Ogień i furia. Biały Dom Trumpa

Nigdy nie zrozumiem zachwytów nad tym dziełem. Jednak jako obraz kompletnego laika, który trochę przez chichot historii został przywódcą wolnego świata, jest to całkiem przyzwoity zapis zza kulis wielkiej amerykańskiej polityki. Jak dla mnie trochę jednak za dużo nazwisk. Może jeśli ktoś śledzi to na bieżąco, lepiej się w tym łapie.

Nigdy nie zrozumiem zachwytów nad tym dziełem. Jednak jako obraz kompletnego laika, który trochę przez chichot historii został przywódcą wolnego świata, jest to całkiem przyzwoity zapis zza kulis wielkiej amerykańskiej polityki. Jak dla mnie trochę jednak za dużo nazwisk. Może jeśli ktoś śledzi to na bieżąco, lepiej się w tym łapie.

To nie jest wybitne dzieło literackie, zasługujące na Pulitzera. Wartością tej książki jest pokazanie kulis kampanii wyborczej oraz prawdy, jak bardzo się mylimy wierząc w to, że wynik wyborów to jedynie wola elektoratu wyrażona przy urnach wyborczych. Internet jest jak nóż. Nożem można ukrócić chleb ale też można zabić człowieka. Internet poprzez działania służb może zabić demokrację. Ta książka nie miałaby prawa powstać, gdyby populiści nie trafiali do umysłów naiwnych ludzi.

To nie jest wybitne dzieło literackie, zasługujące na Pulitzera. Wartością tej książki jest pokazanie kulis kampanii wyborczej oraz prawdy, jak bardzo się mylimy wierząc w to, że wynik wyborów to jedynie wola elektoratu wyrażona przy urnach wyborczych. Internet jest jak nóż. Nożem można ukrócić chleb ale też można zabić człowieka. Internet poprzez działania służb może zabić...

Czytając książkę raz czułem ogień a raz furię. Nie oznacza to jednak że wszystko jest tu idealne. Historia sama w sobie jest jednak unikatowa. Zasługiwała na dobre opisanie. Jest nieźle.

Czytając książkę raz czułem ogień a raz furię. Nie oznacza to jednak że wszystko jest tu idealne. Historia sama w sobie jest jednak unikatowa. Zasługiwała na dobre opisanie. Jest nieźle.

Ogień i furia. Biały Dom Trumpa” to książka, którą oceniam na 5/10 – i to chyba najlepiej oddaje moje mieszane uczucia po jej lekturze. Michael Wolff podjął się ambitnego zadania: zajrzenia za kulisy prezydentury Donalda Trumpa i pokazania chaosu, jaki miał tam panować. I choć temat sam w sobie jest intrygujący, wykonanie pozostawiło u mnie spory niedosyt.

Styl pisania autora momentami mnie nudził – bywa rozwlekły, a niektóre fragmenty wydają się niepotrzebnie przegadane. Wolff stara się budować napięcie i malować obraz Białego Domu jako miejsca pełnego intryg, ale zamiast wciągać, czasem po prostu usypia. Nie pomaga też brak przypisów czy choćby krótkich notek przypominających, kto jest kim. W gąszczu nazwisk i postaci, które przewijają się przez książkę, łatwo się pogubić, zwłaszcza jeśli ktoś nie śledził na bieżąco politycznej karuzeli za oceanem. Trochę więcej dbałości o czytelnika na pewno by nie zaszkodziło.

Co do samego Trumpa, portret, jaki kreśli Wolff, raczej mnie nie zaskoczył, ale utwierdził w pewnych odczuciach. Prezydent USA jest ignorantem, narcyzem i jawi się tu jako zblazowany, szybko tracący zainteresowanie dzieciak – taki rozpieszczony maluch, który wymaga ciągłej atencji i co chwilę domaga się nowych zabawek, bo stare mu się znudziły. Autor zdaje się sugerować, że Trump to człowiek bardziej zainteresowany własnym ego niż rządzeniem czy dobrem kraju, co brzmi wiarygodnie, ale nie jest szczególnie odkrywcze.

Podsumowując, „Ogień i furia” ma swoje momenty – zwłaszcza jeśli ktoś lubi polityczne ploteczki – ale nie jest to książka, która porwie czy zostanie w pamięci na długo.

Dla mnie to średniak: ani dobry, ani zły – po prostu w porządku, choć mogło być lepiej. Dużo lepiej.

Plusy:

Interesujący temat – Kulisy prezydentury Trumpa to fascynujący materiał, który przyciąga uwagę, zwłaszcza jeśli ktoś interesuje się polityką i chaosem w Białym Domu.

Portret Trumpa – Obraz prezydenta jako zblazowanego, rozpieszczonego dzieciaka wymagającego ciągłej atencji jest spójny i brzmi wiarygodnie, co może potwierdzać pewne powszechne odczucia na jego temat.

Polityczne smaczki – Dla fanów zakulisowych historii i plotek książka dostarcza kilka ciekawych anegdot i momentów, które rzucają światło na funkcjonowanie administracji.

Minusy:

Nudny styl pisania – Momentami autor za bardzo się rozwleka, co sprawia, że książka traci tempo i zamiast wciągać, usypia.

Brak przypisów – Nie ma notek czy wyjaśnień, kto jest kim, co powoduje zamieszanie w gąszczu nazwisk i utrudnia śledzenie fabuły, zwłaszcza dla mniej zorientowanych czytelników.

Niedosyt w wykonaniu – Choć temat ma potencjał, całość nie porywa i nie zostawia trwałego wrażenia; brakuje jej głębi lub czegoś, co wyróżniłoby ją na plus.

Ogień i furia. Biały Dom Trumpa” to książka, którą oceniam na 5/10 – i to chyba najlepiej oddaje moje mieszane uczucia po jej lekturze. Michael Wolff podjął się ambitnego zadania: zajrzenia za kulisy prezydentury Donalda Trumpa i pokazania chaosu, jaki miał tam panować. I choć temat sam w sobie jest intrygujący, wykonanie pozostawiło u mnie spory niedosyt.

Styl pisania...

Słaba, trochę szkoda czasu.

Słaba, trochę szkoda czasu.

Trudno to nazwać inaczej niż przeciętniakiem. Ale nie jest to lektura z góry zła. Tytułowe „Ogień i furia” są raczej swoistą autorefleksją autora książki nad swoimi emocjami związanymi z głównym bohaterem książki.

O co chodzi? O to, o czym każdy z Was prawdopodobnie pomyślał — o emocjonalne podejście do Donalda Trumpa i związanego z nim „reportażu”. Nie da się nie zauważyć sceptycznego, żeby nie powiedzieć — wrogiego, podejścia Michała Wolffa do prześwietlanego ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Sama publikacja nie jest zła. Co do wartości merytorycznych, da się w niej znaleźć wiele przydatnych (dla miłośnika polityki „na górze”) i ciekawych informacji. Ponadto, można z niej dowiedzieć się, że dygnitarze polityczni też są ludźmi i mają różne mankamenty, jak każdy z nas. Dla mnie to oczywista oczywistość, ale dla niektórych może to być wręcz zaskakująca wieść.

Jeśli ktoś zamierza zakupić tę książkę w celu poznania 45. prezydenta USA — odradzam. Nie jest to biografia poświęcona Trumpowi bądź jego wschodzącej karierze politycznej. Cała historia koncentruje się wokół dwóch głównych obozów doradczych byłego już prezydenta — Jereda Kushnera wraz z małżonką Iwanką Trump oraz Stefana Bannona, którego wątek jest de facto wiodący. Najważniejszą postacią jest faktycznie ostatni z doradców, którego opowieść zwieńczona jest dopiero na ostatnich kartach książki.

Warto odnotować, że ze względu na datę publikacji „Ognia i furii” Michał Wolff traktuje o początkowej fazie prezydentury Donalda Trumpa. Nie dość, że nie o samej postaci wówczas 70-letniego przywódcy, to tylko o pierwszym roku jego rządów.

Stały punkt mojego zainteresowania: literówki. Tłumacze i korektorzy wykonali kawał dobrej roboty. Po takim czasie ciężko mi sobie przypomnieć, czy w ogóle występowały. Ograniczę się do najbardziej prawdopodobnego (i mojego ulubionego) scenariusza — na palcach jednej ręki.

Książka pod względem treści jest dość kompletna, jak na jeden rok analizowanych rządów Trumpa, choć wyraźnie „anty”. Autor mocno (choć raczej nie nachalnie) próbuje nas przekonać, że Donald Trump jest prezydentem śmiesznym i niewartym głębszego poznania. A to nieprawda: jest to postać zdecydowanie warta odkrycia oraz mająca wielki potencjał polityczny. Bez względu na sympatie kogokolwiek — jest to człowiek zdecydowanie charyzmatyczny i inteligentny, choć specyficzny. Wolff jednak traktuje go po macoszemu, czyniąc z niego niejako automatycznie idiotę. Zdecydowanie mocniej podjął się analizy doradcy prezydenta — Stefanowi Bannonowi, który starał się wykrzesać z początków prezydentury jak najwięcej profitów dla obozu Trumpa.

Polecam, bo książka wnosi wiele merytorycznych treści, ale wyłącznie z zachowaniem czujności i refleksjami nad sformułowaniami z zawartymi tezami oraz ocenami autora. Przy tym: jest okay.

Trudno to nazwać inaczej niż przeciętniakiem. Ale nie jest to lektura z góry zła. Tytułowe „Ogień i furia” są raczej swoistą autorefleksją autora książki nad swoimi emocjami związanymi z głównym bohaterem książki.

O co chodzi? O to, o czym każdy z Was prawdopodobnie pomyślał — o emocjonalne podejście do Donalda Trumpa i związanego z nim „reportażu”. Nie da się nie zauważyć...

Jak dla mnie tematyka ciężka i już wiem, że nie jest mi po drodze z polityką. Momentami brakowało mi takiego określenia się autora czy jest za czy przeciw, odniosłem wrażenie dużej bezstronności co nawet jest na plus. Momentami można się lekko pogubić kto jest kim i dlaczego tak się dzieje, ale to wynik amerykańskiego systemu władzy.

Jak dla mnie tematyka ciężka i już wiem, że nie jest mi po drodze z polityką. Momentami brakowało mi takiego określenia się autora czy jest za czy przeciw, odniosłem wrażenie dużej bezstronności co nawet jest na plus. Momentami można się lekko pogubić kto jest kim i dlaczego tak się dzieje, ale to wynik amerykańskiego systemu władzy.

Doskonała analiza okoliczności dojścia do władzy i pierwszych dziewięciu prezydenckich miesięcy Donalda Trumpa. Zważywszy, delikatnie mówiąc kontrowersyjne zachowania głównego bohatera i przyglądając się mocno szemranemu towarzystwu stanowiącemu jego personel, wydaje się, że opatrzności należy dziękować iż w chwili wojennego kryzysu ukraińskiego, na czele amerykańskiego rządu stoi stary, nudny i przewidywalny polityk, a nie nawiedzony hotelarz z loczkiem. Let America be great again.

Doskonała analiza okoliczności dojścia do władzy i pierwszych dziewięciu prezydenckich miesięcy Donalda Trumpa. Zważywszy, delikatnie mówiąc kontrowersyjne zachowania głównego bohatera i przyglądając się mocno szemranemu towarzystwu stanowiącemu jego personel, wydaje się, że opatrzności należy dziękować iż w chwili wojennego kryzysu ukraińskiego, na czele amerykańskiego...

Ciekawie opisana historia furiata-klauna, ktory jakby przez przypadek dochodzi do wladzy.

Ciekawie opisana historia furiata-klauna, ktory jakby przez przypadek dochodzi do wladzy.

Opowieści z życia gamonia

Opowieści z życia gamonia