nią sięgnęła. Ale kiedy już zaczęłam, nie mogłam skończyć. Doskonała. Naprawdę jest mi smutno, że to już koniec przygód, zwłaszcza, że zostawiają słodko gorzki posmak

Ponownie jestem zauroczona stylem autorki. Uwielbiam jej język, opisy oraz charakterystykę bohaterów. Każde napisane przez nią zdanie sprawia, że wydarzenia dziejące się w książce, wyraźnie stają przed moimi oczami. Najbardziej jednak jestem oczarowana kreacją postaci – dzięki barwnym opisom i dokładnemu przedstawieniu wszystkich bolączek oraz atutów miałam wrażenie, że Roshani Chokshi opisuje żywe osoby, a nie stworzoną przez siebie fikcję. Fajnie, iż każda z głównych postaci dostała możliwość opowiedzenia fabuły ze swojego punktu widzenia.
Porównując jednak każdą z części z osobna, dochodzę do wniosku, że najbardziej podobała mi się pierwsza. Druga była dla mnie trochę rozczarowaniem, którą uratowało zakończenie, zaś trzecia… z jednej strony losy głównych bohaterów ciekawiły mnie do tego stopnia, że koniecznie chciałam poznać całą historię, zaś z drugiej odnosiłam niemałe wrażenie, iż autorka leciała trochę po łebkach pisząc ten tom. Widać to przy postaci Rusłana, który według mnie stracił na swoim temperamencie, również sądziłam, że Ewa jakoś wykaże się już w kluczowych momentach książki, ale byłam w błędzie. Wyraźnie zabrakło mi działania czarnych charakterów. Akcja została rozprowadzona zbyt równomiernie, jedynie finał trochę mnie zaskoczył, ponieważ spodziewałam się całkiem czegoś innego. Cała opowieść wydawała mi się z lekka odgrzewanym kotletem na tle pozostałych tomów serii, dlatego sporo się zawiodłam.
Żeby nie było, że cała powieść jest do bani: pojawiły się także ciekawe momenty. Były moje ulubione zagadki związane z poszukiwaniem skarbu, także nawiązanie przez autorkę do czasów starożytnych, fantastyki, czy nauk ścisłych jak zwykle przykuło moją uwagę. Wydaje mi się jednak, że R. Chokshi zbyt mało czasu poświęciła pobocznym postaciom, jak i samej fabule, przez co książka wydaje się o wiele gorsza na tle pozostałych tomów serii.

Ponownie jestem zauroczona stylem autorki. Uwielbiam jej język, opisy oraz charakterystykę bohaterów. Każde napisane przez nią zdanie sprawia, że wydarzenia dziejące się w książce, wyraźnie stają przed moimi oczami. Najbardziej jednak jestem oczarowana kreacją postaci – dzięki barwnym opisom i dokładnemu przedstawieniu wszystkich bolączek oraz atutów miałam wrażenie, że...

Niestety, schemat powtórzony z poprzednich części. Powiało nudą, mimo że ciągle coś się dzieje.
Nadal uważam jednak, że można z tego zrobić naprawdę okrutnie śliczny film (albo serial).
Ps Wszystko kończy się dobrze.

Niestety, schemat powtórzony z poprzednich części. Powiało nudą, mimo że ciągle coś się dzieje.
Nadal uważam jednak, że można z tego zrobić naprawdę okrutnie śliczny film (albo serial).
Ps Wszystko kończy się dobrze.

Akcja trylogii Chokshi rozpoczyna się w Paryżu w 1889 r., kiedy do zamożnego poszukiwacza skarbów, Séverina, zwraca się o pomoc Zakon Babel. W zamian za pomoc chłopak otrzymuje propozycję dostępu do skarbu, do należnego mu dziedzictwa. Séverin będzie potrzebował przy tym pomocy specjalistów: matematyczki z długiem do spłacenia, historyka, który nie może wrócić do domu, tancerki o ponurej przeszłości i kogoś, kto jest mu bratem, choć nie łączą ich więzy krwi.
"The Gilded Wolves" to świetny przykład na to, że można połączyć dynamiczną fabułę ze stworzeniem pełnowymiarowych, wiarygodnych postaci. Z jednej strony czytamy więc o tajemnicach, zagadkach i przeszkodach, na jakie trafiają nasi bohaterowie, ale z drugiej możemy się zapoznać również z nimi samymi. Przysięgam, że nie sposób ich nie polubić. Pod tym względem TGW przypomina „Szóstkę wron” Bardugo. „Paczka” Séverina to ludzie o zupełnie różnych osobowościach i którzy – odrzuceni przez społeczeństwo – stworzyli razem coś na kształt rodziny, którą samą sobie wybrali. Według mnie rys psychologiczny bohaterów i nakreślenie relacji pomiędzy nimi jest najmocniejszym punktem tej trylogii. Chokshi nie uprawia tutaj tzw. „drewnianej ekspozycji”, ale pokazuje wszystko za pomocą konkretnych scen i dialogów, by czytelnicy mogli wyciągać samodzielne wnioski. Oprócz tego nie brak tu humoru sytuacyjnego, który najczęściej wnoszą chaotyczny Enrique i melodramatyczny Hypnos.
Na przestrzeni trylogii podróżujemy z Paryża do mroźnej Rosji, by w końcu trafić do Wenecji. W naturalny sposób pozwala to autorce uniknąć fabularnej monotematyczności, bowiem co kraj, to nowe informacje i struktury Zakonu. Razem z bohaterami rozwiązujemy więc kolejne zagadki rodem z Indiany Jonesa, co działa (przynajmniej na początku) niezwykle angażująco. Po pewnym czasie staje się to jednak dosyć monotonne: nieważne, co stanie postaciom na przeszkodzie, one sobie z tym poradzą, bo akcja musi iść do przodu. Przez brak owego czynnika niepewności fabuła zostaje pozbawiona napięcia. Jest to mój największy zarzut wobec tej serii.
Mimo, że finał trylogii łamie serce, to i tak jest udany, można powiedzieć, że jest słodko-gorzki, i stanowi piękną klamrę dla wszystkich trzech tomów, a na podstawie epilogu "Bestii z brązu" mogłaby powstać cała powieść w stylu „Addie LaRue”.

Akcja trylogii Chokshi rozpoczyna się w Paryżu w 1889 r., kiedy do zamożnego poszukiwacza skarbów, Séverina, zwraca się o pomoc Zakon Babel. W zamian za pomoc chłopak otrzymuje propozycję dostępu do skarbu, do należnego mu dziedzictwa. Séverin będzie potrzebował przy tym pomocy specjalistów: matematyczki z długiem do spłacenia, historyka, który nie może wrócić do domu,...

Ciekawi, barwni bohaterowie, nieoczywiste skąplikowane relacje, magia, zagadki, miłość i przyjemny styl pisania! Zdecydowanie jedna z moich ulubionych ksiażek

Ciekawi, barwni bohaterowie, nieoczywiste skąplikowane relacje, magia, zagadki, miłość i przyjemny styl pisania! Zdecydowanie jedna z moich ulubionych ksiażek

8 ⭐

Najlepsza część z trylogii. Zdecydowanie najbardziej wciągająca i najbardziej emocjonująca. Ogólnie pomysł na trylogię baaaardzo ciekawy. Moc formowania urzekła mnie od samego początku. Chętnie przeczytam coś od tej autorki jeszcze bo styl jest lekki i przyjemny do czytania. Bardzo szybko przeskakuje się strony i nie sposób się nudzić.

Po kiepskiej pierwszej części nie spodziewałam się tak dobrej drugiej i jeszcze lepszej trzeciej.

8 ⭐

Najlepsza część z trylogii. Zdecydowanie najbardziej wciągająca i najbardziej emocjonująca. Ogólnie pomysł na trylogię baaaardzo ciekawy. Moc formowania urzekła mnie od samego początku. Chętnie przeczytam coś od tej autorki jeszcze bo styl jest lekki i przyjemny do czytania. Bardzo szybko przeskakuje się strony i nie sposób się nudzić.

Po kiepskiej pierwszej części...

Znakomite zakończenie trylogii! Pomimo słodko-gorzkiego finału cała książka dopięła wszystkie wątki. Nadal jest bardzo dużo akcji, tajemnic i przygód więc nie można było się nudzić czytając tę książkę.

Oceniając cała trylogię uważam że to wspaniała propozycja dla młodzieży, ogromnie cieszy akcent polski w postaci Zosi Boguckiej. Wspaniale obrazuje motywy miłości, zdrady i przyjaźni a także fanatyzmu i jego konsekwencji.

Znakomite zakończenie trylogii! Pomimo słodko-gorzkiego finału cała książka dopięła wszystkie wątki. Nadal jest bardzo dużo akcji, tajemnic i przygód więc nie można było się nudzić czytając tę książkę.

Oceniając cała trylogię uważam że to wspaniała propozycja dla młodzieży, ogromnie cieszy akcent polski w postaci Zosi Boguckiej. Wspaniale obrazuje motywy miłości, zdrady i...