Pokaż mi swój świat

Mam wrażenie że czytałam już coś podobnego? Ktoś z was również?

Czytało się całkiem przyjemnie, było i trochę śmiechu i wzruszenia. Momentami akcja dosyć nudna, a w sumie jej brak. Poruszone w książce tematy skłaniają nas do myślenia.

Mam wrażenie że czytałam już coś podobnego? Ktoś z was również?

Czytało się całkiem przyjemnie, było i trochę śmiechu i wzruszenia. Momentami akcja dosyć nudna, a w sumie jej brak. Poruszone w książce tematy skłaniają nas do myślenia.

Całkiem przyjemna książka. Poruszająca trudne problemu, ale w ten dobry, odpowiedni sposób. Bardzo w moim typie.

Wyciągnęłam się bardzo szybko! Fabuła momentami mnie zaskakiwała, momentami wzruszała. Była odpowiednio zabawna i poważna.

Zdecydowanie jedna z lepszych pozycji, po jakie sięgnęłam w ostatnim czasie 😉

Właściwie to chyba nawet nie mam się do czego przyczepić... A przynajmniej piki co nic takiego nie przychodzi mi do głowy w tej chwili.

Całkiem przyjemna książka. Poruszająca trudne problemu, ale w ten dobry, odpowiedni sposób. Bardzo w moim typie.

Wyciągnęłam się bardzo szybko! Fabuła momentami mnie zaskakiwała, momentami wzruszała. Była odpowiednio zabawna i poważna.

Zdecydowanie jedna z lepszych pozycji, po jakie sięgnęłam w ostatnim czasie 😉

Właściwie to chyba nawet nie mam się do czego przyczepić......

Justyna jest studentką psychologii, która w ramach zaliczenia jednego z przedmiotów otrzymuje realizację projektu pt. "Pokaż mi swój świat". Rozmyślając w jaki sposób podejść do zaliczenia jednocześnie podejmuje się pracy z dziewczynką, która w wyniku nieszczęśliwego wypadku straciła wzrok. Dziewczynka staje się jej inspiracją do zaliczenia przedmiotu. Dzięki niej rodzi się pomysł na realizację projektu, jednocześnie odkrywa i poznaje świat osoby niewidomej. Nie tylko dziewczynka staje się jej inspiracją ale również Rafał, pewien przystojny cukiernik, którego historię również poznaje.

Szczerze mówiąc nie słyszałam o tej powieści wcześniej zbyt wiele. Za dużo się o niej nie mówi... Jest to bardzo przyjemna historia pełna miłości, ogromu emocji i przeżyć. Powieść pokazuje, że nie zawsze wszystko jest takie, na jakie wygląda. Życie pisze dla nas różne scenariusze, potrafi nas zaskoczyć zarówno pozytywnie jaki niestety może nas nieraz rozczarować. Historia i pomysł na fabułę bardzo mi się podobały. Może jedynym maleńki minusik to język, który pasowałby do literatury dla młodszej młodzieży, a powieść jest niezwykle dojrzała i porusza tematy, które skłaniają nas do myślenia. To tylko takie jedno moje małe "ale". Poza tym bardzo przyjemna i szybko się ją czyta. Książka na 2 wieczory ☺️

Justyna jest studentką psychologii, która w ramach zaliczenia jednego z przedmiotów otrzymuje realizację projektu pt. "Pokaż mi swój świat". Rozmyślając w jaki sposób podejść do zaliczenia jednocześnie podejmuje się pracy z dziewczynką, która w wyniku nieszczęśliwego wypadku straciła wzrok. Dziewczynka staje się jej inspiracją do zaliczenia przedmiotu. Dzięki niej rodzi się...

Sięgnęłam po tą książkę z dwóch powodów. Po pierwsze autorka pochodzi z tej samej miejscowości co ja i byłam ciekawa w jakim stylu pisze. Po drugie zaintrygował mnie opis i pasował do moich zainteresowań.
Gdy zasiadłam do lektury, aż podskoczyłam z radości widząc, że fabuła dzieje się w „naszych” rodzinnych stronach i opisane są najciekawsze miejsca oraz atrakcje Kotliny Kłodzkiej- dziękuje Ci za to Daria :)
Akcja na początku dzieje się powoli ale gdy już się rozkręca to nie można się oderwać, bo wciąż chcesz wiedzieć co będzie dalej. Nawet miałam swoje przypuszczenia co się wydarzy ale takiego obrotu sytuacji się nie spodziewałam i musiałam przeczytać książkę od razu do końca.
Bardzo polecam!

Sięgnęłam po tą książkę z dwóch powodów. Po pierwsze autorka pochodzi z tej samej miejscowości co ja i byłam ciekawa w jakim stylu pisze. Po drugie zaintrygował mnie opis i pasował do moich zainteresowań.
Gdy zasiadłam do lektury, aż podskoczyłam z radości widząc, że fabuła dzieje się w „naszych” rodzinnych stronach i opisane są najciekawsze miejsca oraz atrakcje Kotliny...

Szczerze powiedziawszy po książkę sięgnęłam poprzez cudowną moim zdaniem okładkę i intrygujący tytuł. Przeczuwałam gdzieś, że książka okaże się wspaniała i właśnie taka jest. Poukładana Justyna nagle zaczyna robić coś na co wcześniej by się nie zgodziła. Zaczyna spotykać się z Rafałem i Martynką, której pomaga. Ta pięciolatka od razu skradła moje serce. Jest bystrą, uczuciową i bardzo spostrzegawczą dziewczynką, która jest mądrzejsza od wielu dorosłych. Mimo tego, że nie widzi otaczającego ją świata, potrafi dostrzec smutek u swojej babci, potrafi łatwo wyczuć nastrój i nawet wie kto z jej bliskich osób w danej chwili do niej podchodzi, ją dotyka. Jest to bohaterka, której nie sposób nie pokochać. Co do Rafała… Cóż wiele można byłoby mu zarzucić. Uciekanie przed przeszłością nie jest dobrym rozwiązaniem, a on robił to na każdym kroku. Uciekał, bo było mu łatwiej. Jego zachowanie było denerwujące, ale to właśnie ono kształtowało całą tą historię, przez co stała się taka wyjątkowa. Podziwiam jeszcze panią Krysię, która może i wstydziła się swojego dziecka, ale nie przestała jej kochać. Jest kochaną babcią, która bardzo chciała pomóc swojej wnuczce. Nie bała się odpowiedzialności za dziecko z niepełnosprawnością. Zrobiłaby wszystko dla niej, dlatego jest to oprócz Martynki jedna z moich ulubionych postaci. Te dwie są zdecydowanie na podium, chociaż to główni bohaterowie powinni tam stać, ale co tam. One zasługują na szczególne wyróżnienie. Ta książka wzrusza i porusza najczulsze struny w sercach. Jest warta przeczytania. Jest warta tego, żeby czytelnik poznał Martynkę, panią Krysię, Justynę, Rafała i otaczający ich świat.

Szczerze powiedziawszy po książkę sięgnęłam poprzez cudowną moim zdaniem okładkę i intrygujący tytuł. Przeczuwałam gdzieś, że książka okaże się wspaniała i właśnie taka jest. Poukładana Justyna nagle zaczyna robić coś na co wcześniej by się nie zgodziła. Zaczyna spotykać się z Rafałem i Martynką, której pomaga. Ta pięciolatka od razu skradła moje serce. Jest bystrą,...

Nie dałam rady dokończyć, choć zostało mi 50 stron. Styl podstawówkowy. Nie wiem skąd tak wysokie oceny...

Nie dałam rady dokończyć, choć zostało mi 50 stron. Styl podstawówkowy. Nie wiem skąd tak wysokie oceny...

To wyjątkowo piękna i poruszająca historia. Mnóstwo w niej emocji, smutku, tęsknoty ale również radości i nadziei.

Justyna, niezwykle empatyczna studentka psychologii, musi przygotować na zajęcia projekt pt. "Pokaż mi swój świat". Z początku nie wie jak się do niego zabrać, jednak los stawia na jej drodze dwie osoby, które idealnie wpasowują się w jej zamysł.

Pierwszą z nich jest Rafał, ogromnie utalentowany cukiernik, który zatrudnił się w ulubionej kawiarni Justyny. Od samego początku pomiędzy tą parą niesamowicie iskrzy.

Drugą ważną osobą jest niewidoma sześcioletnia Martynka, której Justyna -na prośbę babci dziewczynki, zgodziła się pomóc. Mała straciła rodziców w wypadku i nawet ich nie pamięta, a ona sama właśnie wtedy przestała widzieć. Justyna bardzo szybko zaskarbia sobie sympatię i zaufanie Martynki, która zaczyna uważać ją za swoją przyjaciółkę.

Relacja z Rafałem także w szybkim tempie zaczyna się rozwijać. Jednak mężczyzna ukrywa przed Justyną wiele tajemnic. Gdy zaczynają one wychodzić na jaw, rodzące się między nimi uczucie zostaje wystawione na ogromną próbę.

Akcja toczy się dwutorowo: z perspektywy Justyny i Rafała. Mamy tu sporo nagłych zwrotów akcji i wcale nie wszystko jest takie oczywiste. To słodko-gorzka opowieść o zawiedzionym zaufaniu, miłości, tragedii dziecka...

Tego nie da się ot tak opowiedzieć. Tą książkę trzeba przeczytać, żeby zrozumieć te ogromne emocje, tę złość, rozgoryczenie, niepokój, niepewność.. Przejmująca historia Martynki i Rafała chwyta za serce. Nie wstydzę się tego, że czytając tą książkę uroniłam niejedną łzę ze wzruszenia..

Polecam przeczytać 👍😉

Książkę przeczytam dzięki uprzejmości @videograf.sa

To wyjątkowo piękna i poruszająca historia. Mnóstwo w niej emocji, smutku, tęsknoty ale również radości i nadziei.

Justyna, niezwykle empatyczna studentka psychologii, musi przygotować na zajęcia projekt pt. "Pokaż mi swój świat". Z początku nie wie jak się do niego zabrać, jednak los stawia na jej drodze dwie osoby, które idealnie wpasowują się w jej zamysł.

Pierwszą z...

Powieści Darii Skiby - młodej pisarki mieszkającej w Irlandii - znam i polecam. Z radością sięgnęłam po jej najnowszy tytuł "Pokaż mi swój świat". Czy zawarte w niej emocje dotarły do mojego umysłu i serca?

Justyna ma dwadzieścia jeden lat i studiuje psychologię, która jest jednocześnie jej pasją. Jeden z wykładowców odwołuje egzamin na koniec roku, ale zamiast niego studenci mają przygotować projekt noszący tajemniczy tytuł "Pokaż mi swój świat". Dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo zaangażowanie w niego zmieni jej życie.

W swojej ulubionej kawiarni 'Marianna', dziewczyna spotyka chłopaka dekorującego tort. Jego wypieki bardzo jej smakują a serce... cóż, zaczyna wyrywać się do nieznajomego. Między Justyną a Rafałem szybko zaiskrzyło, jednak trudno im podjąć rozmowę - przemawia przez nich zaskoczenie, tajemnice oraz nieśmiałość. Czy istnieje szansa, że między nimi może narodzić się poważniejsze uczucie?

Wprawdzie Justyna nie jest jeszcze wykwalifikowanym psychologiem, ale z prośbą o pomoc zwraca się do niej Krystyna Barwińska - babcia sześcioletniej Martynki. Dziewczynka w wyniku wypadku straciła matkę i wzrok; taty również nie ma w jej życiu a mała nie chce współpracować ze specjalistami. Czy studentce uda się nawiązać z nią kontakt, rozwiać nieufność, sprawić że będzie czuła się bezpieczna i wywołać u niej uśmiech?

Czy Justyna pokaże Martynce i Rafałowi swój świat czy może oni pokażą jej swój? Jakie rewolucje wywołają?


Piękna i teoretycznie lekka powieść, która niesie sobą wiele przesłań i morałów. Autorka świetnie scharakteryzowała swoich bohaterów.
Justyna jest zapaloną wielbicielką psychologii, uwielbia pomagać innym, pilnie się uczy, jest cicha, spokojna, obowiązkowa i szczera. Chwilami była zbyt grzeczna a nawet nie wierząca w siebie. Z każdą sprawą może zwrócić się do mamy lub przyjaciółki Eweliny.

Rafał kocha cukiernictwo, od jakiegoś czasu ma kaca alkoholowego i moralnego. Jego najlepszy kumpel Bartek próbuje postawić go do pionu, ale jest to trudne, bowiem Rafał określa się mianem drania, brzydzi się siebie. Chciałby naprawić błędy z przeszłości, które strzaskały mu serce, ma ogromne wyrzuty sumienia a matka ma do niego żal. Co takiego wydarzyło się w jego życiu?

Relacje między Justyną a nowymi postaciami w jej codzienności poznajemy powoli. Podobnie sytuacja ma się z przeszłością Rafała - autorka delikatnie odkrywa przed czytelnikami puzzle. Tak naprawdę niektórych rzeczy czy sytuacji można się domyślić, ale nie wszystkich. A los-figlarz do samego końca trzyma w kieszeni finał, którego nie możemy być pewni do ostatnich wersów.

Daria Skiba pokazała mi niezmiernie ciekawy świat, sytuacje, którą mieć miejsce w życiu każdego człowieka. Jednak na podstawie swoich bohaterów udowodniła, że każdy poradzi sobie z nimi inaczej. Bo jak cieszyć się kolejnym dniem niosąc w sercu ciężar jakim jest utrata wzroku, życie bez rodziców dla małej dziewczynki lub chowanie w głębi siebie tajemnic (Rafał) i zatracanie się w bólu z krzywdą dla innych.

Negatywnie zaskoczyło mnie tylko jedno - przejście na wyższy poziom w relacjach między Justyną i Rafałem. Bowiem najpierw było tak sobie, niewiele się działo, niemal żadnych większych uniesień aż tu nagle seks i wyznanie...

Po lekturze tej książki nabrałam ogromną ochotę na wizytę w kawiarni. Na dobre ciacho i pyszną owocową herbatkę, zwłaszcza że w pandemii nie korzystałam z chwil, gdy te miejsca były otwarte.


Podsumowując - "Pokaż mi swój świat" jest powieścią poruszającą i dającą nadzieję. Książka pokazuje, że zawsze ponosimy konsekwencje naszych czynów; że gonimy za lepszym czy nowszym nie dostrzegając tego, co najważniejsze i że życie jest pełne ostrych zakrętów. Jest to historia o dziecięcych marzeniach, utracie szacunku do siebie, fundamentach związku, trudnych pytaniach oraz wybaczeniu i sensie życia. Wyborna, choć niepozorna; wzruszająca i zaskakująca - gorąco polecam!

Powieści Darii Skiby - młodej pisarki mieszkającej w Irlandii - znam i polecam. Z radością sięgnęłam po jej najnowszy tytuł "Pokaż mi swój świat". Czy zawarte w niej emocje dotarły do mojego umysłu i serca?

Justyna ma dwadzieścia jeden lat i studiuje psychologię, która jest jednocześnie jej pasją. Jeden z wykładowców odwołuje egzamin na koniec roku, ale zamiast niego...

To jedna z tych książek, z którymi jest mi nie po drodze. Chęci były jednak nic z tego nie wyszło i szybko odłożyłam tą pozycję na półeczkę dlatego też nie będę jej oceniać.

To jedna z tych książek, z którymi jest mi nie po drodze. Chęci były jednak nic z tego nie wyszło i szybko odłożyłam tą pozycję na półeczkę dlatego też nie będę jej oceniać.

"Pokaż mi swój świat, a zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby nabrał jeszcze piękniejszych barw."
"Pokaż mi swój świat" to książka autorstwa Darii Skiby. Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i absolutnie nie wiedziałam jakiego stylu mogę się spodziewać, po cichu liczyłam na lekki styl z ważnym tematem, który mnie poruszy. I właśnie to dostałam, a nawet więcej, bo w ostatni stronach książki byłam totalnie wzruszona i płakałam jak dziecko, gdy ktoś zabierze mu ukochaną zabawkę. Bazą i kamieniem węgielnym tej książki są ogromne emocje, których nie sposób nie poczuć. Ja ogromnie wczułam się w bohaterów, zarówno Justyna jak i Rafał mieli swoją historię do opowiedzenia i wydaje mi się, że autorka przedstawiła ich w bardzo rzeczywisty sposób. Tej wyrazistości nadały im również problemy, ponieważ nie mają oni życia jak z bajki. W powieści nie oszczedzono nagłych zwrotów akcji, przez co mimo niezbyt szybkiego tempa rozwoju fabuły, akcja momentami nabierała dynamiki. Czytając te książkę miałam wrażenie "ale.. jak to możliwe?". Chyba każdy z nas spotkał się z sytuacją, która go spotkała i pomyślał, że nikt mu w to nie uwierzy, takie historie przecież nie mają prawa się zdarzyć. Życie natomiast zawsze wtedy nam odpowie "potrzymaj mi cole, to Ci udowodnię". Autorka bardzo ciekawie przedstawiła tę przewrotność życia, oraz jego nieoczywistość.
Chylę czoła za rolę dziecięca, Martynka zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Mimo utraty wzroku, oraz tragedii jaka ją spotkała pozostała dzieckiem i tak właśnie została przedstawiona. Może dziwnie to zabrzmi, ale ja lubię gdy dzieci w książkach są dziećmi, zadają pytania jak dzieci, dociekają i czasem nie wiedzą kiedy skończyć rozmowę, aby za dużo nie powiedzieć. Taka właśnie była Martynka, a dzięki jej obecności książka po prostu stała się cudownie wzruszająca powieścią.
Jestem całkowicie usatysfakcjonowana lektura książki "Pokaż mi swój świat", dostarczyła mi całą paletę emocji, pokazała świat oczami niewidomego dziecka, oraz uświadomiła jak życie potrafi być przewrotne, nieprzewidywalne i piękne, a radość można czerpać naprawdę z drobnych rzeczy i krótkich chwil.
Ta książka była jak terapia, jak rozmowa z najlepszym przyjacielem. Właśnie takiej potrzebowałam w tym momencie!

"Pokaż mi swój świat, a zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby nabrał jeszcze piękniejszych barw."
"Pokaż mi swój świat" to książka autorstwa Darii Skiby. Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i absolutnie nie wiedziałam jakiego stylu mogę się spodziewać, po cichu liczyłam na lekki styl z ważnym tematem, który mnie poruszy. I właśnie to dostałam, a nawet więcej, bo w...