Przeznaczenie dusz. W poszukiwaniu życia po życiu

„Przeznaczenie dusz” to książka, która rozwija koncepcje przedstawione wcześniej przez Michaela Newtona i próbuje odpowiedzieć na pytania o to, co może czekać nas po śmierci. Autor opiera się na relacjach ze swoich sesji hipnoterapeutycznych, tworząc spójną wizję życia między wcieleniami i wędrówki duszy.

To pozycja zdecydowanie nie dla każdego — wymaga otwartości na duchowe interpretacje rzeczywistości. Jednocześnie może być dla wielu osób źródłem nadziei, szczególnie w kontekście przeżywania żałoby, ponieważ próbuje nadać sens stracie i cierpieniu.

Nawet jeśli nie traktuje się jej dosłownie, skłania do refleksji nad życiem, śmiercią i tym, co może istnieć poza nimi.

„Przeznaczenie dusz” to książka, która rozwija koncepcje przedstawione wcześniej przez Michaela Newtona i próbuje odpowiedzieć na pytania o to, co może czekać nas po śmierci. Autor opiera się na relacjach ze swoich sesji hipnoterapeutycznych, tworząc spójną wizję życia między wcieleniami i wędrówki duszy.

To pozycja zdecydowanie nie dla każdego — wymaga otwartości na...

Trochę powtórka pierwszej.

Trochę powtórka pierwszej.

Książka dla znających temat wędrówki dusz. Koniec już strasznie mi się dłużył i zmęczył. Wg autora nie ma złych dusz, nie ma nawiedzeń i nie ma co liczyć na to, że komuś karma się zwróci. Jak dla mnie to wszystko zbyt fantastyczne.

Książka dla znających temat wędrówki dusz. Koniec już strasznie mi się dłużył i zmęczył. Wg autora nie ma złych dusz, nie ma nawiedzeń i nie ma co liczyć na to, że komuś karma się zwróci. Jak dla mnie to wszystko zbyt fantastyczne.

Nudna, przeciągła, nieciekawa. Jakby próba rozwijania Wędrówki Dusz, o dodatkowe, mało istotne szczegóły. Od połowy dosłownie przemęczyłem by to doczytać do końca.

Nudna, przeciągła, nieciekawa. Jakby próba rozwijania Wędrówki Dusz, o dodatkowe, mało istotne szczegóły. Od połowy dosłownie przemęczyłem by to doczytać do końca.

Ta książka rozszerza tematy, które były w pierwszej części. Są tu również nowe tematy, które mogą ucieszyć niektóre osoby. Tak jak pierwsza tak ta jest niesamowitym dziełem, które jak dla mnie warto przeczytać.

Ta książka rozszerza tematy, które były w pierwszej części. Są tu również nowe tematy, które mogą ucieszyć niektóre osoby. Tak jak pierwsza tak ta jest niesamowitym dziełem, które jak dla mnie warto przeczytać.

Rety, czytałam tą książkę kawałkami przez 10miesiecy.
Zdecydowanie bardziej podobała mi się "Wędrówka dusz", pierwsza część serii. Tutaj "tego wszystkiego" było za dużo, zbyt intensywnie. Tematyka wciąż niezwykle ciekawa, ale wielokrotnie miałam stop pauzy i szeptanie pod nosem: wtf?

Zakończenie piękne. Warto wracać chociażby dla tego krótkiego epilogu, dzięki niemu jedna gwiazdka w górę.

Rety, czytałam tą książkę kawałkami przez 10miesiecy.
Zdecydowanie bardziej podobała mi się "Wędrówka dusz", pierwsza część serii. Tutaj "tego wszystkiego" było za dużo, zbyt intensywnie. Tematyka wciąż niezwykle ciekawa, ale wielokrotnie miałam stop pauzy i szeptanie pod nosem: wtf?

Zakończenie piękne. Warto wracać chociażby dla tego krótkiego epilogu, dzięki niemu jedna...

Szczerze mówiąc, mam podobne odczucia jak po poprzedniej części – czyli ambiwalentne. Oczywiście pamiętam, że autor bada zjawiska tajemnicze i nieoczywiste, ale mimo wszystko oczekuję w tym pewnej logiki.
Wciąż nie rozumiem, jak dusze mają się rozwijać na podstawie doświadczeń z poprzednich wcieleń, skoro w obecnym życiu ich nie pamiętają. Dodatkowo w tej części dowiadujemy się, że dusza musi przezwyciężyć skłonności ciała i mózgu człowieka, w którym „zamieszkuje”. Niby sama wybiera sobie ciało i życie, ale skoro traci świadomość swoich wcześniejszych decyzji oraz ich powodów, to trafia do nowej rzeczywistości właściwie na ślepo — z decyzjami zależnymi od otoczenia i przekonań ludzi, z którymi żyje. Jaki jest więc sens wybierania kolejnego życia, jeśli towarzyszy temu całkowita amnezja?
Nadal też zastanawia mnie, dlaczego w społeczeństwie nie widać wyraźnego odzwierciedlenia dążenia dusz do wyższych poziomów rozwoju. Rozumiem, że pojawiają się młode dusze, rozumiem, że niektórym „nie idzie” tak jak powinno, ale po tylu stuleciach i tysiącleciach nie powinno być aż tylu socjopatów czy ludzi skrajnie okrutnych. W teorii społeczeństwo powinno coraz bardziej skłaniać się ku wybaczaniu, wrażliwości i miłości. A czy czasem nie jest wręcz odwrotnie?
Zastanawia mnie również kwestia braku czasu w tamtych przestrzeniach. Czy miałoby to oznaczać, że dusze mogą wcielać się w ludzi żyjących w dowolnych epokach, czy jednak obowiązuje je upływ „naszego” czasu?
Tym razem dostajemy więcej informacji o tym, co dzieje się pomiędzy wcieleniami: o spotkaniach z Radą Starszych, nauce dusz, bibliotece duchowych wcieleń czy nawet ich formach zabawy. Zainteresowały mnie także aury dusz oraz kolory, które mają wspierać rozwój określonych umiejętności.
Nie było to złe — doceniam ogrom pracy włożony w badania i dostrzegam większą spójność niż w poprzedniej części. Brakowało mi jednak relacji osób z innych kontynentów i kultur, zwłaszcza tych religijnych. Czyżby oni się nie reinkarnowali?
Podsumowując: to opowieść balansująca między baśnią a science fiction, pełna idei, których nie sposób teraz sprawdzić. Pozostaje nam więc cierpliwie czekać na „zweryfikowanie źródeł” po śmierci… zanim znowu wrócimy na kolejną rundę..

Szczerze mówiąc, mam podobne odczucia jak po poprzedniej części – czyli ambiwalentne. Oczywiście pamiętam, że autor bada zjawiska tajemnicze i nieoczywiste, ale mimo wszystko oczekuję w tym pewnej logiki.
Wciąż nie rozumiem, jak dusze mają się rozwijać na podstawie doświadczeń z poprzednich wcieleń, skoro w obecnym życiu ich nie pamiętają. Dodatkowo w tej części dowiadujemy...

Podobnie jak tom pierwszy, czyta się to albo jak dobre fantasy albo jeśli ktoś chce wierzyć temu, co książka opowiada, z dużym poczuciem niewiarygodności, że świat duchowy zbudowany jest z analogicznych struktur i hierarchii jak świat ziemski, czy to dobrze czy źle to już niech każdy sobie odpowie. ;)

Podobnie jak tom pierwszy, czyta się to albo jak dobre fantasy albo jeśli ktoś chce wierzyć temu, co książka opowiada, z dużym poczuciem niewiarygodności, że świat duchowy zbudowany jest z analogicznych struktur i hierarchii jak świat ziemski, czy to dobrze czy źle to już niech każdy sobie odpowie. ;)

To już kolejna książka o reinkarnacji przeczytana w ostatnim czasie. O ile zasadniczo pokrywa się z tym co "odkryli" Monroe, Moody czy Cannon, to w pewnym momencie książką zaczęła się robić infantylna. Cały ten podział dusz na grupy/klasy nauczania, specjalizacja dusz jako m.in. matki nowonarodzonych dusz, mistrzowie czasu, archiwiści, twórcy materii, itp zaczyna to pozwoli przypominać ziemski pokręcony żywot. Do tego dochodzą charaktery dusz, żartowanie sobie z innych dusz już będących po tamtej stronie itp. To taka bardziej techniczna książka świata duchowego. Będę wdzięczny za polecenie mi książki o tej samej tematyce ale napisanej w innym kręgu kulturowym niż zachodni a już zdecywodaie innym niż amerykański. Dziękuję

To już kolejna książka o reinkarnacji przeczytana w ostatnim czasie. O ile zasadniczo pokrywa się z tym co "odkryli" Monroe, Moody czy Cannon, to w pewnym momencie książką zaczęła się robić infantylna. Cały ten podział dusz na grupy/klasy nauczania, specjalizacja dusz jako m.in. matki nowonarodzonych dusz, mistrzowie czasu, archiwiści, twórcy materii, itp zaczyna to pozwoli...

Polecam

Polecam