Księżyc jest pierwszym umarłym

Książka od samego początku robi naprawdę dobre wrażenie. Pierwsze rozdziały zapowiadały coś świeżego i intrygującego – szczególnie dzięki połączeniu fantastyki z mitologią słowiańską. Muszę przyznać, że ten element to zdecydowanie jeden z największych plusów całej powieści. Klimat, potencjał świata i nawiązania do rodzimych wierzeń budują coś, co mogło być naprawdę wyjątkowe.
Niestety, im dalej w las, tym bardziej widać, że ten potencjał nie został w pełni wykorzystany. Owszem, pojawiają się tutaj wampiry, wilkołaki czy strzygi, ale są raczej tylko zaznaczone – dowiadujemy się, że istnieją, i właściwie na tym się kończy. Podobnie jest z nawiązaniem do Welesa, które aż prosiło się o pogłębienie, a zostało potraktowane dość powierzchownie.
Największym problemem jest jednak tempo, fabuła i niektóre postaci (nawet nie wiecie jak zachowanie Alicji mnie momentami wkurzało). Mamy prawie 600 stron historii, która rozgrywa się przez ok tygodzień. Przez co dostaliśmy sporo rozwleczonych fragmentów, które niewiele wnoszą, podczas gdy wątki naprawdę interesujące są zamykane zbyt szybko. Środek książki sprawia wrażenie chaosu – dużo się dzieje, ale trudno powiedzieć, żeby miało to większy sens czy kierunek.
Co gorsza, po bardzo obiecującym początku nadchodzi moment, w którym coś wyraźnie się rozjeżdża. Fabuła traci spójność, a zamiast coraz większego zaangażowania dostajemy poczucie zagubienia. Końcówka trochę ratuje sytuację – ostatnie strony pozostawiają ogromny znak zapytania i niedosyt, który daje chęć sięgnięcia po kontynuację.
Ogólnie książka miała na prawdę świetny pomysł i duży potencjał. Świat i historia były bardzo obiecujące, ale wykonanie nie do końca się udało. Przy lepszym dopracowaniu fabuły, tempa i rozwinięciu niektórych wątków mogłaby z tego powstać naprawdę mocna pozycja.

Książka od samego początku robi naprawdę dobre wrażenie. Pierwsze rozdziały zapowiadały coś świeżego i intrygującego – szczególnie dzięki połączeniu fantastyki z mitologią słowiańską. Muszę przyznać, że ten element to zdecydowanie jeden z największych plusów całej powieści. Klimat, potencjał świata i nawiązania do rodzimych wierzeń budują coś, co mogło być naprawdę...

To naprawdę dobra fantastyka dla młodzieży i dorosłych.

To naprawdę dobra fantastyka dla młodzieży i dorosłych.

Książka wyróżnia się na tle innych młodzieżowych fantastycznych historii, dzięki elementom naszej słowiańskiej mitologii

Książka wyróżnia się na tle innych młodzieżowych fantastycznych historii, dzięki elementom naszej słowiańskiej mitologii

Książka wciąga spokojnie, bez chaosu, ale z ciągłym poczuciem tajemnicy.

Książka wciąga spokojnie, bez chaosu, ale z ciągłym poczuciem tajemnicy.

Zachęca barwnymi bohaterami, których łatwo zapamiętać i polubić.

Zachęca barwnymi bohaterami, których łatwo zapamiętać i polubić.

⭐️RECENZJI⭐️

"Księżyc jest pierwszym umarłym" od autorki @pani_book to moje pierwsze spotkanie z nią i myślę, że nieostatnie. Sięgając po tę lekturę nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, więc podejście do niej miałam z dystansem, lecz niepotrzebnie.

Historia toczyła się w miasteczku Czarcisławiu, które przyciągało mnie swoim klimatem. Wszystko okraszone było taką tajemnicą i stopniowo odkrywało się dzięki temu przedstawiony świat. Te różne niedopowiedzenia, ci ludzie, te legendy to powodowało we mnie lekkie ciarki. Pisarka w tym wszystkim połączyła także słowiańskie motywy, które lubię i tutaj miło mi się o nich czytało. Akcja została poprowadzona tak, że przyciągnęła moją uwagę, ale bez jakichś tanich sensacji. W niektórych momentach ona rosła, w niektórych była bez zmian, a w niektórych powodowała troszkę nudy, jednak to wszystko było wyważone i zagrane specjalnie. Brawo! 😏

Główna bohaterka Alicja, to kobieta, która przeszła wiele i próbowała stanąć na nogi. Nie została wyidealizowana, ani przerysowana, co dało jej realny obraz. Polubiłam ją za tę siłę i determinację oraz chęci, które miała. Inne postacie również były super wykreowane, ze swoimi motywacjami, słabościami, ale i siłą. Emocji w nich nie brakowało. Relacje między bohaterami miały w sobie takie napięcie, ale i prawdziwość i to było mega. Nie mam do nich żadnych "ale". Brawo! 😏

Końcówka utrzymała się w tonie spójnym z całą historią i nie było tutaj nic bez sensu, czy coś, co by doprowadziło mnie do negatywnego odbioru zakończenia. To, co zostało wcześniej rozpoczęte, tutaj było domknięte, lecz też pozostawiło taki "szmaczek" i chęci, żeby sięgnąć po następną część, na którą tak nawiasem czekam bardzo, bardzo! 😏 Ten finał pozostawił w sobie nutkę tajemnicy oraz emocjonalnego ciężaru, który ja, jako czytelnika, uwielbiam!

"Księżyc jest pierwszym umarłym" to satysfakcjonujące pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Polecam Wam ją i jest ona dla każdego, nie tylko dla young adult, ale i dla tych starszych, jak ja czytelników 😜 Bierzcie i czytajcie ją! Brawo! 😏

Pe. eS. Barwione brzegi robią tutaj też robotę! Brawo po raz czwarty! 😎
🌛🌘
Współpraca barterowa z @wydawnictwo_initium 💚

⭐️RECENZJI⭐️

"Księżyc jest pierwszym umarłym" od autorki @pani_book to moje pierwsze spotkanie z nią i myślę, że nieostatnie. Sięgając po tę lekturę nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, więc podejście do niej miałam z dystansem, lecz niepotrzebnie.

Historia toczyła się w miasteczku Czarcisławiu, które przyciągało mnie swoim klimatem. Wszystko okraszone było taką...

Przyjemnie czyta się ją nawet wtedy, gdy nie jest się nastolatkiem.

Przyjemnie czyta się ją nawet wtedy, gdy nie jest się nastolatkiem.

Alicja straciła w wypadku rodziców. Teraz jedzie na drugi koniec Polski, bo najbliższa rodzina, to jest ciotka, o której nawet nie wiedziała, że istnieje. Wylądowała w Czarcisławiu. Po Warszawie ma wrażenie, że trafiła w miejsce „gdzie diabeł mówi dobranoc”.
Problemy z zasięgiem, Internetem, ciotka, która nie umie gotować a do tego kolejna nowa szkoła. Wszystko może by było ok, ale powoli okazuje się, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda. Niektórzy na jej widok żegnają się i przechodzą na drugą stronę ulicy. Alicja wpierw składa to na to, że wioska jest po prostu zacofana. Jednak z czasem okazuje się, że to jednak wszystko ma drugie dno. Należy ona bowiem do rodziny założycieli, którzy według legendy oddali swoje dusze w zamian za moce. I tak w każdym pokoleniu jest ktoś z mocą. Zwariowali, to pierwsza myśl, jednak gdy zaczyna się wkoło niej dziać się dziwne, niewytłumaczone zjawiska. To Alicja zaczyna się zastanawiać czy na pewno wszystko jest takie, jakie ona myślała, że jest. Jednak to dopiero początek…

Od dawna chciałam przeczytać tę książkę. Z ciekawości oraz z tego, że zaintrygowała mnie okładka (myślę o tej z pierwszego wydania, ta jakoś do mnie nie przemawia). Kiedy usłyszałam, że szykuje się wznowienie, to już wiedziałam, że nie mogę dłużej czekać i muszę sięgnąć po tę książkę.
Akcja jest różnoraka, raz szybsza raz wolniejsza. Jedno jest pewne, wszystko ma swój cel.
Co do bohaterów, na razie mam mieszane uczucia. Miejscami główna bohaterka jest mocno irytująca. Szczególnie gdy się wywyższa oraz z góry osądza. Wsadza kogoś w szufladę i nie widzi, że coś może nie być takie, jakie wydaje się, że jest. Jednak wstrzymam się z opinią do kolejnego tomu.
Mamy tu jednak odkrywanie siebie, swojego ja, o którym nawet Alicja nie wiedziała. Wraz z nią odkrywamy nadnaturalny świat, jej zdolności, zdolności innych itp.
Jedną z motywów, które mi się spodobały to przedstawienie słowiańskiego folkloru oraz demonologii. Autorka postawiła na przedstawienie tej tematyki bez cukierkowej wizji. Stawia ona na mrok, realizm wpisany w codzienność. Mamy strzygonie, nocnice, wilkodlaki, rusałki oraz guślice.
A to wszystko na naszym podwórku. Nie mamy tu zachodniego miłego wilkołaka czy wampira, który świeci. Mamy swoich pełnych pasji, pełnych słabości ludzi. Są oni związani poprzez klątwę oraz w pewien sposób naturę. To dyktuje im jak żyć.
Jednak wszystko ma swoją przeciwwagę, na zło mamy dobro. Na nadnaturalne mamy szeptuchy, to oni swoją wiedzą często ratują innych. Jednak też różnie są oni postrzegani przez zwykłych ludzi.
Autorka postawiła tu na w pewien sposób fatum. Bohaterzy nie mogą do końca żyć, jak chcą, są w jakimś stopniu zakładnikami klątwy, jaka ciąży na ich rodach. Jest tu oczywiście motyw wybrańca, który nie tylko nie wie o swojej roli, ale nawet poznawszy ją, jej nie chce.
Podoba mi się też to, że w tej książce nic nie jest czarno-białe. Każdy ma swoje dobre i złe strony. Jest to spory plus. Nie przepadam za czystymi postaciami, które są czyste jak łza, bądźmy szczerzy, tacy nie istnieją. Głowna bohaterka, musi zaakceptować swoją ciemną stronę oraz to, co ona z sobą niesie.
Autorka bardzo wyraziście zaznacza nam, wszechobecny kolor szary. Co on oznacza? Oznacza to tyle, że granica między dobrem a złem jest bardzo cienka. Czasem tak cienka, że nie wiadomo gdzie jedno się kończy, a zaczyna drugie. Gdzie ktoś jeszcze jest człowiekiem albo już jest potworem. Co to wyznacza?
Uwielbiam też klimat małego miasteczka. W takich małych miejscowościach ja to, ten klimat jak nic nadaje się na horror. Jest idealny na tajemnice, zdrady, mrok, knowania itp. Gdzie na obcego, patrzy się z nieufnością, nawet jeśli jego rodzina pochodzi od pokoleń z tego miejsca. Do tego natura tworzy świetne tło do stworzenia izolacji od reszty świata. Ma się wrażenie, że nic więcej nie istnieje.
Jeszcze jednym z tematów poruszanych w książce jest strata, pożegnanie, radzenie sobie nie tylko ze stratą kogoś bliskiego, ale i zmian z tym związanych. Ten motyw przewija się przez całą książkę, nadając jej lekko smutnego oddźwięku.
Nie można też nie docenić czarnego humoru, tak bardzo lubianego przeze mnie.
Podsumowując, dostałam jak na razie ciekawą historię. Jestem zaciekawiona, jak to się wszystko dalej potoczy. Już nie mogę doczekać się kolejnego tomu, tym bardziej, jak mając na uwadze, to jak to się wszystko skończyło. Z pierwszym tomem spędziłam ciekawe chwile, liczę na więcej w kolejnym.

Alicja straciła w wypadku rodziców. Teraz jedzie na drugi koniec Polski, bo najbliższa rodzina, to jest ciotka, o której nawet nie wiedziała, że istnieje. Wylądowała w Czarcisławiu. Po Warszawie ma wrażenie, że trafiła w miejsce „gdzie diabeł mówi dobranoc”.
Problemy z zasięgiem, Internetem, ciotka, która nie umie gotować a do tego kolejna nowa szkoła. Wszystko może by było...

Fabuła była spójna i logiczna, bohaterowie bardzo ciekawi, więc dobrze mi się to czytało.

Fabuła była spójna i logiczna, bohaterowie bardzo ciekawi, więc dobrze mi się to czytało.

Lubię takie klimaty, więc jestem zdecydowanie na tak dla całej serii.

Lubię takie klimaty, więc jestem zdecydowanie na tak dla całej serii.