Do zobaczenia w zaświatach

Ciekawa intryga osadzona w 1918r tuż przed końcem wojny. Na początku dość długi opis ostatniej bitwy francuskich żołnierzy, który ma istotne znaczenie dla całej książki, dla mnie był trochę trudny do przebrnięcia. Trochę mnie zmęczył, ale później wciągnęłam się na maksa.
Całość ciekawa, różne osobowości, realia życia w Paryżu tuż po wojnie i przyjaźń, czy też wzajemne uzależnienie dwóch mężczyzn pochodzących z różnych klas i pokiereszowanych fizycznie i psychicznie przez wojnę

Ciekawa intryga osadzona w 1918r tuż przed końcem wojny. Na początku dość długi opis ostatniej bitwy francuskich żołnierzy, który ma istotne znaczenie dla całej książki, dla mnie był trochę trudny do przebrnięcia. Trochę mnie zmęczył, ale później wciągnęłam się na maksa.
Całość ciekawa, różne osobowości, realia życia w Paryżu tuż po wojnie i przyjaźń, czy też wzajemne...

Zmęczyłam.
Jak dla mnie za dużo naturalizmu, za dużo opisów przeżyć wewnętrznych bohaterów (co znacznie spowalnia akcję). No i niektóre wątki wydają mi się mocno nieprawdopodobne. Ja rozumiem, że to powieść, nie dokument, no ale jednak...
Po drugi tom już nie sięgnę.

Zmęczyłam.
Jak dla mnie za dużo naturalizmu, za dużo opisów przeżyć wewnętrznych bohaterów (co znacznie spowalnia akcję). No i niektóre wątki wydają mi się mocno nieprawdopodobne. Ja rozumiem, że to powieść, nie dokument, no ale jednak...
Po drugi tom już nie sięgnę.

Francuska literatura jest dla mnie za każdym razem zaskakująca. Autor intrygująco, z dużą dawką ironii pokazał los żołnierzy po I wojnie światowej jak i mechanizm wyrachowania i próbę wzbogacenia się w zaistniałej sytuacji.
Książkę czytało mi się szybko, wciągnęłam się w losy Alberta i Edouarda, ich skomplikowaną przyjaźń, trudnego życia z traumami powojennymi.

Francuska literatura jest dla mnie za każdym razem zaskakująca. Autor intrygująco, z dużą dawką ironii pokazał los żołnierzy po I wojnie światowej jak i mechanizm wyrachowania i próbę wzbogacenia się w zaistniałej sytuacji.
Książkę czytało mi się szybko, wciągnęłam się w losy Alberta i Edouarda, ich skomplikowaną przyjaźń, trudnego życia z traumami powojennymi.

Świetna! Dobry kawał francuskiej literatury w starym stylu. Nie mogłam się oderwać!

Świetna! Dobry kawał francuskiej literatury w starym stylu. Nie mogłam się oderwać!

W Do zobaczenia w zaświatach chodzi przede wszystkim o treść, nie o intrygę ani artystyczny ciężar. I za to właśnie tę książkę cenię. Trzeba przyznać, że Pierre Lemaitre jeńców nie bierze. Bezlitośnie odziera nie tylko samą wojnę, ale też jej przyczyny, motywacje do niej prowadzące, a zwłaszcza skutki z wszelkich bałamutnych mitologii.

Wojna to jedna wielka porażka człowieka jako takiego, która zasługuje nie na ordery i pomniki, lecz potępienie – to wszystko. „W końcu wojna światowa to nic innego jak próba zabójstwa na skalę całego kontynentu”. Taki kryminał. A myśleć inaczej to po prostu wstyd. Lemaitre, można by rzec, podstawia nam ten wstyd pod sam nos – wstydzi się za całą Francję (stąd może nagroda Goncourtów) i za nas wszystkich (prywatna nagroda ode mnie).

Niemiłosiernie obrywa się również aparatowi państwowemu, biurokratyzacji, strukturze społecznej, zbiorowemu myśleniu i odczuwaniu, ogłupiającej pogoni za prestiżem i pieniędzmi, podszytej obłudą pomnikomanii i w ogóle wszelkim retorycznym, rytualnym, ideologicznym, fantazmatycznym etc. zasłonom, ukrywającym rzeczywistą przemoc w relacjach między ludźmi – jak by to określił Paul de Man.

Cała recenzja tutaj 👇
https://innelektury.pl/lemaitre-do-zobaczenia-w-zaswiatach/

W Do zobaczenia w zaświatach chodzi przede wszystkim o treść, nie o intrygę ani artystyczny ciężar. I za to właśnie tę książkę cenię. Trzeba przyznać, że Pierre Lemaitre jeńców nie bierze. Bezlitośnie odziera nie tylko samą wojnę, ale też jej przyczyny, motywacje do niej prowadzące, a zwłaszcza skutki z wszelkich bałamutnych mitologii.

Wojna to jedna wielka porażka...

Bardzo dobra książka ukazująca życie weteranów po I wojnie światowej. W jaki sposób traktuje się weteranów, co się z nimi dzieje, a co się dzieje z osobami. które poległy na polu bitwy. Można powiedzieć, że zachłanność ludzi i wyrachowanie nie zna granic. Kto na wojnie traci, a kto zyskał?

Bardzo dobra książka ukazująca życie weteranów po I wojnie światowej. W jaki sposób traktuje się weteranów, co się z nimi dzieje, a co się dzieje z osobami. które poległy na polu bitwy. Można powiedzieć, że zachłanność ludzi i wyrachowanie nie zna granic. Kto na wojnie traci, a kto zyskał?

Ciekawa książka, chyba najsłynniejsze dzieło tego autora.Ja jednak bardziej cenię jego "Koronkową robotę".

Ciekawa książka, chyba najsłynniejsze dzieło tego autora.Ja jednak bardziej cenię jego "Koronkową robotę".

Jestem od dawna wielkim miłośnikiem literatury francuskiej. Tyle wspaniałej klasyki wyszło z tego kraju, ale wszystkie te powieści wydane były już dawno temu. Postanowiłem sprawdzić coś współczesnego i ambitniejszego i tak natrafiłem na tę książkę. I okazała się dużo lepsza niż sądziłem. Czuć tu nawet trochę ducha Flauberta czy zwłaszcza Hugo. Akcja działa się od końca 1 wojny światowej do mniej więcej 1920 roku. Ale nie była to żadna martyrologia czy historyjka o dzielnych żołnierzykach.To coś o zniszczonym życiu i młodości, dostaniu odciskiem i zniszczeniu twarzy, o narkomanii, przekrętach powojennych jak ta akcja z trumnami. I wreszcie historia o trudnej relacji odmiennego syna i bogatego, apodyktycznego ojca. Wszystko bardzo sprawnie wymieszane, z wszechwiedzącym narratorem, który czasem puszcza oko do czytelnika. Dawno nie spotkałem się z tak dobrym piórem współczesnego autora. Jasne, że końcówka była naciągana (nie spojluję),ale i to nie obniżyło świetnego wrażenia. Zasłużone nagrody od francuskich krytyków. Nie wiem czy sięgnę po kontynuację (wiem, że są jeszcze dwie części),ale jak ktoś szuka ciekawej współczesnej literatury, to niech śmiało sięga. Frankofile pewnie już dawno przeczytali.

Jestem od dawna wielkim miłośnikiem literatury francuskiej. Tyle wspaniałej klasyki wyszło z tego kraju, ale wszystkie te powieści wydane były już dawno temu. Postanowiłem sprawdzić coś współczesnego i ambitniejszego i tak natrafiłem na tę książkę. I okazała się dużo lepsza niż sądziłem. Czuć tu nawet trochę ducha Flauberta czy zwłaszcza Hugo. Akcja działa się od końca 1...

O tym, że żyć trzeba skromnie, marzyć z rozmachem, a odchodzić z przytupem.
Bohaterami książki jest dwóch młodych weteranów I wojny światowej, którzy po demobilizacji muszą mierzyć się z konsekwencjami odniesionych ran, powojenną biedą oraz zespołem stresu pourazowego.
Jednym z największych plusów tej książki są właśnie bohaterowie - wyraziści, wzruszający, nieco kontrastowo zarysowani. Jeden to stroniący od ryzyka neurotyk, który pragnie od życia tylko spokoju, drugi to kolorowy ptak, który nie potrafi się pogodzić z tym, że nigdy już nie pofrunie. Ciekawie przedstawiona jest też relacja między nimi. Łączy ich więź, która nie wzięła się z autentycznej sympatii, ale jest raczej czymś w rodzaju efektu ubocznego wojennych przeżyć. To, co z początku było bardziej współuzależnieniem, związkiem opartym w dużej mierze na żalu i poczuciu winy, z biegiem czasu zmienia się w szczere przywiązanie. Świetnie wypadają też inni bohaterowie: ojciec pogrążony w cichej rozpaczy po zmarłym synu, z którym za jego życia nie odczuwał specjalnej więzi; pogardzany przez wszystkich urzędnik o odpychającej powierzchowności, oddany bez reszty sprawie, na której nikomu innemu nie zależy; nuworysz ogarnięty obsesją doprowadzenia do świetności upadłego rodu i dążący do tego celu dosłownie po trupach. Bardzo sugestywnie odmalowano tu powojenną rzeczywistość - biedę, trudności ze znalezieniem pracy, potrzebę rozliczeń i upamiętnienia ofiar. Jako że autor ma spore doświadczenie w literaturze kryminalnej, udało mu się też wpleść tutaj bardzo emocjonującą (i częściowo opartą na faktach) intrygę związaną z przekrętami przy budowie wojskowych cmentarzy i pomników ku czci poległych.
Naprawdę fantastyczna książka. Lemaitre mnie jeszcze nigdy nie zawiódł i mam nadzieję, że ten stan się utrzyma, bo mam w planach jeszcze parę jego książek. Żałuję tylko, że najpierw czytałam "Kolory ognia", które chronologicznie dzieją się później, bo przez to niektóre rzeczy nie były dla mnie zaskoczeniem.

O tym, że żyć trzeba skromnie, marzyć z rozmachem, a odchodzić z przytupem.
Bohaterami książki jest dwóch młodych weteranów I wojny światowej, którzy po demobilizacji muszą mierzyć się z konsekwencjami odniesionych ran, powojenną biedą oraz zespołem stresu pourazowego.
Jednym z największych plusów tej książki są właśnie bohaterowie - wyraziści, wzruszający, nieco...

Autorowi udała się rzecz niebywała. O bolesnych i trudnych wydarzeniach wojennych i powojennych we Francji (1918-1920) opowiedział lekko, z ironią i sarkazmem, nadając historii głębi, zmuszając do refleksji nad ohydą wojny, marną kondycją człowieka. "A przecież od zakończenia wojny nic, tylko czekamy. Właściwie jest jak w okopach. Jest nieprzyjaciel, którego nigdy nie widzimy, ale którego ciężar nas przytłacza. Jesteśmy od niego uzależnieni. Wróg, wojna, administracja, armia, wszystko to podobne, nikt nic z tego nie rozumie i nikt nie wie, jak z tym skończyć". Śmiejemy się z absurdalnych sytuacji, a jednocześnie ogarnia nas smutek, że cwaniactwo i amoralność w każdej sytuacji mają się dobrze, a wojna sięga jeszcze głębiej dewastując człowieczeństwo. Zawsze jednak pojawia się jakaś nadzieja na lepsze dni, choć i ona jest pokrętna. Gdyby nie lekkość stylu, komentarz zdystansowanego narratora, sprawiającego wrażenie pobłażliwego dla ludzkich słabości, nie dałoby się czytać książki tak bardzo otwierającej oczy na zbrodnie i chciwość. Pierre Lemaitre snuje też opowieść o indywidualizmie i braku zrozumienia w rodzinie, o cierpieniu i uczciwości, biedzie i bogactwie, nieustającym strachu i odwadze, o prawdzie, fałszu i prowokacji w sztuce, samotności, złudnej przebiegłości i uczciwości, o marzeniach, meandrach przyjaźni i miłości, o niebie i piekle życia. Lektura wciąga bez uprzedzenia, zdarzenia zaskakują. Kiedy myślisz, ze już nic bardziej niebywałego nie może się wydarzyć, wydarza się coś jeszcze bardziej absurdalnego... Chapeau bas!

Autorowi udała się rzecz niebywała. O bolesnych i trudnych wydarzeniach wojennych i powojennych we Francji (1918-1920) opowiedział lekko, z ironią i sarkazmem, nadając historii głębi, zmuszając do refleksji nad ohydą wojny, marną kondycją człowieka. "A przecież od zakończenia wojny nic, tylko czekamy. Właściwie jest jak w okopach. Jest nieprzyjaciel, którego nigdy nie...