Toń

Interesująca i trochę mroczna.

Interesująca i trochę mroczna.

Bardzo dobry kolejny tom cyklu.

Bardzo dobry kolejny tom cyklu.

To było dobre!
Niby drugi tom, a tu całkiem inni bohaterowie, inne historie. Nieco inny również język niż w pierwszej części, więc czytało się dużo przyjemniej.
Akcja wciąga - człowiek chce wiedzieć więcej i więcej o tych "nietypowych" podróżach w czasie.
Nie ma nudy, nawet jak pozornie nic sie nie dzieję. Dla miłośników historii fajne smaczki.
Na szczęście nie było już irytującej Salki i Niedasia (prawie jakby nie istnieli),ale mojry wspaniałe jak najbardziej się pojawiły i wypełniają historię przepięknie. Aż chciałaby się poczytać więcej o ich przygodach - co one jeszcze musiały nawyrabiać za młodu? ;)
Okładka - totalny sztos! (ta z pierwszego wydania, przez nią sięgnęłam po książkę:)

To było dobre!
Niby drugi tom, a tu całkiem inni bohaterowie, inne historie. Nieco inny również język niż w pierwszej części, więc czytało się dużo przyjemniej.
Akcja wciąga - człowiek chce wiedzieć więcej i więcej o tych "nietypowych" podróżach w czasie.
Nie ma nudy, nawet jak pozornie nic sie nie dzieję. Dla miłośników historii fajne smaczki.
Na szczęście nie było już...

Bardzo dobry kolejny tom cyklu. Trochę byłam zaskoczona, że w drugim tomie zupełnie nowi bohaterowie wchodzą na pierwszy plan, a akcja rozgrywa się przed wydarzeniami z "Nomen omen". Chociaż na drugim plan pojawiają się postacie znane z pierwszej części. Moje drugie zaskoczenie to ton powieści. Oczywiście nadal jest sporo humoru charakterystycznego dla Marty Kisiel, jednak pod warstwą fantastyki i grozy okazuje się, że bohaterowie muszą mierzyć się z wieloma poważnymi traumami i problemami emocjonalnymi.
Trochę szkoda, że autorka nie przedstawiła więcej informacji o świecie po drugiej stronie, ale mimo to książka warta przeczytania.

Bardzo dobry kolejny tom cyklu. Trochę byłam zaskoczona, że w drugim tomie zupełnie nowi bohaterowie wchodzą na pierwszy plan, a akcja rozgrywa się przed wydarzeniami z "Nomen omen". Chociaż na drugim plan pojawiają się postacie znane z pierwszej części. Moje drugie zaskoczenie to ton powieści. Oczywiście nadal jest sporo humoru charakterystycznego dla Marty Kisiel, jednak...

Kolejne spotkanie z cyklem wrocławskim uważam za udane. Autorka w rewelacyjny sposób łączy elementy tajemnicy, grozy i magii, dzięki czemu każda strona wciąga coraz głębiej i trudno poprzestać na jednej stronie. Bohaterowie są barwne i emocjonalne, można wyrobić sobie o nich zdanie ponieważ nie są płascy. Każda z sióstr, ciotka, a także pojawiający się w historii postacie poboczne mają swoją osobowość i motywacje, co sprawia, że historia jest żywa i wielowymiarowa. Wykreowana fabuła ma wyjątkową atmosferę od, której trudno się oderwać, książka skłania do refleksji mimo wstawek z magią. Książka jest pełna tajemnic i emocji, nie raz podczas lektury byłam zaskoczona i zapadła mi długo w pamięci. Historię czytało mi się świetnie, myślę że jest to lektura dla każdego.

Kolejne spotkanie z cyklem wrocławskim uważam za udane. Autorka w rewelacyjny sposób łączy elementy tajemnicy, grozy i magii, dzięki czemu każda strona wciąga coraz głębiej i trudno poprzestać na jednej stronie. Bohaterowie są barwne i emocjonalne, można wyrobić sobie o nich zdanie ponieważ nie są płascy. Każda z sióstr, ciotka, a także pojawiający się w historii postacie...

Myślę, że dłuższa przerwa od prozy pani Kisiel wyszła mi na dobre. Wróciłam do jej książek po roku i mogę powiedzieć, że trochę się już za tym humorem zdążyłam stęsknić, więc czytało mi się to niezwykle przyjemnie.

"Toń" to historia dwóch sióstr, które nie mogłyby się bardziej od siebie różnić, wychowywanych przez niezwykle rygorystyczną ciotkę Klarę. Wszystko zaczyna się w momencie, gdy wyjeżdża ona z domu, a Justyna do niego wraca, by pomóc Eleonorze w opiece nad Kotem. Brzmi absurdalnie, bo jaka dorosła kobieta mogłaby potrzebować pomocy w opiece nad zwierzakiem aż tak, by wymagało to ściągnięcia z innego miasta drugiej osoby? I to takiej, która w rodzinnym domu nie postawiła nogi od trzech lat?

Potem kolejne wypadki spadają już na dziewczyny lawinowo. Od tajemniczego gościa, który zabiera coś z ich mieszkania, przez zegarmistrza pomagającego w podróżach w czasie, aż po trupa listonosza pływającego w rzece. Jest też zagadka z przeszłości, rodzinne tajemnice, marudna sąsiadka i jej jamnik (<3),Karolek (<33) i rozgrywający się w tle uroczy wątek romantyczny (<333).

Niby wszystko super, a jednak czegoś mi zabrakło, by pokochać tę książkę. Mam wrażenie, że fantastyczny pomysł na fabułę nie został tutaj wystarczająco dobrze dopracowany. Chciałabym rozwinięcia niektórych wątków, wszystko działo się bardzo szybko, świat po drugiej stronie nie został wyeksploatowany, a miał wielki potencjał. Nie wiem, czy ci bohaterowie i te pomysły wracają w innych książkach autorki, a z chęcią zobaczyłabym, jak mogłyby zostać rozwinięte. Szkoda, że ta książka nie była dłuższa. Miejscami była też dość topornie napisana, bo o ile nie mam zastrzeżeń do humoru autorki (można go po prostu lubić lub nie),o tyle relacje między postaciami trochę kuleją, sporo fragmentów wybrzmiewa dość infantylnie i nie czuć tu grozy na tyle, na ile bym tego chciała.

Przyjemna rzecz, ale niestety pewnie zapomnę o niej po miesiącu.

Myślę, że dłuższa przerwa od prozy pani Kisiel wyszła mi na dobre. Wróciłam do jej książek po roku i mogę powiedzieć, że trochę się już za tym humorem zdążyłam stęsknić, więc czytało mi się to niezwykle przyjemnie.

"Toń" to historia dwóch sióstr, które nie mogłyby się bardziej od siebie różnić, wychowywanych przez niezwykle rygorystyczną ciotkę Klarę. Wszystko zaczyna się...

To nie moje klimaty. Początkowo było interesująco i trochę zabawnie. Jednak cała reszta mnie rozczarowała. Nie chodzi już nawet o przemieszczanie się w czasie (choć fantasy to nie jest mój ulubiony gatunek),tylko jakoś brakło mi w tym wszystkim sensu.

To nie moje klimaty. Początkowo było interesująco i trochę zabawnie. Jednak cała reszta mnie rozczarowała. Nie chodzi już nawet o przemieszczanie się w czasie (choć fantasy to nie jest mój ulubiony gatunek),tylko jakoś brakło mi w tym wszystkim sensu.

Trochę mniej zabawna i mroczniejsza od pierwszego tomu. Może słabsza od poprzedniczki, ale wciąż czyta się bardzo dobrze.

Trochę mniej zabawna i mroczniejsza od pierwszego tomu. Może słabsza od poprzedniczki, ale wciąż czyta się bardzo dobrze.

Justyna Stern, zwana pieszczotliwie Dżusi, wraca do domu rodzinnego, w którym rządzi apodyktyczna ciotka i jej sztywne zasady. A potem dzieje się wiele rzeczy, w większości niebezpiecznych.
Gdybym nie wiedziała, że to książka Marty Kisiel, to chyba bym się tego nie domyśliła - tak bardzo odbiega tonem i stylem od jej wcześniejszych dokonań. Opisy nie są już tak barokowe, język bywa miejscami zaskakująco wulgarny (przekleństwa latają całkiem gęsto),a i humoru jest znacznie mniej, choć od czasu do czasu się pojawia - całkiem fajne było np. nawiązanie do pasty o fanatyku wędkarstwa.
Marta Kisiel miesza tutaj naprawdę dużo konwencji i gatunków. Jest tu trochę kryminału i tajemnic z przeszłości, trochę powieści przygodowej, fantastyka (całkiem ciekawy koncept na podróże w czasie),trochę dramatu rodzinnego i psychologii bohaterów, trochę historii przedwojennego Wrocławia i jego skarbów, a nawet jakieś szczątki romansu. Przez to, że tych pomysłów jest tak dużo, to całość jest trochę chaotyczna, miejscami nie całkiem jasna, a żaden wątek nie wybrzmiewa w pełni i nie ma satysfakcjonującego zamknięcia. A szkoda, bo cała historia miała naprawdę duży potencjał, zwłaszcza w tej warstwie dramatyczno-obyczajowo-psychologiczno-rodzinnej, która moim zdaniem wypada z tego wszystkiego najlepiej.
Trochę się rozczarowałam, Martę Kisiel stać na więcej.

Justyna Stern, zwana pieszczotliwie Dżusi, wraca do domu rodzinnego, w którym rządzi apodyktyczna ciotka i jej sztywne zasady. A potem dzieje się wiele rzeczy, w większości niebezpiecznych.
Gdybym nie wiedziała, że to książka Marty Kisiel, to chyba bym się tego nie domyśliła - tak bardzo odbiega tonem i stylem od jej wcześniejszych dokonań. Opisy nie są już tak barokowe,...

[książkę przeczytałem w ramach ruchu Zew Zajdla 2019]

Wspaniałe urban fantasy. Niesamowite przygody, prości ale ciekawi bohaterowie, a wszystko w przyziemnej scenerii Wrocławia, w którym nagle otwierają się wrota do podróży w czasie. Genialna powieść. Marta Kisiel jest dobra w swoich lekkich książkach o Lichu i Dożywociu, ale tutaj weszła na trochę inne tory, trochę poważniejsze tony i nieoczekiwanie okazała się w tym *jeszcze lepsza*!

[książkę przeczytałem w ramach ruchu Zew Zajdla 2019]

Wspaniałe urban fantasy. Niesamowite przygody, prości ale ciekawi bohaterowie, a wszystko w przyziemnej scenerii Wrocławia, w którym nagle otwierają się wrota do podróży w czasie. Genialna powieść. Marta Kisiel jest dobra w swoich lekkich książkach o Lichu i Dożywociu, ale tutaj weszła na trochę inne tory, trochę...