Nawałnica mieczy: Krew i złoto

Druga część tomu Nawałnica mieczy to fragment sagi, który przez wielu uznawany jest za najmocniejszy, a czasem wręcz najlepszy w całej serii.

Trudno się z tym nie zgodzić. Również dla mnie to jeden z najbardziej intensywnych i angażujących momentów całej historii.
Tutaj nie ma miejsca na przestoje. Fabuła pędzi do przodu z ogromną siłą, nie oglądając się za siebie. Wydarzenia następują jedno po drugim, a konsekwencje decyzji bohaterów są brutalne i ostateczne. Trup ściele się gęsto, napięcie nie opada praktycznie ani na chwilę, a kolejne zwroty akcji potrafią zaskoczyć nawet tych, którzy znają już historię. Ten właśnie etap sagi pokazuje jej bezkompromisowość.

W wersji audio ogromną rolę odgrywa Krzysztof Banaszyk, który po raz kolejny udowadnia swoją klasę. Jego narracja jest pewna, dynamiczna i świetnie dopasowana do tempa wydarzeń. Potrafi oddać zarówno napięcie scen bitewnych, jak i ciężar dramatycznych momentów. Dzięki temu audiobook wciąga i nie pozwala się oderwać.

Choć sama historia jest niezwykle intensywna i momentami wręcz przytłaczająca, to właśnie ta bezkompromisowość sprawia, że słucha się jej z tak dużym zaangażowaniem. Tutaj mamy kulminacje wielu wątków i jeden z najbardziej pamiętnych fragmentów całej sagi.

Krew i zloto pokazuje pełnię możliwości tej historii. Dynamiczna, brutalna i niezwykle wciągająca. W połączeniu ze znakomitą narracją daje efekt, obok którego trudno przejść obojętnie.

Druga część tomu Nawałnica mieczy to fragment sagi, który przez wielu uznawany jest za najmocniejszy, a czasem wręcz najlepszy w całej serii.

Trudno się z tym nie zgodzić. Również dla mnie to jeden z najbardziej intensywnych i angażujących momentów całej historii.
Tutaj nie ma miejsca na przestoje. Fabuła pędzi do przodu z ogromną siłą, nie oglądając się za siebie....

Tej książki nie da się opisać bo żaden opis nigdy nie odda tej magii,cudowności i emocji.Podczas czytania niektórych fragmentów dosłownie drżałam ze stresuXD

Tej książki nie da się opisać bo żaden opis nigdy nie odda tej magii,cudowności i emocji.Podczas czytania niektórych fragmentów dosłownie drżałam ze stresuXD

Z całą pewnością mogę stwierdzić, że trzeci tom to dotychczas najlepsza część "Pieśni lodu i ognia". W drugiej połowie "Nawałnicy mieczy" następuje kulminacja wydarzeń: wiele śmierci, szokujących, brutalnych scen i jeszcze więcej spisków. Czytałam z zapartym tchem i tym razem byłam wciągnięta w każdy wątek.
"Pieśń lodu i ognia" to epicka podróż, w której coraz bardziej się zakochuję, a kreacja bohaterów to majstersztyk.

Z całą pewnością mogę stwierdzić, że trzeci tom to dotychczas najlepsza część "Pieśni lodu i ognia". W drugiej połowie "Nawałnicy mieczy" następuje kulminacja wydarzeń: wiele śmierci, szokujących, brutalnych scen i jeszcze więcej spisków. Czytałam z zapartym tchem i tym razem byłam wciągnięta w każdy wątek.
"Pieśń lodu i ognia" to epicka podróż, w której coraz bardziej się...

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Kolejny tom sagi to bez wątpienia najbardziej intensywna część cyklu, która nie pozwala czytelnikowi na chwilę wytchnienia i oferuje znacznie więcej zwrotów akcji niż poprzednie odsłony. To właśnie tutaj jesteśmy świadkami dwóch wesel, które kładą kres panowaniu dwóch królów – o ile los tragicznego Robba budzi szczery żal, o tyle nad śmiercią Joffreya nikt nie zamierza płakać. Fabuła osacza nas i powoli odsłania kolejne wstrząsające wydarzenia, rzucając bohaterów w wir walki o przetrwanie. Podczas gdy Sansie w końcu udaje się opuścić Królewską Przystań, jej bezpieczeństwo wciąż stoi pod znakiem zapytania. W tym samym czasie Arya przemierza kraj w towarzystwie Ogara, Jon Snow staje do desperackiej obrony Muru przed Dzikimi, a Daenerys konsekwentnie buduje swoją potęgę, zbierając armię....

Dla mnie ten tom to emocjonalny nokaut. Martin pokazuje w nim swoją najbrutalniejszą i najbardziej genialną twarz. Nie ma tu miejsca na litość, czy tanie happy endy. Zostajemy z obrazem świata, w którym zima naprawdę nadchodzi, a jedyną pewną rzeczą jest powszechny brak bezpieczeństwa. Po tej lekturze trudno spojrzeć na gatunek fantasy w ten sam sposób – poprzeczka została zawieszona niezwykle wysoko.

Kolejny tom sagi to bez wątpienia najbardziej intensywna część cyklu, która nie pozwala czytelnikowi na chwilę wytchnienia i oferuje znacznie więcej zwrotów akcji niż poprzednie odsłony. To właśnie tutaj jesteśmy świadkami dwóch wesel, które kładą kres panowaniu dwóch królów – o ile los tragicznego Robba budzi szczery żal, o tyle nad śmiercią Joffreya nikt nie zamierza...

Epicka!

Epicka!

Najlepsza książka jaką czytałem.

Najlepsza książka jaką czytałem.

Czytało sie całkiej przyjemnie.

Czytało sie całkiej przyjemnie.

"Wasza miłość najlepiej wie, że silny człowiek zawsze robi sobie wrogów, którzy opowiadają kłamstwa za jego plecami."

[Współpraca reklamowa @zysk_wydawnictwo]

Co jest Waszym top of the top, jeśli chodzi o fantastykę?

U mnie zdecydowanie Pieśń Lodu i Ognia, nie bez powodu, jest to jedna z niewielu serii, którą przeczytałam już kilkukrotnie, mimo że raczej nie mam w zwyczaju robić rereadów.

Uwielbiam wracać do tego przesyconego intrygami świata, którego klimat czuje się wszystkimi zmysłami. Dalej nie mogę wyjść z podziwu, jak jest dopracowany.

Klasycznie, jak to u Martina bywa, nie ma czasu na oddech. Akcja w tym tomie gna niczym napędzana skrzydłami dorastających smoków. Dzieje się dużo, a cytując klasyka: tej jesieni królowie sypią się jak liście z drzew. Nikt nie może czuć się do końca bezpieczny. Nawet zawarte wcześniej sojusze nie gwarantują spokoju, bo przecież nie można mieć pewności, że ktoś nie obiecał więcej, prawda?

Młodzi bohaterowie zaczynają rozumieć zasady, którymi obecnie kieruje się świat, jednak to nie sprawia, że zaczynają działać rozważniej. Niektórzy za honorowe zachowanie, zapłacą największą cenę, do innych na chwilę zawita pozorne szczecie.

Trudno pisać o konkretach, żeby nie popsuć komuś całej zabawy 😅

Śmiało mogę powiedzieć, że jest to jedna z moich ulubionych części i chociaż niektóre sceny łamały mi serce, to właśnie tutaj, w epilogu mamy okazję poznać bohaterkę, której zabrakło mi w serialu. Wiecie, kogo mam na myśli?

Bezapelacyjnie, moim ulubionym bohaterem jest Tyrion, kocham jego humor, a scena z ojcem na końcu-ZŁOTO. Miło się patrzy na rozwój wszystkich postaci, nie da się ukryć, że wydarzenia z poprzednich tomów odcisnęły swoje piętno praktycznie na każdym z nich, a będzie tylko... Gorzej 😈
Chociaż Stal i Krew to potężny klocek, przepakowany wydarzeniami, wszystko tam dzieje się z konkretnego powodu, a od książki nie sposób się oderwać. Już nie wspomnę o tym, jak trudno znaleźć później coś, co wciągnie równie mocno 😬.

"Wasza miłość najlepiej wie, że silny człowiek zawsze robi sobie wrogów, którzy opowiadają kłamstwa za jego plecami."

[Współpraca reklamowa @zysk_wydawnictwo]

Co jest Waszym top of the top, jeśli chodzi o fantastykę?

U mnie zdecydowanie Pieśń Lodu i Ognia, nie bez powodu, jest to jedna z niewielu serii, którą przeczytałam już kilkukrotnie, mimo że raczej nie mam w...

Świetna. Dobrze się czytało.

Świetna. Dobrze się czytało.