Drzazga. Kłamstwa silniejsze niż śmierć

Bardzo zręczny reportaż o niewygodnych i uwierajacych tematach pogromów żydowskich w Polsce. Według mnie merytoryczny, rzetelny i poruszający. Tak wielu rzeczy nie byłam świadoma, tyle pytań, które, choć jedynie częściowo, uzyskały dzięki tej książce odpowiedzi.

Bardzo zręczny reportaż o niewygodnych i uwierajacych tematach pogromów żydowskich w Polsce. Według mnie merytoryczny, rzetelny i poruszający. Tak wielu rzeczy nie byłam świadoma, tyle pytań, które, choć jedynie częściowo, uzyskały dzięki tej książce odpowiedzi.

Wzbudziła we mnie bardzo silne emocje, niełatwo mi przyszło ją czytać i chyba trudniej jest mi o niej pisać. Nie jest bowiem  łatwo czytać o rodakach takie historie kiedy z lekcji szkolnych wyniosło się, że to „my” byliśmy tymi prześladowanymi i ponosiliśmy ofiarę, a więc racja moralna jest po „naszej” tylko stronie. Kiedy więc okazuje się, że antysemityzm w Polsce międzywojennej istniał i miejscami prowadził do zbrodni, to jednak każe zweryfikować swoje osądy. Książka jest ciekawa jeszcze z jednego powodu, bo karze stawiać sobie pytania czy dzieci są odpowiedzialne za grzechy swoich rodziców i czy można mówić o czymś na kształt winy międzypokoleniowej. Na oba pytania udzielam odpowiedzi przeczącej co jednak nie oznacza, że kolejne pokolenia ponoszą skutki postępowania swoich poprzedników. Książka jest trudna, miejscami bardzo trudna i chylę czoła przed tymi, którzy chcą odkrywać grzechy swoich dziadów i się z nimi konfrontować.

Wzbudziła we mnie bardzo silne emocje, niełatwo mi przyszło ją czytać i chyba trudniej jest mi o niej pisać. Nie jest bowiem  łatwo czytać o rodakach takie historie kiedy z lekcji szkolnych wyniosło się, że to „my” byliśmy tymi prześladowanymi i ponosiliśmy ofiarę, a więc racja moralna jest po „naszej” tylko stronie. Kiedy więc okazuje się, że antysemityzm w Polsce...

Bardzo smutno mi się czytało tę książkę i bardzo smutno mi o niej pisać. Aczkolwiek z drugiej strony nic mnie w niej nie zdziwiło, zwłaszcza że już przeczytałam wcześniej kilka innych pozycji na ten temat. To co "ludzie ludziom" potrafią zrobić, to przechodzi wszelkie możliwe pojęcie, zwłaszcza kiedy kierują tymi ludźmi? chciwość i nienawiść.

O tak zwanym "człowieczeństwie", nie od dziś mam zdanie, dla niektórych obrazoburcze, człowieczeństwo w ludziach to aspekt szczątkowy i czasami jak widzę, słyszę, czytam, co jeden drugiemu człowiekowi zrobić potrafi, to.... żałuję, że jestem człowiekiem, bo człowiek dziś coraz bardziej nie brzmi dumnie.

Bardzo smutno mi się czytało tę książkę i bardzo smutno mi o niej pisać. Aczkolwiek z drugiej strony nic mnie w niej nie zdziwiło, zwłaszcza że już przeczytałam wcześniej kilka innych pozycji na ten temat. To co "ludzie ludziom" potrafią zrobić, to przechodzi wszelkie możliwe pojęcie, zwłaszcza kiedy kierują tymi ludźmi? chciwość i nienawiść.

O tak zwanym...

Mocna książka. Szczególnie gdy jest się mieszkańcem opisanych okolic...

Mocna książka. Szczególnie gdy jest się mieszkańcem opisanych okolic...

O tym, czy synowie odpowiadają za grzechy ojców.
Autor dowiedział się, że jego ukochany dziadek brał udział w pogromach Żydów w Jedwabnem, co skłoniło go do pogłębionych badań tego wycinka historii Polski.
Jeśli się zna "My z Jedwabnego" to książka absolutnie niczym nie zaskoczy pod względem faktograficznym, wiele przytoczonych tu świadectw czytałam już wcześniej u Bikont. Niemniej zdaje się, że autor bardziej niż na odtworzeniu przebiegu wydarzeń skupia się tutaj na współczesnym ich odbiorze. Dotarł do wielu osób, które są potomkami sprawców, bądź pochodzą z tamtych terenów i spotkał, a następnie udokumentował różne postawy. Jedni podobnie jak on chcą dotrzeć do prawdy o udziale swoich bliskich w tym wydarzeniu, niektórzy dźwigają brzemię wstydu i winy, inni oddają się temu zagadnieniu naukowo i chcą też edukować innych, często spotykając się z ostracyzmem czy wręcz wrogością, inni boją się wychylać, a wielu zwyczajnie nie chce przyjąć prawdy do wiadomości.
Trudna książka, pokazująca, że porozumienie w tej kwestii jeszcze długo nie będzie możliwe, ale to nie znaczy, że nie warto próbować.

O tym, czy synowie odpowiadają za grzechy ojców.
Autor dowiedział się, że jego ukochany dziadek brał udział w pogromach Żydów w Jedwabnem, co skłoniło go do pogłębionych badań tego wycinka historii Polski.
Jeśli się zna "My z Jedwabnego" to książka absolutnie niczym nie zaskoczy pod względem faktograficznym, wiele przytoczonych tu świadectw czytałam już wcześniej u Bikont....

Mocna. Bardzo wartościowa i otwierająca oczy książka. Tylko po co w niej walka z partią, kótrej się nie lubi. Albo z prezydentem? Traci to na uniwersalności, a przecież historia w niej opisana jest uniwersalna!

Mocna. Bardzo wartościowa i otwierająca oczy książka. Tylko po co w niej walka z partią, kótrej się nie lubi. Albo z prezydentem? Traci to na uniwersalności, a przecież historia w niej opisana jest uniwersalna!

Przeczytałam sporo pozycji w tej tematyce, ale ta książka zrobiła na mnie największe, wstrząsające wrażenie.
Skała agresji, okrucieństwa, antysemityzmu, hipokryzji, złodziejstwa (bo tak trzeba nazwać to powszechne przejmowanie majątków sąsiadów, których właśnie się zabiło) jest niewyobrażalna. I to, że te zbrodnie nigdy tak nie zostały rozliczone, ofiary nie zostały pochowane w imiennych grobach. Jeszcze do niedawna sprawcy żyli, żyją ich potomkowie, mieszkają w TYCH domach, chodzą po TYCH polach… Pamięċ ciągle żyje. Niewypowiedziana, wypierana, zakazywana.
Tytuł ten książki nie mógłby być bardziej trafiony - pamięć o tych wydarzeniach to Drzazga w mojej świadomości.

Przeczytałam sporo pozycji w tej tematyce, ale ta książka zrobiła na mnie największe, wstrząsające wrażenie.
Skała agresji, okrucieństwa, antysemityzmu, hipokryzji, złodziejstwa (bo tak trzeba nazwać to powszechne przejmowanie majątków sąsiadów, których właśnie się zabiło) jest niewyobrażalna. I to, że te zbrodnie nigdy tak nie zostały rozliczone, ofiary nie zostały...

Podziwiam odwagę Autora! Książka wstrząsająca, a jednak prawdziwa. Po latach odkrywamy wiele strasznych prawd. Bardzo chciałabym aby ktoś zgłębił i opisał losy społeczności romskiej. Są równie przerażające, a tak mało się o nich mówi i pisze.

Podziwiam odwagę Autora! Książka wstrząsająca, a jednak prawdziwa. Po latach odkrywamy wiele strasznych prawd. Bardzo chciałabym aby ktoś zgłębił i opisał losy społeczności romskiej. Są równie przerażające, a tak mało się o nich mówi i pisze.

Książka omawia bardzo wstydliwy temat dla Polaków, a mianowicie udział w Holokauście. Autor piszę książkę, jako formę zadość uczynienia pomordowanym Polakom żydowskiego pochodzenia, przeważnie dokonanego przez sąsiadów.
Tak się złożyło, że książkę czytałem w momencie, kiedy Polska ponownie wnosi o ekshumację pomordowanej, także przez sąsiadów, ludności na Wołyniu. W pamięci mam też wywiad przeprowadzony przez Monikę Olejnik z byłą minister oświaty Anną Zalewską, która na pytanie kto dokonał pogromu w Jedwabnem? Odpowiedziała, że zrobili to naziści. Być może i tak, ale ci naziści z wypowiedzi pani Zalewskiej mieli też narodowość i z całą pewnością byli to Polacy.
Książka „Drzazga…” stanowi swoisty kamień, kładziony na macewach zmarłych Żydów. Zapominanie o tym co się wydarzyło i wskazanie sprawców jest obowiązkiem historyków. Przepracowanie trudnej historii, w której byliśmy także sprawcami cierpień, a nie tylko ofiarami, stanowi ważny krok w edukacji i swoistym oczyszczeniu. Natomiast zapominanie i przemilczanie wydarzeń, jakie miały miejsce głównie na wschodnich obszarach Polski, wpisywać się może w nazistowski plan, aby nację żydowską wymazać z pamięci.
Uważam książkę za bardzo ważną i podziwiam autora, który odkrył przed czytelnikami kawałek, zapomnianej i niechcianej historii. Niestety historię dziedziczymy z wszystkim, co wielkie i z tym co wstydliwe.
Polecam

Książka omawia bardzo wstydliwy temat dla Polaków, a mianowicie udział w Holokauście. Autor piszę książkę, jako formę zadość uczynienia pomordowanym Polakom żydowskiego pochodzenia, przeważnie dokonanego przez sąsiadów.
Tak się złożyło, że książkę czytałem w momencie, kiedy Polska ponownie wnosi o ekshumację pomordowanej, także przez sąsiadów, ludności na Wołyniu. W pamięci...

To nie jest łatwa książka. Nie byłem w stanie jej przeczytać "na jeden raz". Mocne, bolesne, poruszające historie. I jednocześnie to niebywałe wszechobecne irytujące wyparcie, zaprzeczanie, negowanie faktów przez bohaterów reportażu. Książka pobudzająca do głębokiej refleksji i wręcz prowokująca do działania - ja też, ja też chcę coś zrobić, by odkrywać naszą wspólną trudną historię. Doskonała lektura.

To nie jest łatwa książka. Nie byłem w stanie jej przeczytać "na jeden raz". Mocne, bolesne, poruszające historie. I jednocześnie to niebywałe wszechobecne irytujące wyparcie, zaprzeczanie, negowanie faktów przez bohaterów reportażu. Książka pobudzająca do głębokiej refleksji i wręcz prowokująca do działania - ja też, ja też chcę coś zrobić, by odkrywać naszą wspólną trudną...