Życie (nie) całkiem spokojne

Przyjemnie się czyta.

Przyjemnie się czyta.

Nie wiem kiedy minęło te 345 stron. Jak na Autorkę przystało napisana z humorem. Teraz szykuję się do zakupu pełnych 7 tomów. 😁

Nie wiem kiedy minęło te 345 stron. Jak na Autorkę przystało napisana z humorem. Teraz szykuję się do zakupu pełnych 7 tomów. 😁

Narcystyczne przechwałki babsztyla, który z gwałtu robił sobie żarty.

Narcystyczne przechwałki babsztyla, który z gwałtu robił sobie żarty.

Łatwiej się czyta tym, którzy znają wszystkie powieści autorki.

Łatwiej się czyta tym, którzy znają wszystkie powieści autorki.

Idealny przedsmak do biografii 😁

Idealny przedsmak do biografii 😁

Mały briefing autobiografii Joanny Chmielewskiej, okazuje się że wszystko już czytałam w pełnej siedmiotomowej wersji. Pobieżnie sprawdziłam czy wszystko pamiętam. Miłośnikom autorki polecam pełną wersję choć może nieco zmęczyć, wtedy ta wersja jest w sam raz.

Mały briefing autobiografii Joanny Chmielewskiej, okazuje się że wszystko już czytałam w pełnej siedmiotomowej wersji. Pobieżnie sprawdziłam czy wszystko pamiętam. Miłośnikom autorki polecam pełną wersję choć może nieco zmęczyć, wtedy ta wersja jest w sam raz.

Nudnawe, biorąc pod uwagę, że pisała Krolowa polskiego kryminału.

Nudnawe, biorąc pod uwagę, że pisała Krolowa polskiego kryminału.

To skrót wszystkich siedmiu tomów Autobiografii Joanny Chmielewskiej; jak wspominałam wcześnie, bardzo lubię jej książki, więc nie mogłam się oprzeć i skróconej autobiografii. To jest rzeczywiście dobry pomysł dla niecierpliwych, bo wszystko w jednej książce, którą czyta się bardzo lekko. Polecam

To skrót wszystkich siedmiu tomów Autobiografii Joanny Chmielewskiej; jak wspominałam wcześnie, bardzo lubię jej książki, więc nie mogłam się oprzeć i skróconej autobiografii. To jest rzeczywiście dobry pomysł dla niecierpliwych, bo wszystko w jednej książce, którą czyta się bardzo lekko. Polecam

Nareszcie zabrałam się za skróconą wersję "Autobiografii" jednej z moich ulubionych autorek. Nie wiem, dlaczego wcześniej po nią nie sięgnęłam. To była bardzo dobra lektura. Wierzę, że wydawca wybrał najciekawsze elementy z siedmiotomowej autobiografii. Taka objętość była dla mnie w sam raz. Joanna Chmielewska wspaniale opowiada o czasach dzieciństwa, swojej rodzinie, dorastaniu, kolejnych mężach i facetach, o dzieciach i ich losach, o tworzeniu i o podróżach. Swoimi licznymi przygodami mogłaby obdzielić spore grono. Jej barwne perypetie bywają lepsze niż fikcja literacka. Dowiadujemy się także, co zaczerpnęła z rzeczywistości, pisząc swoje powieści, a było tego naprawdę wiele! Wiemy już, co zmieniła, niektóre postaci poznajemy bliżej, a przy tym wspominamy różne tytuły, które autorka poleca mieć pod ręką. Chyba po takim rajdzie przez jej książki muszę sobie urządzić reread niektórych!

Nareszcie zabrałam się za skróconą wersję "Autobiografii" jednej z moich ulubionych autorek. Nie wiem, dlaczego wcześniej po nią nie sięgnęłam. To była bardzo dobra lektura. Wierzę, że wydawca wybrał najciekawsze elementy z siedmiotomowej autobiografii. Taka objętość była dla mnie w sam raz. Joanna Chmielewska wspaniale opowiada o czasach dzieciństwa, swojej rodzinie,...

Na początek muszę przyznać, że nie byłam dotąd miłośniczką twórczości Joanny Chmielewskiej. Wyznam więcej, żadnej z jej książek nie doczytałam do końca. Trudno mi zrozumieć, w czym tkwi istota problemu. Nie bawiły mnie dialogi i perypetie bohaterów, a język często drażnił lub irytował. Dostrzec można taki dychotomiczny podział czytelników: na zagorzałych miłośników kryminałów Ireny Kuhn, piszącej pod pseudonimem "Joanna Chmielewska", oraz nieczytających ich zupełnie. Ja zaliczyć się mogę do tej drugiej kategorii.
Tymczasem, po przeczytaniu autobiografii pisarki, chyba po kilka jej powieści sięgnę. I to jest właśnie największa wartość tej książki. Umiejętna, bo subtelna, ale skuteczna promocja własnej twórczości. Mimo, że od śmierci Joanny Chmielewskiej minęło siedem lat, a od wydania ostatniego tomu autobiografii dwanaście, pomysł był strzałem w dziesiątkę. Przyznam, że czytałam z ciekawością i postanowieniem poznania szerzej twórczości pisarki.

Na początek muszę przyznać, że nie byłam dotąd miłośniczką twórczości Joanny Chmielewskiej. Wyznam więcej, żadnej z jej książek nie doczytałam do końca. Trudno mi zrozumieć, w czym tkwi istota problemu. Nie bawiły mnie dialogi i perypetie bohaterów, a język często drażnił lub irytował. Dostrzec można taki dychotomiczny podział czytelników: na zagorzałych miłośników...