Syn cieni

Nie tak wspaniała jak cześć poprzednia ale również urzekająca książka.

Nie tak wspaniała jak cześć poprzednia ale również urzekająca książka.

W drugim tomie mamy historię córki Sorchy. jest jeszcze lepsza niż pierwszy tom. Bohaterka stara się żyć po swojemu w świecie, gdzie to mężczyźni decydują co jest dla kobiety najlepsze. Równowaga i harmonia w krainie Siedmiorzecza jest zagrożona z powodu dawnych tajemnic i złych decyzji.

W drugim tomie mamy historię córki Sorchy. jest jeszcze lepsza niż pierwszy tom. Bohaterka stara się żyć po swojemu w świecie, gdzie to mężczyźni decydują co jest dla kobiety najlepsze. Równowaga i harmonia w krainie Siedmiorzecza jest zagrożona z powodu dawnych tajemnic i złych decyzji.

Ciekawa kontynuacja, choć niestety już zupełnie nie miała w sobie tej baśniowej magii, co "Córka Lasu".

Ale scenę, w której ponownie słyszymy opowieść o syrenie uważam za niedoscignione mistrzostwo i płakałam rzewnymi łzami...

Ciekawa kontynuacja, choć niestety już zupełnie nie miała w sobie tej baśniowej magii, co "Córka Lasu".

Ale scenę, w której ponownie słyszymy opowieść o syrenie uważam za niedoscignione mistrzostwo i płakałam rzewnymi łzami...

Jak dla mnie słabsza niż tom pierwszy. Nie przemówił do mnie rozwój postaci, ani romans pt porwał mnie więc w tydzień zakochałam się w nim na śmierć. Plus od zakończenia mozna dostać cukrzycy.

Jak dla mnie słabsza niż tom pierwszy. Nie przemówił do mnie rozwój postaci, ani romans pt porwał mnie więc w tydzień zakochałam się w nim na śmierć. Plus od zakończenia mozna dostać cukrzycy.

Taka średnia, ale nie najgorsza

Taka średnia, ale nie najgorsza

Powrót do cudownej krainy Siedmiorzecza, do krain, gdzie stara wiara i czarowny lud wciąż jeszcze się utrzymują, choć powoli przegrywają z chrześcijaństwem naprawdę był jedynie kwestią czasu. Musiał nastąpić, choć fakt faktem - chwilę mi zajęło, zanim sięgnęłam po kontynuację Córki Lasu. Jak już wcześniej wspomniałam, Siedmiorzecze liczy sobie znacznie więcej tomów, z czego w Polsce wydane są tylko dwa (i nie mam nadziei na kolejne),przy czym... właściwie można uznać, iż Córka to całkiem samodzielna całość. Wszak zawiera w sobie całą baśń...

... więc wszyscy dalej już żyli długo i szczęśliwie. Prawda? ... prawda?

Tak nas uczą baśnie, ale prawdziwe życie bynajmniej nie kończy się w momencie, gdy dane przeciwności losu zostały przezwyciężone i do tego zawiązano węzeł małżeński, jakby miał być remedium na wszystkie przeszłe, teraźniejsze i przyszłe bolączki. Tyle że zwykle już nie zastanawiamy się nad tym, "co dalej?". Zrobiła to jednak Marillier, wykraczając poza ramy Sześciu łabędzi, dopisując ciąg dalszy. Czy równie udany, jak otwarcie serii? Moim zdaniem nadal jest to dobra lektura, ale... No właśnie. "Ale".

Ciąg dalszy: https://psiarypazurembazgranie.blogspot.com/2024/12/marillier-juliet-syn-cieni.html

Powrót do cudownej krainy Siedmiorzecza, do krain, gdzie stara wiara i czarowny lud wciąż jeszcze się utrzymują, choć powoli przegrywają z chrześcijaństwem naprawdę był jedynie kwestią czasu. Musiał nastąpić, choć fakt faktem - chwilę mi zajęło, zanim sięgnęłam po kontynuację Córki Lasu. Jak już wcześniej wspomniałam, Siedmiorzecze liczy sobie znacznie więcej tomów, z czego...

Lepsza od poprzedniczki.
Nadal za dużo tutaj dla mnie romansu i rozważań nastolatki.
Ale akcja, klimat, te opowieści budują świetną atmosferę.

Lepsza od poprzedniczki.
Nadal za dużo tutaj dla mnie romansu i rozważań nastolatki.
Ale akcja, klimat, te opowieści budują świetną atmosferę.

Piękna historia, opowiedziana w taki sposób, że trudno się od niej oderwać. To bardzo niedoceniona książka, która jest perełką na współczesnym rynku wydawniczym. Pozostaje w pamięci, poucza, wzrusza. Życzyłabym sobie więcej tak dobrze skonstruowanych historii. Z niecierpliwością czekam na kolejną część.

Piękna historia, opowiedziana w taki sposób, że trudno się od niej oderwać. To bardzo niedoceniona książka, która jest perełką na współczesnym rynku wydawniczym. Pozostaje w pamięci, poucza, wzrusza. Życzyłabym sobie więcej tak dobrze skonstruowanych historii. Z niecierpliwością czekam na kolejną część.

Cudownie było móc wrócić do historii klanu z Siedmiorzecza. Ta opowieść niesamowicie łączy ze sobą baśniowość, nawiązania do irlandzkiej mitologii oraz fabularnie niezwykle ciekawą historię. Czuję ogromny niedosyt z powodu niedostępności kolejnej części. Tak wiele wątków powinno mieć jeszcze rozwinięcie. Wszak na z zamieszkałymi w Siedmiorzeczu związana jest przepowiednia, która jeszcze się nie wypełniła! Pragnęłabym bardzo poznać dalsze losy dzieci Sorchy i Rudego. Jak ułożą sobie życie Liadan i Bran? Co będzie z Ciaranem i Niamah? Jak poradzi sobie Sean z nową rolą? Książka pozstawiła mnie z wieloma pytaniami, a szansy na odpowiedzi nie widać, gdyż od lat nie przetłumaczono na nasz polski rynek tej serii do końca (a ma ona 6 tomów!). Mimo tego książki o Siedmiorzeczu trafiły prosto do mojego serca i zdecydowanie na listę moich ulubieńców.

https://www.petycjeonline.com/signatures/kontynuacja_serii_siedmiorzecze_juliet_marillier/

Cudownie było móc wrócić do historii klanu z Siedmiorzecza. Ta opowieść niesamowicie łączy ze sobą baśniowość, nawiązania do irlandzkiej mitologii oraz fabularnie niezwykle ciekawą historię. Czuję ogromny niedosyt z powodu niedostępności kolejnej części. Tak wiele wątków powinno mieć jeszcze rozwinięcie. Wszak na z zamieszkałymi w Siedmiorzeczu związana jest przepowiednia,...

,,Córka lasu” to powieść, która absolutnie mnie zachwyciła i idealnie wpisała się w mój gust. Miałam nadzieję, że jej drugi tom spodoba mi się równie mocno, a może nawet bardziej. Cóż… Podobało mi się, ale w tym wypadku miałam o wiele więcej momentów irytacji. Być może ostatnio jestem bardziej krytyczna.

Liadan to córka Sorchy i Rudego. Jej szczęśliwe dzieciństwo z rodzicami i rodzeństwem kończy się, gdy jej matka zapada na śmiertelną chorobę, siostra zakochuje się w niewłaściwej osobie, a rodzina zaczyna podejrzewać, że mroczne moce, które przed laty pokonała Sorcha, powracają. Według przepowiedni równowagę może przywrócić ,,dziecko przepowiedni”, łączące w sobie krew Brytów i Irlandczyków.

Jeśli chodzi o sam klimat, to podobnie jest fantastyczny. Autorka ma ogromną wiedzę i zręcznie wprowadza elementy irlandzkiej kultury, legendy, zwyczaje, czy chociażby ukazanie chrześcijaństwa celtyckiego. Podobnie jak w pierwszym tomie, mamy tu piękne opisy, ale też dobre dialogi, które przybliżają nam bohaterów i zawierają sporo refleksyjnych myśli. Całość ma bardzo melancholijny klimat, okazuje się, że nie wszystkie nadzieje bohaterów z pierwszej części się ziściły, rodzina Sorchy nie jest idealna, ale dla mnie wnosi to sporo realizmu. Fabuła jest naprawdę ciekawa i dynamiczna, pełna zwrotów akcji i nieskoncentrowana na jednym aspekcie, podobnie jak w pierwszym tomie. Występuje też wiele sekretów i zagadek, które autorka odkrywa nam powoli, dzięki czemu czytelnik chce przewracać kolejne strony, by poznać zakończenie. Liadan jako bohaterka była nieco zbyt idealna, ale ostatecznie budziła moją sympatię, jej relacje z rodzicami i rodzeństwem były pokazane w ciepły i poruszający sposób.

Niestety, kuleje dla mnie to, co było najmocniejszą stroną pierwszej części – wątek romantyczny. Nie znalazłam tu tej magii i uroku, co w relacji Sorchy i Rudego, chociaż lubię motyw przełamywania przez bohaterów losu, to że nie potrzebują przeznaczenia i losu, by się połączyć. Po pierwszym tomie miałam wrażenie, że to jest fantastyka z mocnym girl power, gdzie kobiety wymagają od mężczyzn lojalności i szacunku, ale dostałam bardzo stereotypowy romans z bad boyem i motywem ,,I can fix him”. Oczywiście, nie jest to tak toksyczne i kontrowersyjne jak w niektórych popularnych książkach, jestem pewna, że autorka miała dobre intencje, ale dla mnie nie wyszło. Całość sprowadzała się do tego, że wybranek Liadan był dla niej chamski, odrzucał jej starania i traktował jak szmatę, a ona i tak sprowadzała wszystko do tego, że jest biedny i ona go uratuje. Do tego mamy tu trójkąt, gdzie ,,ten drugi” przez większość czasu jest sympatycznym, normalnym facetem, a w pewnym momencie zamienia się w psychopatę… Ale w tym momencie ja już nie winiłam jego, winiłam autorkę, że wybiela jedną postać kosztem drugiej i nie pozwala mi zdecydować, kogo lubię. Było to tak natarczywe, że w pewnym momencie Liadan myśli, że ten drugi na pewno znajdzie sobie kobietę, bo jest bogaty, chociaż w tej książce małżeństwa z rozsądku są pokazywane jako źródło wszelkiej patologii i nawet pada stwierdzenie, że flirtowanie w tego typu relacji to ,,oszukiwanie i manipulacja”. Na drugim planie z kolei mamy wątek zakazanego romansu, który opiera się na czymś mocno kontrowersyjnym i niemoralnym (nie zdradzę o co chodzi, chociaż ja odgadłam to dość szybko),ale z narracji wynika, że mamy zauważać, że to jest złe, ale uznawać samą ich miłość za piękną i wartą spełnienia. Tylko że ta para miała razem jedną scenę, gdzie tylko się na siebie patrzą, więc niespecjalnie uważam to za wymówkę do zrobienia czegoś, co jest uznawane za niemoralne i może w dłuższej perspektywie przynieść krzywdę.

Niestety, nie było tym razem zachwytu, ale był dobrze spędzony czas. Polecam te powieści fanom fantastyki i motywów celtyckich, chociaż trzeci tom nie został jeszcze wydany i za wiele o nim nie słychać. Jednak każda część opowiada o innym pokoleniu, więc zakończenia są dosyć zamknięte.

,, Każdy ma na coś nadzieję. Żaden człowiek tak naprawdę nie może się bez niej obejść.”

,,Córka lasu” to powieść, która absolutnie mnie zachwyciła i idealnie wpisała się w mój gust. Miałam nadzieję, że jej drugi tom spodoba mi się równie mocno, a może nawet bardziej. Cóż… Podobało mi się, ale w tym wypadku miałam o wiele więcej momentów irytacji. Być może ostatnio jestem bardziej krytyczna.

Liadan to córka Sorchy i Rudego. Jej szczęśliwe dzieciństwo z...