Rozwałka i inne szkice

Himilsbach był naturszczykiem – zarówno w dziedzinie aktorstwa, jak i pisarstwa. Jakieś pomysły miał; zdecydowanie gorzej było z wykonaniem. Widać ogromne braki warsztatowe. Największą wadą tych tekstów jest niedobra kompozycja – opowieść zaczyna się ciekawie, jeszcze lepiej rozwija, napięcie narasta, a tu nagle bam! koniec tekstu. Tak, jakby na początku autorowi jeszcze pisać się chciało, a przy końcu goniły go terminy i brak forsy, więc kilkadziesiąt stron wstępu i rozwinięcia kwituje jedną, płytką, potraktowaną po macoszemu stroną z rozwiązaniem problemów, akcji i zakończeniem zbudowanej wcześniej dramaturgii. Brak puenty (lub puenty mierne, mizerne) to cecha dominująca wszystkich tekstów z tego tomu.
W trzech z nich powtarza się ten sam motyw – Amerykanin polskiego pochodzenia uciekł za ocean przed wojną. Po wojnie wraca i nie poznaje Polski. Wszystko się zmieniło, tylko nazwa ta sama – Warszawa. To ostatnie zdanie wyjątkowo podobało się Himilsbachowi, bo wielokrotnie je powtarza jako puentę utworu.
W ogóle większość tych tekstów jest miałka fabularnie. Odnoszę wrażenie, że to po prostu opis zasłyszanych lub zaobserwowanych sytuacji z ulicy lub pracy (akcja „Końca sezonu” dzieje się na cmentarzu, a Himilsbach, jak wiadomo, był kamieniarzem).
Zdecydowanie najlepsze opowiadanie i najbardziej zmarnowany potencjał – „To nasza dziewczyna”. Naprawdę świetny tekst. Szkoda, że znów prędko urwany, niedokończony. Mógł być z tego kawał naprawdę wspaniałej powieści.
Tytułowa „Rozwałka” to trzyipółstronicowy szkic, dość odtwórczy, powielający znane już i ówcześnie nudne, pełne martyrologii tematy wojenne, które trącają tanim kombatanctwem.
Jedynym tekstem, który od początku do końca jako tako trzyma się kupy, jest „Nikt”. Bardzo oryginalny pomysł, szkoda, że to też tylko zarys, szkic całości. No i znów Himilsbach schrzanił puentę. Miał chyba jakiś problem z tym, jak zakończyć jakąś historię.
Pozostaje jeszcze kwestia bylejakiego wydania. Za korektę odpowiadał p. Humbert Muh, który puścił nam takie kwiatki, jak „obywatel polskiego posłodzenia” a nie „pochodzenia”, „o swojej zonie” zamiast „żonie”, „żebym wszystko zrozumieć” – tu zjadł słowo „mógł”, wielokrotnie powielany błąd pisowni rozłącznej „po środku”, zamiast prawidłowej łącznej „pośrodku”, „niespodziewana dla Kuby” zamiast „niespodziewanie”, ludzie „idą rasem”, a nie „razem”, bohater bilet odstąpi „jakieś dziewczynie”, a nie „jakiejś”, a „więc” stało się „wiec”. To tylko tyle, co zauważyłem. Wydanie niestety naszpikowane jest literówkami, zjedzonymi ogonkami od polskich liter i wszelakimi błędami.

Himilsbach był naturszczykiem – zarówno w dziedzinie aktorstwa, jak i pisarstwa. Jakieś pomysły miał; zdecydowanie gorzej było z wykonaniem. Widać ogromne braki warsztatowe. Największą wadą tych tekstów jest niedobra kompozycja – opowieść zaczyna się ciekawie, jeszcze lepiej rozwija, napięcie narasta, a tu nagle bam! koniec tekstu. Tak, jakby na początku autorowi jeszcze...

Przyjemne czytadełko do tramwaju.

Przyjemne czytadełko do tramwaju.