I co o mnie powiesz?

Początek książki nie był zachęcający, ale później dość dobrze się bawiłam i pochłonęłam książkę. Chętnie przeczytałabym kolejną część

Początek książki nie był zachęcający, ale później dość dobrze się bawiłam i pochłonęłam książkę. Chętnie przeczytałabym kolejną część

W stylu i bezkompromisowości Holly Bourne zakochałam się już podczas czytania pierwszej książki z serii o Klubie Starych Panien czyli "Jestem już normalna?". Kolejne jej części tylko wzmocniły moją miłość do tej autorki. Tą serię przeczytałam jednak kilka lat temu i, mimo że nie byłam już wtedy nastolatką, oczarowała mnie. W związku z tym, gdy tylko dowiedziałam się, że Holly napisała również książkę dla dorosłych, od razu wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć. I absolutnie nie czuję się rozczarowana. To, co dostajemy w tej publikacji to opis tego, z czym zmaga się każda dorastająca kobieta. To dylematy, z którymi musimy się mierzyć tylko dlatego, że zostałyśmy wyposażone w macicę i wszechświat z góry narzucił na nas rolę, którą powinnyśmy w życiu pełnić. Czy jednak rzeczywiście kobiety zostały stworzone do macierzyństwa, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym? Czy mamy prawo świadomej rezygnacji z tej funkcji, czy jednak fakt, że w ten sposób nasze ciała zostały zbudowane musi implikować obowiązek wykorzystania tych narządów, zgodnie z ich funkcją? I wreszcie czy społeczeństwo, a zwłaszcza inne kobiety z naszego otoczenia, mają prawo do wywierania na nas presji i wmawiania, że nasze życie nie może być w pełni szczęśliwe, jeśli nie mamy potomstwa? Po lekturze tej powieści powinnyśmy zadać sobie jeszcze wiele innych pytań, a mianowicie czy warto tkwić w długoletnim związku z rozsądku, w którym brakuje już namiętności, bliskości i empatii, czy rzeczywiście kariera może stanowić ten jedyny jasny punkt w naszym życiu itp. itd. Myślę, że po 20 r.ż. wiele z nas zaczyna sobie takie pytania zadawać, zwłaszcza w momencie, gdy zaczyna się spełniać na jednej z 3 wymienionych wyżej płaszczyzn (macierzyństwo, kariera, związek). Uwielbiam w autorce to, że nie boi się zrywać ze społecznie narzuconymi kobietom przez patriarchat schematami, potrafi pokazać, że jeśli któraś z tych ról nie jest nam pisana, to nie musimy na siłę jej wypełniać, bo tego chcą od nas inni, tylko mamy prawo żyć tak, jak chcemy. To, że nie jesteśmy żonami, matkami lub nie rozwijamy karier nie determinuje tego, iż powinnyśmy czuć się niespełnione jako kobiety, ponieważ my same potrafimy zdecydować, które z nich chcemy wypełniać, a których nie, i same stanowimy o naszym szczęściu.

W stylu i bezkompromisowości Holly Bourne zakochałam się już podczas czytania pierwszej książki z serii o Klubie Starych Panien czyli "Jestem już normalna?". Kolejne jej części tylko wzmocniły moją miłość do tej autorki. Tą serię przeczytałam jednak kilka lat temu i, mimo że nie byłam już wtedy nastolatką, oczarowała mnie. W związku z tym, gdy tylko dowiedziałam się, że...

W ostatnim czasie trafiam na książki, które inspirują mnie do sięgnięcia po kolejne. Tak właśnie było z „I co o mnie powiesz” Holly Bourne. Zachęcona wcześniejszą lekturą autorki, pełna ciekawości, postanowiłam zanurzyć się w kolejnej historii. Już od pierwszych stron byłam oczarowana – opowieść, choć prosta, pełna humoru i sarkazmu, porusza ważny temat, który dotyczy nas wszystkich. Skłania do refleksji nad tym, czy sposób, w jaki chcemy żyć, rzeczywiście jest właściwą drogą, czy może poddajemy się presji otoczenia.

Jako że nie jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, a któreś z kolei, bardzo łatwo dostrzec mi zmianę stylu pisania, jaki przechodzi, stając się coraz bardziej urzekającym z książki na książkę, nie traci przy tym jednak na lekkość, humorze czy emocjonalności. Autorka doskonale balansuje między zabawnymi momentami a tymi głębszymi. Jej sposób pisania potrafi wciągnąć czytelnika, rozśmieszyć go, ale też poruszyć do głębi – czasem aż za mocno, pozostawiając z pustką, którą zapełniają kotłujące się myśli.

Całość recenzji https://www.czytelnika.pl/2024/10/i-co-o-mnie-powiesz-holly-bourne.html

W ostatnim czasie trafiam na książki, które inspirują mnie do sięgnięcia po kolejne. Tak właśnie było z „I co o mnie powiesz” Holly Bourne. Zachęcona wcześniejszą lekturą autorki, pełna ciekawości, postanowiłam zanurzyć się w kolejnej historii. Już od pierwszych stron byłam oczarowana – opowieść, choć prosta, pełna humoru i sarkazmu, porusza ważny temat, który dotyczy nas...

To jedna z tych książek, które przeleżały u mnie chyba z dwa lata zanim zdecydowałam się ją przeczytać. Nie robiłam sobie zbyt wielkich nadziei, tymczasem przeżyłam miłe zaskoczenie. Autorka w sarkastyczny, zabawny i bardzo szczegółowy sposób sportretowała życie kobiet zbliżających się do trzydziestych urodziny, ich wzajemne zagrywki, próby prześcigania się w byciu lepszą matką czy bardziej doświadczoną małżonką. Główna bohaterka również podtrzymuje iluzję i udaje, że żyje w świetnym związku, a jednak w czterech ścianach przeżywa żal i odrzucenie. Ciekawa pozycja, która pokazuje, że w wielu relacjach brak autentyczności, a nierzadko kobieta kobiecie potrafi wbić najgorszą szpilę. Myślę, że ta książka daje do myślenia.

To jedna z tych książek, które przeleżały u mnie chyba z dwa lata zanim zdecydowałam się ją przeczytać. Nie robiłam sobie zbyt wielkich nadziei, tymczasem przeżyłam miłe zaskoczenie. Autorka w sarkastyczny, zabawny i bardzo szczegółowy sposób sportretowała życie kobiet zbliżających się do trzydziestych urodziny, ich wzajemne zagrywki, próby prześcigania się w byciu lepszą...

Miałam wrażenie że czytam poradnik a nie książkę obyczajową.
Tor będąc po dwudziestce napisała poradnik dla kobiet o szukaniu swojej drogi w życiu i żeby podążać za marzeniami.
Wszystko było pięknie w życiu naszej bohaterki, ale do czasu. Większość jej znajomych pozakładała rodziny, tylko ona jedna nie, chociaż bardzo by tego chciała, ale jej partner ma inne zdanie na ten temat.
Po kilku latach związku coś się psuje między Tor a jej chłopakiem i nie umieją sobie z tym poradzić, jednakże nie chcą go zakończyć więc tak egzystują w nim.
Nasza bohaterka przez całą książkę się miota, nie wiedziała co ma robić. Miałam ochotę nią potrząsnąć i powiedzieć jej żeby uciekała ponieważ nic z tego dobrego już nie będzie.
Jeden pozytyw wyciągłam z książki jeżeli coś się dzieje zakończ to i idź dalej.
I na koniec autorce proponuję pozostać przy powieściach młodzieżowych, które dla mnie były lepsze w odbiorze.

Miałam wrażenie że czytam poradnik a nie książkę obyczajową.
Tor będąc po dwudziestce napisała poradnik dla kobiet o szukaniu swojej drogi w życiu i żeby podążać za marzeniami.
Wszystko było pięknie w życiu naszej bohaterki, ale do czasu. Większość jej znajomych pozakładała rodziny, tylko ona jedna nie, chociaż bardzo by tego chciała, ale jej partner ma inne zdanie na ten...

Główna bohaterka jest sympatyczna i można się z nią nawet utożsamić jeżeli chodzi o przeżywane emocje. Książkę czyta się przyjemnie ale nie jest ona szczególnie porywająca a czasem takie niezdecydowanie bohaterki bywało nużące.

Główna bohaterka jest sympatyczna i można się z nią nawet utożsamić jeżeli chodzi o przeżywane emocje. Książkę czyta się przyjemnie ale nie jest ona szczególnie porywająca a czasem takie niezdecydowanie bohaterki bywało nużące.

Nudna książka w której prawie nic się nie dzieje.

Nudna książka w której prawie nic się nie dzieje.

To dopiero moje drugie spotkanie z brytyjską pisarką, Holly Bourne, ale na pewno nie ostatnie! "I co o mnie powiesz?" to fenomenalny portret grupy społecznej złożonej z kobiet po trzydziestce, które we współczesnym świecie rozdarte są pomiędzy tradycyjnymi wartościami, a spełnieniem zawodowym i artystycznym. To wszystko okraszone jest sporą dawką humoru i ironii. Złośliwości pod adresem młodych mam, które nie mogą oprzeć się pokusie wrzucania zdjęć niemowląt na portale społecznościowe przeplatają się z poruszającymi obrazami samotności w związku i poczuciu zagubienia w wielkim mieście.

Więcej: morderczynimarzen.blogspot.com/2019/10/i-co-o-mnie-powiesz-holly-bourne.html

To dopiero moje drugie spotkanie z brytyjską pisarką, Holly Bourne, ale na pewno nie ostatnie! "I co o mnie powiesz?" to fenomenalny portret grupy społecznej złożonej z kobiet po trzydziestce, które we współczesnym świecie rozdarte są pomiędzy tradycyjnymi wartościami, a spełnieniem zawodowym i artystycznym. To wszystko okraszone jest sporą dawką humoru i ironii....

Zmęczyłam się czytając tę książkę, a zabierałam się za nią trzy razy.
Główna bohaterka zainteresowana jest tylko tym jak postrzegają ją inni, tkwi w martwym związku i stara się uszczęśliwić swojego chłopaka na każdym kroku, podczas gdy on jest najzwyklejszym bufonem.
Nie mogłam tego ścierpieć.
Niemniej jednak parę razy dała mi do myślenia, dlatego daję 5 gwiazdek.

Zmęczyłam się czytając tę książkę, a zabierałam się za nią trzy razy.
Główna bohaterka zainteresowana jest tylko tym jak postrzegają ją inni, tkwi w martwym związku i stara się uszczęśliwić swojego chłopaka na każdym kroku, podczas gdy on jest najzwyklejszym bufonem.
Nie mogłam tego ścierpieć.
Niemniej jednak parę razy dała mi do myślenia, dlatego daję 5 gwiazdek.

"Trzydzieści dwa lata. Gdy byłam młodsza nie mogłam sobie wyobrazić, że kiedykolwiek będę miała tyle lat. Ten wiek istniał tylko jako pewna wizja życia: naturalnie będę mężatką, będę miała dom, a w nim dzieci. Ależ oczywiście. Tak się po prostu dzieje."1

Pamiętam jak na moim weselu przyjaciółka zażartowała, że udało mi się wyjść za mąż przed trzydziestką. Tak śmiesznie się składało, że moje urodziny wypadały za dwa tygodnie.

Chyba coś w tym jest. Oczekuje się, że do trzydziestki kobieta założy rodzinę. Bo zegar biologiczny tyka. Bo stara panna. Bo ile można czekać. Rozważania na ten temat snuje bohaterka książki "I co o mnie powiesz?".

Tori Bailey to kobieta sukcesu. Wydała poradnik, który okazał się bestselerem. Czytelniczki ją uwielbiają. Znalazła miłość swojego życia. Dobrze wygląda. Czy jest szczęśliwa? Na pierwszy rzut oka bardzo. Kiedy jednak obserwuje swoje koleżanki, które wychodzą za mąż i rodzą dzieci zaczyna zastanawiać się nad swoim życiem. Dociera do niej, że również chciałaby się spełnić jako matka. Jej chłopak niestety nie podziela jej entuzjazmu. Nie chce słyszeć o ślubie i dzieciach. Para coraz bardziej oddala się od siebie.

"Myśl o zerwaniu z Tomem jest równie okropna jak ta o zostaniu z nim. Nigdy nie sądziłam, że będę jedną z tych kobiet, które trwają w związku, bo się boją."2

Bohaterka
Znacie ten moment, kiedy zaczynacie nową książkę, a jeszcze towarzyszą wam bohaterowie poprzedniej? "Życie w spadku" tak mnie oczarowało, że rozpoczęcie nowej lektury było wyjątkowo trudne. Problem pogłębił się jeszcze kiedy okazało się, że bohaterki książek są krańcowo różne. Spokojna, ciepła Klara, wijąca gniazdko dla swojego nienarodzonego dziecka, kontra przebojowa Tori skupiona na karierze i przesadnie dbająca o wygląd. Na szczęście powieść okazała się na tyle dobra, że udało mi się rozstać z poprzednią książka i zaprzyjaźnić z nową bohaterką.

To właśnie Tori jest narratorką. Z jej perspektywy oglądamy różne sytuacje. Jej punkt widzenia jest wyjściem do rozważań na różne tematy. Kreując tą postać udało się Holly Bourne uzyskać ciekawy paradoks. Z jednej strony, bohaterka bije się z myślami (czas na dziecko, ale dzieci są głośne i brudzą; chcę mieć męża ale śluby są takie żenujące itp.). Z drugiej, jest to bardzo ciekawie i konsekwentnie zbudowana postać. Pomimo niezdecydowania w pewnych sprawach konsekwentnie dąży do bycia szczęśliwą.

Styl i temat
Książka Holly Bourne urzekła mnie stylem jakim jest napisana. Kojarzy mi się trochę z serialem Seks w wielkim mieście. W sposób lekki i trochę z humorem nawiązuje do poważnych tematów. Za kurtyną plotek przy kawie i szaf pełnych ciuchów ukrywa się lęk przed starością i samotnością oraz pragnienie bycia lubianym i zapamiętanym.

Głównym tematem powieści są związki, a właściwie związek Tori i Toma. Na pierwszy rzut oka wszystko prezentuje się idealnie. Są razem od 6 lat i miłość nie gaśnie. Jednak coraz gorzej się dogadują. Mają dla siebie coraz mniej czasu i inaczej patrzą na, jakże istotne, kwestie związane z małżeństwem i posiadaniem dzieci. Czy ten związek znajdzie wspólny mianownik? Czy może Tori i Tom wybiorą inne kierunki?

"I co o mnie powiesz?" To książka zwykła i niezwykła zarazem. Zwykła bo traktuje o normalnych sprawach, Nie ma tam dramatycznych zwrotów akcji. Bohaterki nie spotkała żadna trauma. Po prostu nie jest zadowolona z codzienności. Niezwykła bo w interesujący sposób o tej codzienności opowiada.

Social media
Bohaterka książki jest pisarką i aktywnie udziela się w social mediach. W powieści jest dużo fragmentów typu post z Facebooka. Tori prowadzi fan page. Często dzieli się z fankami informacjami o tym co robi i co myśli. Te fragmenty bardzo mi się spodobały. Social media zdominowały nasze życie. Na każdym kroku widzimy osoby zapatrzone w komórkę i przeglądające Facebooka. Holly Bourne świetnie ukazała ten trend. Nie boi się z niego śmiać. Mój ulubiony fragment to jak bohaterka po treningu pędzi zrobić makijaż, a potem zdjęcia na fan page.

"Po ćwiczeniach staram się zrobić sobie zdjęcie w ogromnym lustrze w łazience. Jestem jednak zbyt czerwona i spocona , a do tego zapomniałam, jak dziwnie wyglądam bez pociągniętych kredką brwi. Sięgam po kosmetyczkę z akcesoriami do makijażu i nadaje brwiom kształt. Dodaje odrobinę tuszu do rzęs , trochę korektora pod oczy i szminkę.
Robię kolejne zdjęcie. O wiele lepiej. Aby uzyskać tę idealną kombinację kobiety silnej, swobodnej i pięknej, a przy tym naturalnej, potrzebują aż dwudziestu ujęć. Rozjaśniam zdjęcie w komórce, podczas gdy pot wsiąka w moje ubranie. Wybieram filtr, dzięki któremu wyglądam lepiej, ale który nie wzbudzi podejrzeń, że w ogóle jakiegoś użyłam.
Zamieszczam zdjęcie."3

Po takim opisie ma się wrażenie, że dodanie fotografii było bardziej pracochłonne od treningu.

Podsumowując
I co o mnie powiesz? to lekka, zabawna i przyjemna lektura. Porusza ważne tematy, ale w nieco przewrotny i oryginalny sposób. Może skłonić do refleksji. Mi czytało się bardzo dobrze. Chciałabym trafiać częściej na podobne książki.

1H. Bourne," I co o mnie powiesz?", Zysk i s-ka wydawnictwo, Poznań 2019, s. 314.

2Tamże. s. 103.

3Tamże. s. 28.

"Trzydzieści dwa lata. Gdy byłam młodsza nie mogłam sobie wyobrazić, że kiedykolwiek będę miała tyle lat. Ten wiek istniał tylko jako pewna wizja życia: naturalnie będę mężatką, będę miała dom, a w nim dzieci. Ależ oczywiście. Tak się po prostu dzieje."1

Pamiętam jak na moim weselu przyjaciółka zażartowała, że udało mi się wyjść za mąż przed trzydziestką. Tak śmiesznie się...