Śmiech diabła

Bertram został wysłany przez ojca z misją, by zabić Lisa. Jednak okazało się, że ośmiolatek nie jest w stanie tego zrobić i zgodził się na metaforyczne ujęcie zemsty. Został z rodziną Lisa i przede wszystkim Wilgą, która go uratowała i przygarnęła. Niestety po latach ich dom został napadnięty, a Wilga jako jedyna przeżyła. Lis i wielu jego podopiecznych miało o to do niej pretensje i tylko Bertram, Gavin i jeszcze jeden chłopiec postanowili odnaleźć dziewczynę i zapewnić jej bezpieczeństwo. Sprawa jednak nie była łatwa, bo Wilga sporo czasu spędziła w Lesie Śpiących, gdzie coś ją nawiedziło i od tamtej pory podróżowała głównie z wędrownym klanem.
Ciężko mi powiedzieć coś więcej, bo książka dla mnie była mocno chaotyczna i miejscami bezsensowna. Było dosłownie kilka momentów, gdzie chłonęłam historię, poza tym musiałam się zmuszać, żeby przeczytać rozdział. Dziwi mnie to o tyle, że autorka ma ogromną charyzmę i potrafi opowiadać w interesujący sposób (byłam na kilku jej prelekcjach na pyrkonie). Niestety jej pisanie mnie nie zachwyciło.

Bertram został wysłany przez ojca z misją, by zabić Lisa. Jednak okazało się, że ośmiolatek nie jest w stanie tego zrobić i zgodził się na metaforyczne ujęcie zemsty. Został z rodziną Lisa i przede wszystkim Wilgą, która go uratowała i przygarnęła. Niestety po latach ich dom został napadnięty, a Wilga jako jedyna przeżyła. Lis i wielu jego podopiecznych miało o to do niej...

Opis mnie zaintrygował, a treść niestety rozczarowała...
Już na samym początku byłam zagubiona. Nie mogłam doszukać się wieku głównego bohatera. Później nadeszły skoki czasowe w fabule i nadal się gubiłam.
Świat oraz wierzenia wykreowane przez autorkę są naprawdę ciekawe. Jednak czytanie tej książki bardzo mnie wymęczyło.
Koniec końców ostatnie rozdziały przekartkowałam, żeby tylko wiedzieć jaki będzie koniec tej historii.
Czy polecam lub nie "Śmiech diabła"?
Ciężko stwierdzić. Najlepiej przekonajcie się sami czy ta pozycja jest warta waszego czasu.
Ja nie jestem pewna czy sięgnę po drugi tom 🤷🏻‍♀️

Opis mnie zaintrygował, a treść niestety rozczarowała...
Już na samym początku byłam zagubiona. Nie mogłam doszukać się wieku głównego bohatera. Później nadeszły skoki czasowe w fabule i nadal się gubiłam.
Świat oraz wierzenia wykreowane przez autorkę są naprawdę ciekawe. Jednak czytanie tej książki bardzo mnie wymęczyło.
Koniec końców ostatnie rozdziały przekartkowałam,...

Trochę zajęło żeby mnie ta książka wciągła na tyle żebym chciała przeczytać 2 tom . Moje zainteresowanie pojawiło się gdzieś tak w połowie książki, kiedy Wilga była już zachartowana w boju można powiedzieć i poszukiwała samotnie Ziaren Relenven 🙂. Czekam teraz aż przyjdzie drugi tom żeby sprawdzić czy Wildze uda się znaleźć ziarna i czy jej drogi splotą się na stałe z Błękitkiem.

Trochę zajęło żeby mnie ta książka wciągła na tyle żebym chciała przeczytać 2 tom . Moje zainteresowanie pojawiło się gdzieś tak w połowie książki, kiedy Wilga była już zachartowana w boju można powiedzieć i poszukiwała samotnie Ziaren Relenven 🙂. Czekam teraz aż przyjdzie drugi tom żeby sprawdzić czy Wildze uda się znaleźć ziarna i czy jej drogi splotą się na stałe z...

Agnieszka Miela zabiera nas w podróż do Kerhalory, gdzie stara wiara zostaje zabita w imię nowego Boga - Loriemisthusa. Motyw jest dość znany i powszechnie lubiany, ale znowu dostajemy coś w oparciu o ala naszą mitologię słowiańską i może jestem niepoprawnym optymistą, bo patriotą bym się nie nazwał, ale nasze rodzime fantasy też ma się czym pochwalić i zachwycić. Jak więc debiut Mieli wypada jako wprowadzenie do trylogii "Dzieci Starych Bogów"?

Aine i Bertam są dziećmi, nastolatkami, o czym niestety zapomniałem w trakcie lektury. Początek książki gdy poznajemy ich jako dzieci, jest zdecydowanie najlepszy, a im dalej w las tym niestety nie idzie nam to zbyt ciekawie. Losy tej dwójki połączone są od początku do końca i tylko idiota nie zrozumie przekazu, nawet gdy jego pragnie śmierci tego drugiego, my wiemy, że ich wątki połączą się znowu, a oni będą musieli wytrzymać swoje towarzystwo. Myślę, że mylące mogło być dla mnie skakanie w czasie przez autorkę - czasami te przeskoki były trochę z dupy, nie do końca wiedziałem o co ma w nich chodzić. To jest mój jeden z największych zarzutów do Śmiechu Diabła. Bohaterowie tak często zmieniali swoje położenie, że czytelnik gubił się co i gdzie się wydarzyło, a często ich nowe miejsca nie miały totalnego sensu i związku z historią. Do powieści jest dołączona mapka, ale szczerze mówiąc dopóki nie padła konkretna nazwa wiadomości czułem się zgubiony. Wprawdzie umiem się posługiwać kierunkami jak północ czy zachód, ale czasami przeskoki w czasie plus tak nagle zmiany kierunku podróży naszych bohaterów były bardzo mylące. Mam wrażenie, że często autorce brakowało jakiegoś pomysłu co dalej w historii, więc cyk - zmiana otoczenia i kilka miesięcy do przodu.

Niewątpliwie dobrymi momentami książki jest jej początek, pobyt Aine w Lai Sinen oraz zakończenie pierwszego tomu trylogii. Oraz nie koloryzowanie bohaterów, jeśli to zły charakter to jest nim od początku do końca, bez owijania. Mroczność tej historii jest na swój sposób pociągająca, nie są nam szczędzone opisy tortur ani momenty śmierci. Czytelnik przeżywa je wraz z bohaterami. Postacie z jednej strony mają uszyte charaktery, a z drugiej strony to takie Mary Sue - nigdy nie wiesz co zrobią i jak zareagują bo nie jest to jasno określone. Śmieszyło mnie trochę ukazywanie Bertama, nawet dorosłego jako takiego konia na baby. I chyba na tym koniec z plusami historii, niewątpliwie czuć tutaj debiut, a autorka mam wrażenie, że czasami sama zapędzała się w kozi róg, z którego nie potrafiła jakoś sensownie wybrnąć.

Śmiech Diabła jest powieścią z potencjałem, ma naprawdę ciekawą, mroczną historię, nietuzinkowych bohaterów - choć niektórych charaktery należało by dopracować, bo argument nie bo nie to raczej użyje małe dziecko. Jest trochę błędów fabularnych, za duża jak dla mnie powierzchnia świata przedstawionego, przez co czytelnik nie wie gdzie jest. Debiut Mieli przyjmuję z dozą ostrożności, na pewno sięgnę po drugi tom, ale bez takiej nadziei jak zaczynałem początek trylogii. Jest dobry pomysł, trzeba go tylko dopracować i to naprawdę będzie można postawić wysoko na liście polskiego fantasy...

RECENZJA: https://mlwdragon.blogspot.com/2025/04/28-books-smiech-diaba-agnieszka-miela.html

Agnieszka Miela zabiera nas w podróż do Kerhalory, gdzie stara wiara zostaje zabita w imię nowego Boga - Loriemisthusa. Motyw jest dość znany i powszechnie lubiany, ale znowu dostajemy coś w oparciu o ala naszą mitologię słowiańską i może jestem niepoprawnym optymistą, bo patriotą bym się nie nazwał, ale nasze rodzime fantasy też ma się czym pochwalić i zachwycić. Jak więc...

Nie byłem pewien tej trylogii, bo obiło mi się o uszy, że to pozycje dla młodzieży, ale okazuje się, że błędne przekonanie wynika raczej z lektury jedynie pierwszego tomu. Wiek głównych bohaterów na początku historii może być mylący, bo już kolejne tomy ukazują powolny upadek i degrengoladę świata, zwłaszcza struktury religijnej karmazynowego Bractwa. Jest brudno, brutalnie, całość okazuje się od początku dobrze przemyślana, co też z początku nie było dla mnie takie oczywiste. W pewien sposób konstrukcyjnie fabuła przypominała mi zawiły kryminał (może przez to, że wymagała ode mnie łączenia pewnych poszlak),co osobiście bardzo mi się spodobało.
Na duży plus przedstawienie szarych moralnie bohaterów i jednocześnie nie wybielanie czarnych charakterów - demony są demonami z krwi i kości, bez rzewnej historii pobocznej czy miejsca na wzdychanie do nich.
Być może w przypadku ostatniego tomu przydałoby się dołożenie Trigger Warningów, ze względu na duży poziom obrazowych przedstawień przemocy. Nie jestem pewien czy po "łagodnym" pierwszym tomie czytelnicy są świadomi tego, na co się piszą, choć już drugi tom zwiastuje, że mrok może się raczej pogłębiać.

Nie byłem pewien tej trylogii, bo obiło mi się o uszy, że to pozycje dla młodzieży, ale okazuje się, że błędne przekonanie wynika raczej z lektury jedynie pierwszego tomu. Wiek głównych bohaterów na początku historii może być mylący, bo już kolejne tomy ukazują powolny upadek i degrengoladę świata, zwłaszcza struktury religijnej karmazynowego Bractwa. Jest brudno,...

Byłam mega ciekawa tej historii, a przynajmniej tak mi się wydawało. Męczyłam ją ponad tydzień, bo się nie mogłam wciągnąć w fabułę, ani nie potrafiłam polubić bohaterów. Ba! Przez ten tydzień na myśl o czytaniu wręcz mnie skręcało. Koniec końców zmusiłam się do przeczytania z nadzieją, że w drugiej połowie coś zaskoczy. Niestety z kolejnymi stronami coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że ta książka nie jest dla mnie.

Jednak na mój odbiór wpłynął nie tylko fakt, że gdzieś tam moje gusta czytelnicze się przesunęły, ale też sama powieść. Znalazłam tu kilka elementów, które od zawsze mi nie leżały. Przede wszystkim nie cierpię niewyjaśnionych przeskoków w czasie w narracji, a tutaj to jest zabieg nagminny – tygodnie, miesiące, lata – weź się człowieku sam domyślaj ile czasu minęło. A skoro przeskakuje czas to i miejsce – i jak dla jest to już chaos. Nie mogłam się też oprzeć wrażeniu, że są tutaj braki w przekazie informacji czytelnikowi – bohaterowie odnoszą się do jakichś informacji jakby były oczywiste, a ja nie mam o niczym pojęcia. Zdarzało mi się kartkować książkę wstecz z myślą „czy ja naprawdę jestem tak głupia, że to przeoczyłam?” niestety nie znajdywałam braków, więc chyba to jednak nie moja wina.

Przyznaję, że ją wymęczyłam – za mało akcji, za dużo chaosu, nie do końca zrozumiała idea wiary w Starych Bogów i bohaterowie, których zdecydownie nie polubiłam. Czy te trzy czy cztery lata temu by mi się bardziej podobała? Nie wiem. Wiem jednak, że im więcej książek czytam tym łatwiej wyłapać mi pewne elementy, które mi nie leżą.

Moja ocena 2/10

Byłam mega ciekawa tej historii, a przynajmniej tak mi się wydawało. Męczyłam ją ponad tydzień, bo się nie mogłam wciągnąć w fabułę, ani nie potrafiłam polubić bohaterów. Ba! Przez ten tydzień na myśl o czytaniu wręcz mnie skręcało. Koniec końców zmusiłam się do przeczytania z nadzieją, że w drugiej połowie coś zaskoczy. Niestety z kolejnymi stronami coraz bardziej...

Niezły początek trylogii, który miał szansę być znakomity, ale jakoś dla mnie im dalej się zagłębiałem w lekturę tym bardziej natrafiałem na rzeczy, które nieco psuły ogólny obraz. Po pierwsze to ciągłe używanie dwóch imion Aine i Wilga na przemian, jakby autorka nie mogła się zdecydować, ale za to skrupulatnie pilnowała żeby nie użyć 2 razy pod rząd tego samego. Po drugie moim zdaniem bohaterowie za często się przenosili z miejsca na miejsce bez celu. No i po trzecie nieco momentami autorka za bardzo przyspieszała akcję i nie wszystko wyjaśniała dobrze.
Natomiast co do bohaterów to ich polubiłem, choć muszę przyznać że z czasem Bertram stawał się coraz gorszy. Natomiast w ogóle nie rozumiem zachowania ojca Aine.
Za to bardzo spodobała mi się fabuła i tajemnicze zachowania bogów i ich wpływ na ludzi.
Ogólnie książka całkiem dobra i chętnie sięgnę po kontynuację, jednak mam wrażenie, że początek zapowiadał coś dużo lepszego.

Niezły początek trylogii, który miał szansę być znakomity, ale jakoś dla mnie im dalej się zagłębiałem w lekturę tym bardziej natrafiałem na rzeczy, które nieco psuły ogólny obraz. Po pierwsze to ciągłe używanie dwóch imion Aine i Wilga na przemian, jakby autorka nie mogła się zdecydować, ale za to skrupulatnie pilnowała żeby nie użyć 2 razy pod rząd tego samego. Po drugie...

Czytając tę książkę kilkukrotnie miałem wrażenie, że coś pomiąlem.

Czytając tę książkę kilkukrotnie miałem wrażenie, że coś pomiąlem.

Zaczęłam to dawno temu. Nie dobrnęłam wtedy nawet do połowy. W końcu postanowiłam to dokończyć i niestety teraz nie było lepiej.
Nie mam pojęcia jakie były motywacje bohaterów. Jak myślałam, że się czegoś dowiedziałam przydatnego, to było to potem lekceważone, albo skok czasu i robimy co innego XD
Książka tak naprawdę zgubiła mnie już na samym początku. Ojciec jest wściekły na córkę, że uciekła i nie została zabita jak jej matka.... A główny bohater za nim podąża.... Nie ma tu dobrych postaci, czy takich których chciałabym śledzić losy.

Zaczęłam to dawno temu. Nie dobrnęłam wtedy nawet do połowy. W końcu postanowiłam to dokończyć i niestety teraz nie było lepiej.
Nie mam pojęcia jakie były motywacje bohaterów. Jak myślałam, że się czegoś dowiedziałam przydatnego, to było to potem lekceważone, albo skok czasu i robimy co innego XD
Książka tak naprawdę zgubiła mnie już na samym początku. Ojciec jest wściekły...

Książkę jakiś czas temu wygrałam w rozdaniu u autorki. Przeczytałam ją w ramach Maratonu #jesieńzpolskimiautorami, który współorganizuje razem z moimi przyjaciółmi: @nastka_diy_book, @hej_tu_malami, @zaczytany_nauczyciel_yivrett.

Czy ta książka ma wady? Może i ma, ale ja ich nie dostrzegłam, zwłaszcza, że od razu po przeczytaniu pierwszego tomu mogłam sięgnąć po drugi więc nawet zakończenie nie było mi straszne. Tak właśnie wciągnęła mnie ta historia, że od razu po odłożeniu pierwszego tomu sięgnęłam po kolejny. Tu nie ma innej opcji, tą historię po prostu trzeba przeczytać.

Bardzo spodobał mi się świat wykreowany przez autorkę oraz bohaterowie, których w nim spotkamy. Powieść ma niesamowity klimat, a dodatkowo wątek Starych Bogów sprawia, że cała historia jest bardzo ciekawa.

Po książkę sięgnęłam dla przyjemności, aby uciec od ponurej rzeczywistości i zdecydowanie był to idealny wybór. Nie tylko była to przyjemna lektura, ale i iście genialna przygoda! Czego można chcieć więcej?

Ogromnie polecam Wam tą książkę!

Książkę jakiś czas temu wygrałam w rozdaniu u autorki. Przeczytałam ją w ramach Maratonu #jesieńzpolskimiautorami, który współorganizuje razem z moimi przyjaciółmi: @nastka_diy_book, @hej_tu_malami, @zaczytany_nauczyciel_yivrett.

Czy ta książka ma wady? Może i ma, ale ja ich nie dostrzegłam, zwłaszcza, że od razu po przeczytaniu pierwszego tomu mogłam sięgnąć po drugi więc...