Profil użytkownika: Kinga

„Red Flag w pracy” to książka, która zostawiła mnie z ogromem przemyśleń. Już choćby z tego powodu uważam, że warto po nią sięgnąć. Wyciągnęłam z niej naprawdę dużo wniosków, a niektóre treści skonfrontowały mnie z przekonaniami, o których wcześniej nawet nie myślałam.

Muszę jednak zaznaczyć, że czytałam ją z trochę innej perspektywy. Nie pracuję w korporacji i nie planuję tego zmieniać. Od lat prowadzę własną firmę i działam jako wolny strzelec. Nie dążę do zatrudniania ludzi ani do pracy dla kogoś, więc część opisanych sytuacji nie dotyczy mnie bezpośrednio. Mimo to uważam, że książka jest bardzo wartościowa.

Autorka w szczegółowy i rzetelny sposób opisuje różne przejawy mobbingu, toksyczności w pracy oraz trudnych relacji zawodowych. Dużym plusem są konkretne historie i przykłady, które pokazują, jak takie sytuacje wyglądają w praktyce oraz jak można sobie z nimi radzić. Widać, że autorka ma ogromne doświadczenie i wiedzę w tym temacie.

Mam jednak też pewne zastrzeżenia. W niektórych momentach miałam wrażenie, że autorka przyjmuje dość jednostronne spojrzenie. Szczególnie nie do końca zgadzam się z podejściem do przeprosin w sytuacjach, gdy ktoś poczuł się urażony czymś, co dla nas było neutralne i nie miało złych intencji. Uważam, że oprócz wrażliwości na uczucia innych ważne jest również uwzględnienie własnych intencji i emocji. Tu zabrakło mi większej równowagi.

Mimo tego „Red Flag w pracy” to merytoryczna, wartościowa książka, która daje dużo do myślenia i pomaga lepiej zrozumieć mechanizmy toksycznych relacji zawodowych.

Uważam, że naprawdę warto ją przeczytać — niezależnie od tego, czy pracujecie w korporacji, czy prowadzicie własny biznes. 📚💭

„Red Flag w pracy” to książka, która zostawiła mnie z ogromem przemyśleń. Już choćby z tego powodu uważam, że warto po nią sięgnąć. Wyciągnęłam z niej naprawdę dużo wniosków, a niektóre treści skonfrontowały mnie z przekonaniami, o których wcześniej nawet nie myślałam.

Muszę jednak zaznac...

Rozwiń

Zwiń

„Ludowe czarownictwo” to dla mnie książka, która nie porywa w klasycznym sensie. Nie jest to historia, od której nie można się oderwać, ale ma w sobie coś bardzo przyjemnego i spokojnego. To lektura, którą czyta się z ciekawością i bez pośpiechu.

Coraz bardziej interesują mnie tradycje słowiańskie, dlatego szczególnie doceniłam to, jak szczegółowo autorka opisuje dawne wierzenia, praktyki i codzienne życie ludzi. Widać tu mocne zakorzenienie w naturze, rytmach przyrody, świętach i obrzędach, które porządkowały życie dawnych społeczności.

To właśnie ten klimat — bliskości natury i prostoty życia — zrobił na mnie największe wrażenie. Nie jest to książka pełna dynamicznej akcji, ale raczej spokojna podróż w świat dawnych wierzeń i sposobów myślenia.

Jeśli ktoś interesuje się tematyką słowiańską, folklorem i dawnymi tradycjami, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. 📚🌿✨

„Ludowe czarownictwo” to dla mnie książka, która nie porywa w klasycznym sensie. Nie jest to historia, od której nie można się oderwać, ale ma w sobie coś bardzo przyjemnego i spokojnego. To lektura, którą czyta się z ciekawością i bez pośpiechu.

Coraz bardziej interesują mnie tradycje sł...

Rozwiń

Zwiń

„Dotyk zła” to książka, która naprawdę mocno mnie wciągnęła. To jeden z tych kryminałów, przy których kiedy już zacznie się czytać, trudno przestać. Śledztwo jest prowadzone ciekawie, pojawia się sporo poszlak i tropów, które momentami potrafią zmylić czytelnika. Kilka razy łapałam się na tym, że podejrzewałam zupełnie inne osoby.

Temat jest trudny, bo dotyczy cierpienia dzieci, więc niektóre fragmenty są emocjonalnie wymagające. Jednocześnie narracja jest bardzo dobrze poprowadzona i historia rozwija się w sposób, który naprawdę angażuje.

Bardzo podobało mi się też napięcie między między śledczymi. To nie jest typowy wątek romantyczny, raczej subtelna chemia i napięcie, które dodaje historii dodatkowej warstwy.

To po prostu dobry, wciągający kryminał, który czyta się bardzo płynnie. Kiedy musiałam odłożyć książkę, często myślałam o tym, co wydarzy się dalej, a to dla mnie zawsze znak, że historia naprawdę działa.

Nie sprawdzałam jeszcze, czy autorka napisała kontynuację, ale jeśli tak chętnie wrócę do tych bohaterów.
Jeśli lubicie kryminały, które wciągają i trzymają w napięciu, zdecydowanie polecam. 📚🖤

„Dotyk zła” to książka, która naprawdę mocno mnie wciągnęła. To jeden z tych kryminałów, przy których kiedy już zacznie się czytać, trudno przestać. Śledztwo jest prowadzone ciekawie, pojawia się sporo poszlak i tropów, które momentami potrafią zmylić czytelnika. Kilka razy łapałam się na ...

Rozwiń

Zwiń

Przyznam szczerze — trochę obawiałam się tej książki. Myślałam, że będzie to ciężka, przeładowana wiedzą lektura, którą trzeba będzie czytać powoli i z dużym skupieniem. Tymczasem spotkała mnie bardzo miła niespodzianka.

Autor zebrał ogromną ilość informacji z psychologii, filozofii i badań nad ludzkim zachowaniem, ale podaje je w krótkich, kilkustronicowych fragmentach. Każdy z nich dotyczy innej teorii, eksperymentu, myśli znanych psychologów czy ważnego zagadnienia. Dzięki temu książkę można czytać nawet po kilka stron dziennie i wciąż wynosi się z niej sporo wiedzy.

Największym plusem jest jednak poczucie humoru autora. Jonny Thomson pisze z ogromnym dystansem, sarkazmem i lekkością. Nawet kiedy tłumaczy rzeczy zupełnie poważne, potrafi jednym zdaniem wpleść żart czy ironiczny komentarz, który naprawdę rozbraja. Dawno nie zdarzyło mi się śmiać przy książce popularnonaukowej, a tutaj co chwilę łapałam się na uśmiechu.

To książka świetnie uporządkowana, lekka w odbiorze, a jednocześnie pełna ciekawych informacji, które naprawdę zostają w głowie.

Bardzo polecam ją zarówno miłośnikom psychologii, jak i osobom, które po prostu chcą przeczytać coś innego niż powieść i przy okazji dowiedzieć się czegoś o ludzkim umyśle.

Przyznam szczerze — trochę obawiałam się tej książki. Myślałam, że będzie to ciężka, przeładowana wiedzą lektura, którą trzeba będzie czytać powoli i z dużym skupieniem. Tymczasem spotkała mnie bardzo miła niespodzianka.

Autor zebrał ogromną ilość informacji z psychologii, filozofii i bad...

Rozwiń

Zwiń

„Stan zagrożenia” to dla mnie po prostu dobry kryminał. Bez efektu wow, bez momentów, w których odkłada się wszystko inne, bo trzeba czytać dalej. Nie było tu tego mrożącego krew w żyłach napięcia, które czasem potrafi mnie całkowicie pochłonąć, ale jednocześnie była to książka, którą czytało mi się naprawdę dobrze.

Najtrudniejsze były dla mnie fragmenty, w których zagrożone było dziecko. To temat, który zawsze mocno mnie obciąża emocjonalnie i bardzo ciężko mi się takie sceny czyta. Na szczęście całość nie epatuje brutalnością ani drastycznymi opisami.

To lekki, sprawnie napisany kryminał, z przystępnym językiem i dobrą dynamiką. Przeczytałam go szybko i bez znużenia. Idealna propozycja dla kogoś, kto chce sięgnąć po kryminał „na luzie”, bez nadmiaru przemocy, bez przesadnej brutalności, ale z solidną fabułą.

Jeśli macie ochotę na niezobowiązującą, dobrze napisaną historię, „Stan zagrożenia” sprawdzi się bardzo dobrze. 📚🖤

„Stan zagrożenia” to dla mnie po prostu dobry kryminał. Bez efektu wow, bez momentów, w których odkłada się wszystko inne, bo trzeba czytać dalej. Nie było tu tego mrożącego krew w żyłach napięcia, które czasem potrafi mnie całkowicie pochłonąć, ale jednocześnie była to książka, którą czyt...

Rozwiń

Zwiń

Dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie tak skrajnych emocji. Moja relacja ze „Złotowłosą” była… naprawdę zmienna.
Na początku było trudno, momentami wręcz nudno i bez większego zaangażowania. Później jednak historia zaczęła mnie coraz mocniej wciągać, aż w pewnym momencie złapałam się na tym, że czytam z autentycznym zainteresowaniem.

Potem przyszło kolejne uczucie: że autora chyba trochę poniosła fantazja, że to wszystko zaczyna być przesadzone. Ale zaraz po tym przyszła refleksja, że problemy, które Chmielarz porusza, są ważne, trudne i potrzebne. Że to nie jest kryminał „dla rozrywki”, tylko książka, która chce coś powiedzieć i celowo wytrącić czytelnika z komfortu.

A zakończenie? Zostawiło mnie rozbitą. Nie w sensie zachwytu czy ekscytacji, tylko emocjonalnego zmęczenia i potrzeby przetrawienia tego, co właśnie przeczytałam.

Nie mogę powiedzieć, że to totalnie porywający, dynamiczny kryminał, który czyta się jednym tchem. Ale jednocześnie jest w tej książce coś intrygującego, coś, co zostaje w głowie i nie daje się łatwo zignorować.

To nie jest łatwa lektura, ale moim zdaniem warto ją przeczytać, właśnie dla tych emocji, wątpliwości i refleksji, które po sobie zostawia. 📚🖤

Dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie tak skrajnych emocji. Moja relacja ze „Złotowłosą” była… naprawdę zmienna.
Na początku było trudno, momentami wręcz nudno i bez większego zaangażowania. Później jednak historia zaczęła mnie coraz mocniej wciągać, aż w pewnym momencie złapałam się n...

Rozwiń

Zwiń

To już kolejny tom sagi "Gry o tron" i muszę przyznać, że „Uczta dla wron” bardzo mile mnie zaskoczyła. Ten tom wyraźnie różni się od poprzednich — Martin wprowadza sporo nowych bohaterów, oddaje im głos i pokazuje Westeros z zupełnie innej perspektywy. Jednocześnie wielu dobrze znanych bohaterów… po prostu tu nie ma. I ku mojemu zaskoczeniu, wcale mi to nie przeszkadzało.

Dzięki temu zabiegowi cała historia nabiera świeżości. Polityczne rozgrywki, chaos po wojnie i moralny rozpad świata są tu pokazane bardziej „od środka”, mniej spektakularnie, ale za to głębiej i dojrzalej. To inny rytm, inne spojrzenie i bardzo mi to pasowało.

Tym razem słuchałam audiobooka i muszę powiedzieć, że sprawdził się świetnie. Historia znów wciąga, a ja coraz bardziej utwierdzam się w tym, jak bardzo lubię tę serię.

Zostały mi jeszcze trzy tomy… i już trochę się boję momentu, w którym je skończę. Zwłaszcza że wiem, iż autor od lat pracuje nad kolejnymi częściami. Chyba nie jestem gotowa na to oczekiwanie. 🐺📚❄️

To już kolejny tom sagi "Gry o tron" i muszę przyznać, że „Uczta dla wron” bardzo mile mnie zaskoczyła. Ten tom wyraźnie różni się od poprzednich — Martin wprowadza sporo nowych bohaterów, oddaje im głos i pokazuje Westeros z zupełnie innej perspektywy. Jednocześnie wielu dobrze ...

Rozwiń

Zwiń

„Baśnie Barda Beedle’a” były dla mnie prezentem i szczerze mówiąc, sama raczej bym po tę książkę nie sięgnęła. A jednak okazała się bardzo przyjemną niespodzianką. Potraktowałam ją jako lekką odskocznię od literatury, po którą sięgam na co dzień, i dokładnie w tej roli sprawdziła się idealnie.

Przeczytałam ją w jedno popołudnie. To krótka, ciekawa lektura, przy której po prostu dobrze się bawiłam. Fajnie było na chwilę wrócić do świata Hogwartu i magicznego uniwersum stworzonego przez Rowling, nawet jeśli nie przeczytałam całej serii „Harry’ego Pottera”. Jej język momentami mnie męczył i utknęłam gdzieś w okolicach czwartego albo piątego tomu, za to filmy oglądałam wielokrotnie i zawsze sprawiały mi frajdę.

„Baśnie Barda Beedle’a” odbieram raczej jako dodatek niż pełnoprawną powieść, ale udany dodatek. Myślę, że to świetna pozycja dla osób zafascynowanych Hogwartem i dla miłośników twórczości J.K. Rowling, którzy chcą jeszcze na chwilę zanurzyć się w tym świecie. 📚✨

„Baśnie Barda Beedle’a” były dla mnie prezentem i szczerze mówiąc, sama raczej bym po tę książkę nie sięgnęła. A jednak okazała się bardzo przyjemną niespodzianką. Potraktowałam ją jako lekką odskocznię od literatury, po którą sięgam na co dzień, i dokładnie w tej roli sprawdziła się ideal...

Rozwiń

Zwiń

Na „Czerwień” zabierałam się naprawdę długo, chyba dobre dwa lata czekała na swoją kolej. I muszę przyznać, że kiedy już po nią sięgnęłam, bardzo mnie pochłonęła. To świetnie skonstruowany kryminał z ciekawą intrygą i dobrze napisanymi, wyrazistymi bohaterami. Ostatnie 50 stron czytałam niemal bez przerwy, odkładając wszystkie obowiązki na później, a to dla mnie zawsze znak, że książka naprawdę działa.

Z drugiej strony mam jednak pewien niedosyt. Sposób, w jaki sprawca przyznaje się do zbrodni, wydał mi się nijaki i zbyt miałki. Rozładowanie napięcia, które było budowane przez całą historię, okazało się po prostu za słabe. Spodziewałam się czegoś mocniejszego, bardziej wyrazistego.

Słyszałam mnóstwo bardzo entuzjastycznych opinii o tej autorce — że to objawienie polskiej literatury, że absolutna rewelacja. I tutaj mam już więcej dystansu. Uważam, że „Czerwień” to bardzo dobry kryminał i z pewnością sięgnę po kolejne tomy tej serii, ale żeby aż tak się zachwycać? Chyba jednak nie do końca.

Solidna, wciągająca lektura z drobnym niedosytem na finiszu. 📚🔥

Na „Czerwień” zabierałam się naprawdę długo, chyba dobre dwa lata czekała na swoją kolej. I muszę przyznać, że kiedy już po nią sięgnęłam, bardzo mnie pochłonęła. To świetnie skonstruowany kryminał z ciekawą intrygą i dobrze napisanymi, wyrazistymi bohaterami. Ostatnie 50 stron czytałam ni...

Rozwiń

Zwiń

„Chwasty” przeleżały u mnie na półce zdecydowanie za długo — i dziś naprawdę żałuję, że tyle zwlekałam z lekturą. Początkowo wkręcałam się dość powoli, głównie dlatego, że na starcie poznajemy kilku bohaterów, którzy wydają się zupełnie ze sobą niezwiązani. Ale paradoksalnie to właśnie mnie najbardziej zaintrygowało — od początku zastanawiałam się, w jaki sposób losy tych ludzi w końcu się przetną.
Mimo że książka ma około 500 stron, kompletnie tego nie czułam. Sięgałam po nią przy każdej możliwej okazji, bo zwyczajnie chciałam wiedzieć, co będzie dalej. Historia wciąga coraz mocniej, a napięcie budowane jest bardzo konsekwentnie.
Zakończenie totalnie mnie zaskoczyło — pojawia się tam postać, której w ogóle nie brałam pod uwagę, co zdarza mi się naprawdę rzadko. Ogromnym plusem jest też sposób, w jaki autor rozwinął sylwetki bohaterów: ich problemy, wybory i moralną „szarość”. Nic nie jest tu czarno-białe, a to zawsze bardzo doceniam w kryminałach.
Podsumowując: to bardzo dobry, dobrze skonstruowany kryminał, który czyta się lekko, ale zostaje w głowie. Jeśli lubicie takie historie — zdecydowanie warto.

„Chwasty” przeleżały u mnie na półce zdecydowanie za długo — i dziś naprawdę żałuję, że tyle zwlekałam z lekturą. Początkowo wkręcałam się dość powoli, głównie dlatego, że na starcie poznajemy kilku bohaterów, którzy wydają się zupełnie ze sobą niezwiązani. Ale paradoksalnie to właśnie mni...

Rozwiń

Zwiń