Paragraf 148

Choć brzmi to paradoksalnie, największym minusem powieści byli dla mnie bohaterowie. Nie polubiłem ani jednego, nawet głównej bohaterki. Wszyscy działali mi na nerwy, a wątek papugi wydał się mocno przesadzony. Jej błyskawiczna „nauka mówienia” miała pewnie wprowadzić element humorystyczny, ale w moim odczuciu wypadła nienaturalnie i raczej mnie nie rozbawiła.

Siłą tej książki są natomiast świetne opisy miejsc i bogate tło historyczne. Autor prowadzi czytelnika przez Płock, dorzucając przy tym mnóstwo ciekawostek (np, kiedy i gdzie odbyło się ostatnie posiedzenie sejmu Królestwa Polskiego),o dawnych budowlach (kto je projektował),wydarzeniach i historii. Dzięki temu lektura nie tylko wciąga fabularnie, ale też uczy. Sam nie wiedziałem, że w Płocku znajduje się najstarsza szkoła w Polsce.

Fabuła skupia się na mecenas Zuzannie Lewandowskiej, która pragnie wyjść z cienia swojego ojca legendarnego adwokata. Kiedy wreszcie trafia jej się sprawa, o jakiej marzyła, szybko okazuje się, że jest ona znacznie bardziej niebezpieczna, niż mogła przypuszczać. Kolejne zbrodnie sprawiają, że kobieta zaczyna obawiać się nie tylko o karierę, ale i o własne życie.

Miłośnicy serii o Chyłce i Oryńskim Remigiusza Mroza z pewnością odnajdą się w klimacie tej powieści. Dynamiczna akcja, prawnicze wątki i liczne zwroty akcji sprawiają, że trudno się od niej oderwać.

Szczególnie doceniam liczne fałszywe tropy, które autor umiejętnie podrzuca czytelnikowi. Kilka razy dałem się nabrać, co tylko zwiększyło moją satysfakcję z lektury.

Na koniec warto wspomnieć o wątku lokatorów i powojennego dzielenia mieszkań, który bardzo mnie poruszył, bo przypomniał mi historie opowiadane przez mojego wujka. Ten fragment dodał książce realizmu i historycznej głębi.

Choć brzmi to paradoksalnie, największym minusem powieści byli dla mnie bohaterowie. Nie polubiłem ani jednego, nawet głównej bohaterki. Wszyscy działali mi na nerwy, a wątek papugi wydał się mocno przesadzony. Jej błyskawiczna „nauka mówienia” miała pewnie wprowadzić element humorystyczny, ale w moim odczuciu wypadła nienaturalnie i raczej mnie nie rozbawiła.

Siłą tej...

Po przeczytaniu kilkunastu stron jedyne co poczułam to niesamowicie przygnębiającą atmosferę tamtych lat. Myślę, że zrozumie mnie każdy kto z historii, opowieści bądź własnych wspomnień zna to klaustrofobiczne uczucie bezsilności, towarzyszące ludziom w tamtych czasach.
Ale kiedy już się z tym oswoiłam pozostała tylko przyjemność zagłębiania się w kolejne strony rasowego kryminału, bo tym jest "Paragraf 148". Nie wiem czy określenie przyjemność w zestawieniu z odrażającą zbrodnią, którą odkrywamy na kolejnych stronach jest właściwe, ale w końcu po to sięgamy po ten gatunek. Rzetelność i pewna drobiazgowość w opisach miejsc i zdarzeń z tamtych lat w żadnym stopniu nie wpływa na osłabienie tempa akcji, postępowanie bohaterów ma swoje logiczne uzasadnienie i jedynie zakończenie oraz motywacja zbrodniarza są przytłaczające. Tym bardziej, jeżeli uświadomimy sobie, że jego inspirację do zbrodni autor zaczerpnął ze zdarzeń prawdziwych i to akurat nie było fikcją literacką.
A lektura przednia.

Po przeczytaniu kilkunastu stron jedyne co poczułam to niesamowicie przygnębiającą atmosferę tamtych lat. Myślę, że zrozumie mnie każdy kto z historii, opowieści bądź własnych wspomnień zna to klaustrofobiczne uczucie bezsilności, towarzyszące ludziom w tamtych czasach.
Ale kiedy już się z tym oswoiłam pozostała tylko przyjemność zagłębiania się w kolejne strony rasowego...

Pierwsze spotkanie. Sporo makabry i krwi , i alkoholu i papierosów ale to klimat lat 70-tych i 80-tych .
A przede wszystkim fajnie było poruszać się wraz z bohatermi po starym Płocku . Ot , taka sentymentalna podróż. jestem Płodczanką z urodzenia.
Polecam

Pierwsze spotkanie. Sporo makabry i krwi , i alkoholu i papierosów ale to klimat lat 70-tych i 80-tych .
A przede wszystkim fajnie było poruszać się wraz z bohatermi po starym Płocku . Ot , taka sentymentalna podróż. jestem Płodczanką z urodzenia.
Polecam

Literatura Autorstwa Jacka Ostrowskiego odzwierciedla lata komuny i rządzącej w tamtym czasie Służby Bezpieczeństwa . Bardzo urozmaicona historia potwornego morderstwa które sięga dość długiej przeszłości a ofiar w ludziach coraz więcej tajemnice jakie skrywa wymiar sprawiedliwości a zrazem przyjaciel Pani Mecenas i zarazem bardzo charyzmatycznej i wielowarstwowej postaci jaką jest Zuzanna Lewandowska .Kolejny raz rozwiązuje i jest uwikłana w prywatne śledztwo a cel jak zawsze ten sam chęć niesienia pomocy i uparcie dążenie do prawdy i sprawiedliwego osądu .

Literatura Autorstwa Jacka Ostrowskiego odzwierciedla lata komuny i rządzącej w tamtym czasie Służby Bezpieczeństwa . Bardzo urozmaicona historia potwornego morderstwa które sięga dość długiej przeszłości a ofiar w ludziach coraz więcej tajemnice jakie skrywa wymiar sprawiedliwości a zrazem przyjaciel Pani Mecenas i zarazem bardzo charyzmatycznej i wielowarstwowej postaci...

Pierwsza część przygód mecenas Zuzy Lewandowskiej. Akcja umocowana w czasach słusznie minionych i dość realnie te czasy zostały tu przedstawione. Może trochę przejaskrawione, ale z tego co ja pamiętam takie sytuacje miały albo mogły mieć miejsce. Polecam

Pierwsza część przygód mecenas Zuzy Lewandowskiej. Akcja umocowana w czasach słusznie minionych i dość realnie te czasy zostały tu przedstawione. Może trochę przejaskrawione, ale z tego co ja pamiętam takie sytuacje miały albo mogły mieć miejsce. Polecam

Nie do końca w moim typie. Coś z narracją mi nie pasiło. Skuszę się jednak na kolejny tom.

Nie do końca w moim typie. Coś z narracją mi nie pasiło. Skuszę się jednak na kolejny tom.

Sięgając po "Paragraf 148" Jacka Ostrowskiego, nastawiałem się na mroczny kryminał, a otrzymałem raczej lekką powieść sensacyjną. Po ukończeniu lektury mam mieszane, choć przeważnie pozytywne odczucia.

To, co zdecydowanie ratuje tę pozycję, to świetne wypunktowanie absurdów PRL-u. Ostrowski nie idealizuje tamtych czasów. Skupia się na grotesce – nieudolności milicji, układach, brakach w zaopatrzeniu i ogólnej bylejakości, która kontrastuje z elegancją (i arogancją) głównej bohaterki, mecenas Zuzy Lewandowskiej. Te fragmenty czyta się z uśmiechem i są one najmocniejszą stroną powieści.

Jeśli chodzi o klimat lat 70., jest on wyczuwalny, ale dość "delikatny". Płock w wykonaniu Ostrowskiego jest raczej tłem dla akcji niż jej pełnoprawnym bohaterem.

Sama intryga kryminalna jest poprawna, ale książka mnie nie porwała. To klasyczne "czytadło": wchodzi gładko, szybko się kończy, nie męczy, ale też nie zostawia człowieka z otwartymi ustami czy natłokiem myśli. Rozwiązanie zagadki jest satysfakcjonujące, ale brak tu tego "efektu wow", który sprawia, że o książce myśli się jeszcze tydzień po jej odłożeniu na półkę.

Paragraf 148 to solidny start serii, idealny na jeden czy dwa wieczory, kiedy szukamy czegoś niezobowiązującego. Na pewno sięgnę po kolejną część, by zobaczyć, jak rozwinie się postać Zuzy i jej papugi, ale nie czuję "ciśnienia", by robić to natychmiast. To była fajna przygoda, ale bez szału.

Sięgając po "Paragraf 148" Jacka Ostrowskiego, nastawiałem się na mroczny kryminał, a otrzymałem raczej lekką powieść sensacyjną. Po ukończeniu lektury mam mieszane, choć przeważnie pozytywne odczucia.

To, co zdecydowanie ratuje tę pozycję, to świetne wypunktowanie absurdów PRL-u. Ostrowski nie idealizuje tamtych czasów. Skupia się na grotesce – nieudolności milicji,...

Super się czytało. Akcja wartka i wciągająca. Pierwsze spotkanie z autorem zadowoliło mnie, a serce skradła papuga.

Super się czytało. Akcja wartka i wciągająca. Pierwsze spotkanie z autorem zadowoliło mnie, a serce skradła papuga.

To pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem. Obecnie czytam już siódmy tom przygód Zuzanny Lewandowskiej, także mogę z czystym sumieniem polecić całą serię. Klimat lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, nie jest dla każdego, ale akurat dla mnie, to dodatkowa zaleta tych pozycji.

To pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem. Obecnie czytam już siódmy tom przygód Zuzanny Lewandowskiej, także mogę z czystym sumieniem polecić całą serię. Klimat lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, nie jest dla każdego, ale akurat dla mnie, to dodatkowa zaleta tych pozycji.

Polecam bardzo

Polecam bardzo