Profil użytkownika: margoz

Weird fiction, mroczna natura i dziesiątki przeczytanych opinii pełnych ochów i achów - co mogło pójść nie tak? Ano moje za wysokie oczekiwania, które bookmedia wystrzeliły pod sufit. 🫣
Relacja Andrew i Thomasa - dwójki młodych chłopców uczęszczających do elitarnej Akademii Wickwood jest dość niepokojąca, ciężko tu mówić o zwykłym koleżeństwie, czy głębszym uczuciu, zdają się być od siebie absolutnie uzależnieni, nie potrafią żyć bez siebie. Skąd taka zażyłość? Niestety tego się nie dowiadujemy, ani z bieżących wydarzeń, ani retrospekcji. W tym kipiącym uczuciami emocjonalnym trójkącie znajduje się jeszcze siostra bliźniaczka Andrew - Dove. Każde z nastolatków jest uzdolnione - malarsko, literacko lub po prostu wszechstronnie jak poświęcająca się bez reszty nauce Dove. Opowieści i rysunki chłopców są bardzo mroczne, krwawe, wręcz potworne, a co najgorsze wkrótce... ożywają! Krwiożercze monstra z najgorszych koszmarów zaczynają wychodzić z lasu, a dwóch przerażonych, wyniszczonych psychicznie chłopców podejmuje walkę.

Książka jest bardzo krwawa, oniryczna, mroczna, nie do kończa możemy ufać temu co się dzieje. Wszystko to co dotyczy warstwy fantastycznej - plastyczne opisy potworów, strach, natura wdzierająca się tam, gdzie jej być nie powinno - jest genailne.

Natomiast wszystko pozostałe to klapa.🫣 Relacje międzyludzkie, zachowania, otoczenie bohaterów, przyczyny i skutki pewnych zachowań - to wszystko bardzo mnie zawiodło - co przyznaję niechętnie, bo bardzo chciałam polubić się z tą historią i z bohaterami (są niemożliwi do polubienia, sorry).

Weird fiction, mroczna natura i dziesiątki przeczytanych opinii pełnych ochów i achów - co mogło pójść nie tak? Ano moje za wysokie oczekiwania, które bookmedia wystrzeliły pod sufit. 🫣
Relacja Andrew i Thomasa - dwójki młodych chłopców uczęszczających do elitarnej Akademii Wickwood jest ...

Rozwiń

Zwiń

Wciagająca mieszanka science fiction i czasów Il wojny światowej, bardzo wyraziści bohaterowie, wielka miłość i jeszcze większa polityka (ale pana z wąsem we własnej osobie się tutaj nie spodziewałam!). Manipulacja czasem i próby tworzenia nowego porządku świata to główna oś wokół której nadbudowane są pozostałe wydarzenia. Chociaż nie przepadam za książkami z akcją umiejscowioną w czasach międzywojennych, tutaj wyjątkowo dobrze się bawilłam - z resztą tak samo jak przy serii Parabellum autora (którą ogromnie polecam!). Mam jednak nieodparte wrażenie, że książka za bardzo przypominała Projekt Riese.
Jak na moje gusta za dużo tu romansu, które zwykle omijam szerokim łukiem - Aga zarzekająca się, że nie wejdzie w nowy związek już po kilku dniach w nowej rzeczywistości jest po uszy zakochana, na dodatek w człowieku, którego najsympatyczniejszym w mieście nazwać nie można, za to przystojnym pracoholikiem już tak. Najciekawszym dla mnie wątkiem są same podróże w czasie i związana z nimi obecność pewnej istoty podczas przeskoków czasowych - pozostał on jednak nierozwinięty, a raczej rozwiązany poza fabułą - zupełnie jakby autor sam nie wiedział, jak ten motyw rozgryźć. Zostawiło to spory niesmak na końcu lektury.

Wciagająca mieszanka science fiction i czasów Il wojny światowej, bardzo wyraziści bohaterowie, wielka miłość i jeszcze większa polityka (ale pana z wąsem we własnej osobie się tutaj nie spodziewałam!). Manipulacja czasem i próby tworzenia nowego porządku świata to główna oś wokół której n...

Rozwiń

Zwiń

Cieszę się, że jeszcze nie zdążyłam obejrzeć filmu, dzięki czemu książka wywarła na mnie wielkie wrażenie. Poczucie ciągłego zagrożenia, strachu, niebezpieczeństwo które czai się tuż obok, ale na które nie można patrzeć, bo miesza zmysły i wyzwala w ludziach natychmiastowo mordercze instynkty - świat absolutnie przerażający i nie do wyobrażenia. A w tych dramatycznych warunkach wymuszających życie z zamkniętymi oczami Malorie z dwójką czterolatków. Młoda kobieta musi ruszyć w pełną niebezpieczeństw drogę, aby odnaleźć bezpieczne schronienie i jeszcze żyjących niedobitków apokalipsy. Jest to horror na najwyższym poziomie.

Cieszę się, że jeszcze nie zdążyłam obejrzeć filmu, dzięki czemu książka wywarła na mnie wielkie wrażenie. Poczucie ciągłego zagrożenia, strachu, niebezpieczeństwo które czai się tuż obok, ale na które nie można patrzeć, bo miesza zmysły i wyzwala w ludziach natychmiastowo mordercze instyn...

Rozwiń

Zwiń

Książka tylko poprawna, chociaż pokładałam w niej wielkie nadzieje. Lekka młodzieżówka, którą się szybko czyta i równie szybko zapomina. Główni bohaterowie i ich najbliższe otoczenie to kalka z innych znanych dzieł popkultury - czy to książkowych czy filmowych. Motyw sekty, ofiary, lasu, zaginięć - niestety bardzo wtórny i oklepany. Zabrakło mi "tego czegoś", co wybije tę historię ponad inne.

Książka tylko poprawna, chociaż pokładałam w niej wielkie nadzieje. Lekka młodzieżówka, którą się szybko czyta i równie szybko zapomina. Główni bohaterowie i ich najbliższe otoczenie to kalka z innych znanych dzieł popkultury - czy to książkowych czy filmowych. Motyw sekty, ofiary, lasu, z...

Rozwiń

Zwiń

To była bardzo dziwna i jednocześnie przyjemnie intrygująca lektura! Chyba jej absurdalność i groteskowość świata przedstawionego sprawiła, że w mojej osobistej punktacji "Uranova" dostaje punkcik więcej, niż powinna oceniając ją nieco bardziej obiektywnie.

Świat który roztacza przed nami autorka - postkomunistyczne Czechy i maleńki, niemalże wyludniony Jachymów to krajobraz jednocześnie bliski i swojski, z drugiej jednak strony pełen tajemnic, trupów w szafie, z dziwnymi, ekscentrycznymi przedstawicielami miejscowej ludności. Radioaktywność miesza się tu z uzdrowiskową codziennością, a przypominające okultystyczne obrzędy zachowania pani doktor wprawiają czytelnika w osłupienie.

Duszność, stęchlizna, kopalnie uranu, czarny humor i klimat iście Kafkowski. Na długo nie da się o tej historii zapomnieć!

To była bardzo dziwna i jednocześnie przyjemnie intrygująca lektura! Chyba jej absurdalność i groteskowość świata przedstawionego sprawiła, że w mojej osobistej punktacji "Uranova" dostaje punkcik więcej, niż powinna oceniając ją nieco bardziej obiektywnie.

Świat który roztacz...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli wzruszaliście się przy serii "Zanim wystygnie kawa" i uroniliście łezkę nad "Fotografem utracinych wspomnień", to "Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią" jest waszą pozycją obowiązkową - chociaż w wersji light, śmiało, chusteczki można odłożyć na bok.

Tytułowa znikająca księgarnia, jest punktem, w którym stykają się dwa światy - rzeczywisty oraz nadnaturalny, w którym dzieje się prawdziwa magia, a czas i przestrzeń robią niezłe fikołki, aby uleczyć niezabliźnione rany w sercach bohaterów. Główną bohaterką tej baśniowej, uroczej (i jakże przecudownie wydanej!) powieści jest młodziutka Sakura i jej zadziorna kotka Kobako, które jak sama określa są "handlarkami cudów". Tak, to prawda, jeśli męczy cię niedomknięta sprawa z przeszłości, jeśli z jakiegoś powodu nie możesz ruszyć na przód wystarczy, że odnajdziesz magiczną księgarnię pod najpiękniejszym drzewem wiśni jakie widziałeś! Aby ową księgarnię odnaleźć, musisz zastosować się do kilku dość prostych wytycznych - niesty, jeśli sama księgarnia nie będzie chciała cię odnaleźć - nic z tego!

Konwencja jest znana i dość prosta - bardzo konkretne miejsce, w bardzo konkretnych warunkach, jest w stanie ukoić ból po stracie, lęk przed nieznaną przyszłością, tęsknotę za kimś i za czymś, co jest już nieosiągalne. A wszystko to połączone lekturą wyjątkowych książek i rytmem Bolero.

"Znikająca księgarnia..." to pełna ciepła, nostalgii, zrozumienia i akceptacji historia, która otuli wasze serca miękkimi płatkami wiśni. Lubimy te przytulne książeczki, oj lubimy.

[współpraca reklamowa]

Jeśli wzruszaliście się przy serii "Zanim wystygnie kawa" i uroniliście łezkę nad "Fotografem utracinych wspomnień", to "Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią" jest waszą pozycją obowiązkową - chociaż w wersji light, śmiało, chusteczki można odłożyć na bok....

Rozwiń

Zwiń

"Spotkajmy się, kiedy będzie ładna pogoda" to jedna z tych cozy opowieści, która może i nie jest zaskakująca, pełna zwrotów akcji i wbijająca w fotel, ale przynosi spokój, ciepło i ukojenie.

Koreańskie i japońskie książki o codzienności, to pozycje, po które sięgam w ciemno. Dalekowschodnia codzienność jest tak różna od naszej - mocno zdystansowane relacje, tłumione emocje, ład i porządek, krajobrazy które w niczym nie przypominają polskich. Lektura tych książek, to przeniesienie się w zupełnie odmienny świat.

Hae-wŏn po latach sporadycznych odwiedzin wraca na dłużej w swoje rodzinne strony, do ciotki prowadzącej mały pensjonat. W tym samym czasie jej dawny kolega z klasy Ŭn-sŏp zaczyna prowadzić kameralną księgarnię, gromadzącą prawdziwych pasjonatów literatury, którzy wkrótce zaczynają tworzyć pewnego rodzaju klub książki. Drogi bohaterów, które dawno się rozeszły na nowo splatają się ze sobą, przynosząc spełnienie ukrywanych głęboko pragnień, spokój, lekkość i chwile szczęścia.

Z historii bije prostota i ciepło, to pewnego rodzaju pochwała życia nie szukającego poklasku i błysku fleszy. Lektura przynosząca wytchnienie, ciepełko w sercu i myśl, że to życie które się ma - jakie by nie było, jest dobre i wystarczające.

"Spotkajmy się, kiedy będzie ładna pogoda" to jedna z tych cozy opowieści, która może i nie jest zaskakująca, pełna zwrotów akcji i wbijająca w fotel, ale przynosi spokój, ciepło i ukojenie.

Koreańskie i japońskie książki o codzienności, to pozycje, po które sięgam w ciemno. Da...

Rozwiń

Zwiń